Makuszyński : o jednym takim, któremu ukradziono słońce

Autor najpoczytniejszych książek dla młodych czytelników, ojciec Koziołka Matołka, nie za bardzo lubił dzieci. Twórca przesympatycznych bohaterek, był mizoginem. Zdeklarowany konserwatysta przyjaźnił się ze skamandrytami. Niektórzy twierdzili, że był "bawidamkiem, kokietującym i mizdrzącym się do czytelników z minoderią salonowej lwicy". Nałkowska nie cierpiała jego sentymentalizmu. Kochał życie, nienawidził łzawych tragedii, "Jontka z Halki powiesiłby z czystym sumieniem". lwicy". Nałkowska nie cierpiała jego nieznośnego sentymentalizmu. II Rzeczpospolita w jego powieściach była szczęśliwym krajem dobrych ludzi. Po wojnie zarzucano mu, że nie widział kontrastów i walki proletariatu z krwiożerczym kapitałem, co mija się z prawdą. Uważny czytelnik widział, że zachowując humor, wiarę w ludzką dobroć, Makuszyński opisywał Polskę bez retuszu. Bieda, a wręcz skrajne ubóstwo, często boleśnie doświadczały jego powieściowych bohaterów. Autor znał je z własnego doświadczenia. Wczesne lata Kornela należały do zdecydowanie chudych. Ale potem przyszedł okres prosperity. Los znowu się odwrócił, gdy wybuchła wojna. W czasie okupacji pisarz ledwo wiązał koniec z końcem. Po 1945 roku stopniowo usuwano go z życia publicznego, co dla chorego pisarza było ciosem podwójnie dotkliwym. W 1951 roku jego powieści znalazły się na liście książek "ideologicznie szkodliwych". Mariusz Urbanek przypomina postać jednego z najważniejszych pisarzy dwudziestolecia, którego książki pokochały kolejne pokolenia czytelników. [Wydawnictwo Czarne, 2017]