Chwile i eony : obrazy czasu w polskiej poezji drugiej połowy XX wieku

Autorka prezentuje nie tylko mechanizmy lirycznej organizacji czasu, wskazując w analizach i interpretacjach wierszy najważniejsze zabiegi konstrukcyjne, które budują obrazy czasu, wydobywa sposoby jego artykulacji, określa kręgi metaforyzacji, charakterystyczne w tym względzie dla poezji współczesnej, ale eksponuje również skomplikowane relacje pomiędzy różnymi aspektami czasu w liryce, dotąd uznawanej za dziedzinę wypowiedzi poddaną hegemonii teraźniejszości. Interpretując wiersze wielu polskich poetów (m.in. Miłosza, Herberta, Szymborskiej, Zagajewskiego, Kozioł, Maja, Staffa, Oszajcy), prezentuje także odbicie w poezji drugiej połowy XX wieku zjawisk, doznań, które stały się udziałem człowieka przełomu tysiącleci, poddanego szczególnej presji czasu. W polu rozważań pojawiają się kwestie "niedoczasu życia", kompresji czasu, przyspieszenia, próby oswajania "traumy czasowości", próby utrwalania umykającej chwili w "wiecznym teraz" poezji, poetyckiego "rozciągania czasu". Autorka, zestawiając utwory powstałe na przełomie XX i XXI wieku z wierszami wcześniejszymi, np. romantyków, wydobywa istotne syndromy doświadczania i zapisywania chwili w poezji współczesnej, także ponowoczesnej, eksponuje różnice, uwypukla owo "wyczulenie" na czas, które - bez wątpienia - stało się stygmatem mieszkańców dzisiejszego świata, często wręcz porażonych wyścigiem z czasem, który specjalistyczne urządzenia mierzą już nie w sekundach, lecz w ich tysięcznych częściach.