Historia starości : od Montaigne'a do pierwszych emerytur

Druga część opowieści o starych ludziach, dotycząca czasów nowożytnych (pierwsza to Georgesa Minoisa „Historia starości. Od antyku do renesansu), jest przesycona głębokim humanizmem. Literatura, sztuka, nauka, dane statystyczne, prywatna korespondencja, przepisy, gazety – oto lawina źródeł, nad którymi autor umiejętnie panuje, przeprowadzając wnikliwą analizę wpływu przemian społecznych na los starych ludzi. Bogata dokumentacja i panoramiczne tło historii pozwalają nadać całości godną podkreślenia ciągłość, wielką spójność, a także tym lepiej ukazać, jak mocno problem starych ludzi wiąże się z szeroko pojętym kontekstem kulturowym. W dobie nieustannego przedłużania się życia dzieło to jest szczególnie ważne.