Temat: interferon - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Charakterystyka oddziaływań receptora 1 IFN-γ z domenami TIR białek adaptorowych MyD88 i MAL
Characterization of interactions between receptor 1 IFN-γ and TIR domain containing adaptors: MyD88 and MAL
Autorzy:: Topór, Paulina
Opis:: Interferons (IFNs) are a group of cytokines produced and released by variety of cells in response to the presence of pathogens. By interacting with their specific transmembrane receptors, IFNs activate signaling pathways that regulate the expression of certain immune system genes. Human IFNs are divided into 3 groups based on the interaction with specific receptors, aminoacid sequence, structure and physicochemical properties. Interferons share several common effects: they are antivirial agents and can also promote host responses to tumors. Interferon gamma (IFN-γ) is the only member of the type II class of interferons. IFN-γ is responsible for the transcription of almost 30 genes which are critical for innate and adaptive immune response against bacterial and virial infections. IFN-γ interacts with a heterodimeric receptor consisting of two chains: IFNGR1 (IFN-γR1) and IFNGR2 (IFN-γR2). IFNGR1 is a ligand-binding chain and is also known as CD119. IFNGR2 is required for signal transduction. The lack of IFNGR1 expression in humans predisposes the host to microbial infections.In this study 6 constructs od IFNGR1 in expression vector with 6xHis and GST tag were obtained using molecular cloning methods. The condition for protein expression and purification using affinity chromatography and size-exlusion were optimised. Stability of constructs was tested in variety of temperatures and interaction between IFNGR1 constructs and addaptive ptoteins: MyD88 and MAL was investigated by pull-down method.
Interferon (IFN) to ogólna nazwa glikoprotein należących do grupy cytokin, wytwarzanych i uwalnianych jako odpowiedź organizmu na działanie patogenów. Poprzez wiązanie się do receptorów znajdujących się na powierzchni komórek, mają zdolność do modulacji wewnątrzkomórkowych szlaków sygnalizacyjnych. Ludzkie interferony zostały podzielone na trzy grupy w zależności od rodzaju receptorów z którymi oddziałują, sekwencji aminokwasowej, struktury i właściwości fizykochemicznych. Wszystkie interferony wykazują działanie przeciwwirusowe, a niektóre mogą działać także przeciwnowotworowo. Interferon gamma jest jedynym przedstawicielem interferonów II typu. Warunkuje transkrypcję ponad 30 genów odpowiedzialnych za prawidłową odpowiedź komórkową i fizjologiczną organizmu na różnorodne czynniki. Wiąże się ze specyficznym receptorem zbudowanym z dwóch podjednostek: IFN-γR1 (IFNGR1) i IFN-γR2 (IFNGR2). IFNGR1 (CD119) odpowiada przede wszystkim za wiązanie ligandu, natomiast zadaniem drugiej podjednostki jest przekazywanie sygnału do wnętrza komórki. U pacjentów wykazujących zaburzenia w ekspresji IFNGR1 obserwuje się nawrotowe, czasem śmiertelne infekcje mykobakteryjne.W przedstawionej pracy wykorzystując techniki biologii molekularnej uzyskano 6 konstruktów cytozolowej części IFNGR1 w wektorach ekspresyjnych z metkami His i GST. Zoptymalizowano warunki ekspresji białek jak również sposób ich oczyszczania z użyciem chromatografii powinowactwa i sączenia molekularnego. Przeprowadzono testy stabilności konstruktów w różnych temperaturach oraz za pomocą metody pull-down sprawdzono oddziaływanie konstruktów IFNGR1 z białkami adaptorowymi MyD88 i MAL.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Profil produkcji interferonów (IFN) przez ludzkie plazmocytoidalne komórki dendrytyczne w odpowiedzi na DNA i RNA opłaszczone białkami pochodzącymi z ziarnistości neutrofili
The production profile of interferons (IFNs) by human plasmacytoid dendritic cells in response to DNA or RNA decorated with proteins derived from the neutrophil granules
Autorzy:: Topór-Kołkowska, Joanna
Opis:: Psoriasis is a chronic, autoimmune skin disease characterized by an excessive proliferation of keratinocytes and infiltration of immune cells such as neutrophils, monocytes, plasmacytoid dendritic cells (pDC) and T lymphocytes. Pathogenesis of this disease is still unknown. pDCs are significant components of the innate immune system and are responsible for rapid and massive production of type I IFN and IFN-λ in response to viral infections. Type I IFNs represent a family of cytokines containing 13 functional IFN-α subtypes and one IFN-β. Recent studies indicated that production of type I IFN by pDCs is stimulated by DNA structures decorated with neutrophil serine protease - cathepsin G (CatG) or human neutrophil elastase (HNE) and the secretory leukocyte proteinase inhibitor (SLPI) via TLR9.We demonstrated that complex of RNA with serine protease (CatG or HNE) and SLPI stimulate IFN alpha production by pDCs. The highest level of IFN-α production was observed when pDCs were stimulated with HNE/SLPI/DNA complex. In this study, we showed that activation of pDCs resulted in a similar gene expression profiles for IFN-β and IFN-α subtype (IFN-α1, IFN-α2, IFN-α6, IFN-α8). Moreover the strength of induction was dependent on used complexes (HNE/SLPI/DNA, CatG/SLPI/DNA, HNE/SLPI/RNA and CatG/SLPI/RNA). There was a good correlation between the level of gene expression (IFN-α1, IFN-α2, IFN-α6, IFN-α8 and IFN-β) in pDCs and the level of protein measured in the supernatants. Taken together these findings demonstrated that DNA and RNA structures decorated with neutrophil derived proteins regulate expression of IFN-β and IFN-α subtype in pDC.
Łuszczyca jest przewlekłą, autoimmunologiczną chorobą skóry, która charakteryzuje się nadmierną proliferacją keratynocytów oraz naciekiem komórek odpornościowych takich jak: neutrofile, monocyty, plazmocytoidalne komórki dendrytyczne (pDCs) i limfocyty T. Jej patogeneza jest wciąż nieznana. pDCs są ważnymi elementami wrodzonego układu odporności, a także są odpowiedzialne za szybką i masywną produkcję IFN typu I i IFN-λ w odpowiedzi na zakażenia wirusowe. IFN typu I stanowią rodzinę cytokin, zawierającą 13 funkcjonalnych podtypów IFN-α oraz IFN-β. Ostatnie badania wykazały, że produkcja IFN typu I przez pDC jest także stymulowana przez DNA opłaszczone neutrofilową proteazą serynową - katepsyną G (CatG) lub ludzką elastazą neutrofili (HNE) oraz wydzielniczym inhibitorem proteazy leukocytów (SLPI) poprzez receptor TLR9. W pracy pokazano, iż kompleks RNA zawierający proteazę serynową (CatG lub HNE) oraz SLPI stymuluje pDC do produkcji IFN typu I. Najwyższy poziom produkcji IFN-α przez pDC zaobserwowano po stymulacji kompleksem HNE/SLPI/DNA. Aktywacja pDC powoduje podobny wzorzec ekspresji genów dla IFN-β i podtypów IFN-α (IFN-α1, IFN-α2, IFN-α6, IFN-α8), indukowany niezależnie od zastosowanego kompleksu (HNE/SLPI/DNA, CatG/SLPI/DNA, HNE/SLPI/RNA i CatG/SLPI/RNA). Uzyskane wyniki ukazują silną korelację pomiędzy poziomem ekspresji genów (IFN-α1, IFN-α2, IFN-α6, IFN-α8 i IFN-β) w pDC stymulowanych kompleksami, a poziomem białka mierzonego w nadsączach. Podsumowując wykazano, iż kompleksy DNA i RNA indukują ekspresję IFN-β i podtypów IFN-α w pDC.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Badania wpływu chemokin CXC i interferonu gamma na aktywność granulocytów karpia.
Effects of CXC chemokines and interferon gamma on activity of carp granulocytes.
Autorzy:: Marynowska, Mariola
Opis:: Neutrofile ryb, podobnie jak ssaków, stanowią istotną linię obrony organizmu przed patogenami. Komórki te posiadają zdolność do fagocytozy, degranulacji, wybuchu tlenowego oraz tworzenia sieci NET. U ssaków wszystkie te typy aktywności leukocytów regulowane są przez cytokiny, w tym chemokiny i interferony. Celem obecnej pracy było poznanie wpływu in vitro rekombinowanych białek: chemokin z rodziny CXC (CXCa_L1, CXCL8_L2, CXCb1) oraz interferonu gamma (IFN-γ2) na aktywność bójczą granulocytów karpia. Dodatkowo, zbadano wpływ czasu inkubacji komórek oraz ich stymulacji lipopolisacharydem (LPS) i estrem forbolu (PMA). Granulocyty wyizolowane z nerki głowowej karpia inkubowano z pożywką hodowlaną (komórki kontrolne) bądź z rekombinowanymi białkami przez 90 minut lub 18 godzin. Część komórek dodatkowo traktowano LPS lub PMA (90 min). Po tym czasie w komórkach sprawdzano poziom wydzielonego DNA (wyznacznik tworzenia NET), produkcję wolnych rodników tlenowych (ROS) i tlenku azotu (NO). Stwierdzono stymulujący wpływ LPS i PMA na tworzenie sieci NET oraz podniesienie produkcji ROS i NO, odpowiednio w komórkach stymulowanych PMA i LPS. Zauważono ponadto, że wydłużenie czasu inkubacji komórek in vitro zwiększa wydzielanie zewnątrzkomórkowego DNA, ale osłabia stymulowany PMA wybuch tlenowy. Równocześnie zaobserwowano, że chemokiny CXC podnoszą poziom wydzielonego DNA w komórkach dodatkowo traktowanych PMA. Z kolei potraktowanie neutrofili karpia rekombinowanym IFN-γ2 osłabia tworzenie sieci NET w komórkach kontrolnych przy równoczesnej stymulacji w tych komórkach produkcji ROS (90 min i 18 h stymulacji IFN) i NO (18 h stymulacji). IFN-γ2 stymuluje także produkcję ROS i NO w neutrofilach dodatkowo traktowanych LPS.Podsumowując, można stwierdzić, że chemokiny CXC i IFN-γ2 modulują aktywność neutrofili karpia, a kierunek tej modulacji zależy od rodzaju białka, jego stężenia, czasu inkubacji komórek oraz ich dodatkowej stymulacji.
Both, in mammals and in fish, neutrophils are an important line of defense against many pathogens. Neutrophils have ability to phagocytosis, degranulation, respiratory burst and they can release extracellular traps- NETs. In mammals, all of these types of leucocyte activity are regulated by the cytokines, including interferons and chemokines. The aim of present research was to investigate the in vitro effect of recombinant proteins: CXC chemokines (CXCa_L1, CXCL8_L2, CXCb1) and interferon gamma (IFN-γ2) on the activity of the common carp granulocytes. In addition, the effects of time of cell incubation and their stimulation with lipopolysaccharide (LPS) and phorbol ester (PMA) was investigated. Head kidney granulocytes were incubated with culture medium (control cells) or with recombinant proteins for 90 minutes or 18 hours. Some of these cells were treated with LPS or PMA (90 minutes). After stimulation, the level of the extracellular DNA (NET formation marker) and production of reactive oxygen species (ROS) or nitric oxide (NO) were measured. Stimulation of the granulocytes with LPS and PMA increased the NET formation, ROS and NO production in cells stimulated with PMA and LPS, respectively. Furthermore, it was found that prolonged time of cells incubation in vitro stimulated the secretion of extracellular DNA, but decreased the respiratory burst stimulated by PMA. Moreover, cells treated with CXC chemokines and PMA formed the extracellular DNA. Incubation of neutrophils with recombinant IFN-γ2 significantly reduced NET formation in the control cells and stimulated production of ROS (90 min and 18 h incubation) and NO (18 h incubation). IFN-γ2 also increased the production of ROS and NO in LPS-treated neutrophils.In summary, it can be concluded that CXC chemokines and IFN-γ2 modulate the activity of carp neutrophils, and the direction of this modulation depends on the type of protein, its concentration, time of cell incubation and their additional stimulation.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Znaczenie kliniczne przeciwciał przeciw interferonowi beta u chorych na stwardnienie rozsiane
Clinical utility of anti-interferon-beta antibodies in patients with multiple sclerosis
Autorzy:: Pietrzak, Anna
Michalak, Sławomir
Kozubski, Wojciech
Tematy:: interferon beta
interferon-beta
multiple sclerosis
neutralising antibodies
przeciwciała neutralizujące
stwardnienie rozsiane; Pokaż więcej
Wydawca:: Medical Communications
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1030226.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Treatment of multiple sclerosis with interferon-beta involves the risk of the development of immunological response to this protein. The response consists in the production of antibodies that bind or neutralise interferon-beta. The binding antibodies are detectable in the majority of the treated patients and do not influence the efficacy of treatment. Simultaneously, large clinical studies provide evidence that the neutralising antibodies reduce and in high titres suppress the effect of interferon, which causes the frequency of exacerbations and the number of new and intensified outbreaks in magnetic resonance imaging to increase. What is more, it may even result in the accelerated progression of disability. The incidence of the neutralising antibodies depends on the preparation as well as the route of administration and concerns from 2 to 42% of the treated patients; it reaches its maximum between the 6th and the 24th month of treatment. The neutralising antibodies may be present temporarily (once they disappear, the efficacy of interferon returns to its initial level), yet a high titre predicts their long-term persistence, even after the drug has been discontinued. Various ways of detecting the neutralising antibodies have been devised – from methods that take advantage of a cytopathic effect to those based on the induction of a luciferase reporter gene. Reliable markers of the in vivo activity of interferon-beta that may complement marking of the antibodies are being sought. For many years, the issue of anti-interferon antibodies was accompanied by controversy that resulted from methodological difficulties in studying their clinical utility. At present, in view of the gathered data, European experts unanimously recommend a repeated screening examination of the neutralising antibody titre for patients treated with interferon and considering the results when making therapeutic decisions.
Leczenie stwardnienia rozsianego interferonem beta wiąże się z ryzykiem rozwoju odpowiedzi immunologicznej przeciw temu białku. Polega ona na produkcji przeciwciał wiążących lub neutralizujących interferon beta. Przeciwciała wiążące są wykrywalne u większości leczonych i nie wpływają na skuteczność terapii. Jednocześnie duże badania kliniczne dostarczają dowodów na to, że przeciwciała neutralizujące zmniejszają, a w wysokich mianach znoszą działanie interferonu, co przekłada się na wzrost częstości rzutów oraz liczby nowych i wzmacniających się ognisk w badaniach rezonansu magnetycznego, a nawet przyspieszenie postępu niesprawności. Częstość występowania przeciwciał neutralizujących zależy od preparatu i drogi podania oraz dotyczy od 2 do 42% osób leczonych; maksimum osiąga między 6. a 24. miesiącem terapii. Przeciwciała neutralizujące mogą być obecne przejściowo (po ich zaniknięciu skuteczność interferonu powraca do poziomu wyjściowego), ale wysokie miano zapowiada ich wieloletnie utrzymywanie się, nawet po odstawieniu leku. Opracowano różne sposoby wykrywania przeciwciał neutralizujących – od metod wykorzystujących efekt cytopatyczny do tych opartych na indukcji genu reporterowego lucyferazy. Poszukuje się wiarygodnych markerów aktywności interferonu beta in vivo, które mogłyby uzupełniać oznaczenie przeciwciał. Przez wiele lat zagadnieniu przeciwciał przeciwinterferonowych towarzyszyły kontrowersje, które wynikały z trudności metodologicznych w badaniu ich znaczenia klinicznego. Obecnie, w świetle zgromadzonych danych, eksperci europejscy zgodnie zalecają powtarzane przesiewowe badanie miana przeciwciał neutralizujących u chorych leczonych interferonem i uwzględnienie wyników przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Effect of eosinophils on plasmacytoid dendritic cells stimulated with HNE/SLPI/DNA deposits
Wpływ eozynofili na plazmocytoidalne komórki dendrytyczne stymulowane kompleksem HNE/SLPI/DNA
Autorzy:: Bossowski, Józef
Opis:: Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry, której podstawowym objawem są zmiany skórne wynikające z nieprawidłowej proliferacji keratynocytów. Uważa się, że łuszczyca jest chorobą autoimmunizacyjną. W miejsca skóry objęte zmianami migrują komórki immunokompetentne, takie jak neutrofile, limfocyty i komórki dendrytyczne, w tym plazmocytoidalne komórki dendrytyczne (pDC). pDC są głównymi producentami interferonów typu I (IFNI) w organizmie. Wykazano, że IFNI bezpośrednio wpływają na rozwój łuszczycy poprzez regulację lokalnego stanu odpowiedzi immunologicznej. Sposób regulacji produkcji IFNI w organizmie jest w dalszym ciągu słabo poznany. Wydzielanie IFNI przez pDC następuje w tych komórkach po związaniu DNA lub RNA do receptorów Toll podobnych. W trakcie stanu zapalnego źródłem DNA mogą być zewnątrzkomórkowe sieci neutrofilowe (NETs), czyli uwalniane z neutrofili łańcuchy DNA opłaszczone białkami wewnątrzkomórkowymi. Kompleks HNE/SLPI/DNA służy jako model doświadczalny imitujący powstające w stanie zapalnym sieci neutrofilowe. pDC aktywowane za pomocą kompleksu HNE/SLPI/DNA wydzielają dużą ilość IFNI. W chorobach autoimmunizacyjnych występuje eozynofilia – podwyższony poziom eozynofili i ich produktów, jednakże rola eozynofili w autoagresji pozostaje niewyjaśniona. Wyniki niniejszej pracy pozwoliły ustalić, że eozynofile hamują wydzielanie IFNI z pDC. Wykazano, że odbywa się to poprzez czynniki wydzielane przez te komórki do otoczenia, bez konieczności kontaktu pDC/eozynofil. Zaproponowano również hipotezę mechanizmu stojącego za opisanym zjawiskiem. Ustalenie charakteru czynników hamujących wydzielanie IFNI przez pDC umożliwiłoby opracowanie nowych terapii opartych na regulowaniu stężenia IFNI w organizmie. Podsumowując, praca ta opisuje nowe zjawisko hamowania wydzielania IFNI z pDC przez eozynofile, oraz stara się dociec, jakie czynniki są odpowiedzialne za ten efekt.
Psoriasis is one of the most common, autoinflammatory skin disease. Its most characteristic feature involves skin changes that result from the inappropriate proliferation of keratinocytes. Immunocompetent cells, such as neutrophils, lymphocytes, and dendritic cells, including plasmacytoid dendritic cells (pDC) infiltrate the affected psoriatic skin. The pDCs are the major producers of interferon type I (IFNI) in the body. It was shown that IFNIs directly affect the development of psoriasis by regulating the local immune response. The way the IFNI production in the body is regulated has not been well characterized yet. The IFNI secretion by pDC occurs following binding DNA or RNA by intracellular Toll-like receptors. Neutrophil extracellular traps (NETs), i.e. DNA networks coated with intracellular proteins that are released from neutrophils in inflammation, are one of the best well-defined sources of self DNA. HNE/SLPI/DNA deposits that mimic NETs, serve as an experimental model to study role of NETs in inflammation. The pDCs activated with the HNE/SLPI/DNA, secrete a large amount of IFNI. Although eosinophilia, i.e. the increased level of eosinophils and their products, has been recently associated with autoimmune disorders, the role of eosinophils in autoagression remains unclear. The results of these studies indicate that eosinophils inhibit IFNI secretion from pDCs. Moreover, it has been found that this inhibition does not result from pDC/eosinophil contact, but is likely mediated by secretory product(s) of eosinophils since it is present in eosinophil’s conditioned media. Although specific agents responsible for the eosinophil‑mediated inhibition of IFNI secretion have not been identified, several candidates were proposed. The suggested mechanism underlying inhibitory effect of eosinophils would help in the future to create new therapies based on regulating the IFNI concentration in the body. In conclusion, this study describes a new phenomenon of inhibiting the secretion of IFNI from pDC by eosinophils, and attempts to identify agents responsible for this effect.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: An unusual presentation of corneal intraepithelial neoplasia
Autorzy:: Marticorena-Álvarez, Paula
Garrido Ceca, Guadalupe
Celdrán Vivancos, Diego Asensio
Tematy:: cornea
epitheliectomy
interferon
intraepithelial
neoplasia; Pokaż więcej
Wydawca:: Medical Education
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1928037.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Introduction: Conjunctival/corneal intraepithelial neoplasms are premalignant lesions usually showing conjunctival or limbal involvement. We report the rare case of an isolated corneal intraepithelial lesion. Clinical case: An 80-year-old woman with an elevated, avascular, well-demarcated grey corneal plaque. After epitheliectomy and alcohol, the excised lesion was identified as a high-grade epithelial neoplasia. Treatment was topical interferon α-2b for 1 month without recurrences. Conclusions: A well-defined greyish corneal opacity should always raise suspicion of an intraepithelial neoplasia. In the present case, epitheliectomy and topical recombinant interferon proved successful.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Mechanisms of type I interferon action and its role in infections and diseases transmission in mammals
Autorzy:: Niedźwiedzka-Rystwej, Paulina
Tokarz-Deptuła, Beata
Deptuła, Wiesław
Tematy:: interferon
signaling pathway
infection
mammal; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Biochemiczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1038631.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Interferons (IFNs) are pivotal regulators of immunological processes. This paper describes mainly type I interferons -α and -β and their recently recounted signaling pathways, especially connected with ISGs - interferon stimulated genes, having a crucial role in regulating IFN recruitment. Moreover, the paper shows the data on the role of interferons -α and -β in infections - not only commonly known viral infections, but also bacterial, fungal and parasitic.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Granzyme B production by plasmacytoid dendritic cells in response to factors related to psoriasis progression
Produkcja granzymu B przez plazmocytoidalne komórki dendrytyczne w odpowiedzi na czynniki związane z rozwojem łuszczycy
Autorzy:: Zięba, Barbara
Opis:: Łuszczyca jest chorobą autoimmunizacyjną skóry, której przyczyna nadal pozostaje nieznana. Udowodniono, że do zmian łuszczycowych migrują komórki immunokompetentne, w tym neutrofile, limfocyty T i plazmocytoidalne komórki dendrytyczne (pDC). PDC są odpowiedzialne za odpowiedź przeciwwirusową, ponieważ są głównymi producentami interferonu typu I (interferonu α/β). Granzym B (GzmB) jest specyficzną proteazą serynową gromadzoną w granulach sekrecyjnych komórek NK i cytotoksycznych limfocytów T (CTL). Jednak do jego produkcji i wydzielania są zdolne również inne komórki, w tym pDC. Pozakomórkowy GzmB jest łączony z upośledzonym gojeniem skóry oraz tworzeniem autoantygenów, które negatywnie wpływają na przebieg chorób o podłożu autoimmunizacyjnym. Jest on również obecny w zmianach łuszczycowych.Pokazano, że model zewnątrzkomórkowych pułapek neutrofilowych (NETs) silniej niż katelicydyna LL37 stymulują pDC do produkcji GzmB i interferonu-α (IFNα) na poziomie białka i transkryptu. Co więcej mechanizm produkcji GzmB jest zależny od aktywacji receptora TLR9, ale nie od zewnętrznego IFNα. Równocześnie pokazano, że pDC posiadają wewnątrzkomórkowe rezerwuary GzmB, które są widoczne w mikroskopie fluorescencyjnym, a traktowanie bafilomycyną A1 prowadzi do jego wydzielania. Wykazano również, że GzmB obecny w zmianach łuszczycowych wpływa na funkcjonowanie pDC obniżając ich potencjał cytotoksyczny. Podsumowując, przypuszczamy że pDC są drugim ważnym źródłem GzmB w zmianach łuszczycowych, który może pełnić funkcje regulacyjne.
Psoriasis is an autoimmune skin disease, which cause is still unknown. It was proven that immunocompetent cells migrate to psoriatic lesions which includes neutrophils, lymphocytes T and plasmacytoid dendritic cells (pDC). PDC are responsible for antiviral response since they are the main producers of type I interferon (interferon α/β). Granzyme B (GzmB) is a specific serine protease that is accumulated in secretory granules of NK cells and cytotoxic T lymphocytes (CTL). However other cells, like pDC, are capable to produce and secrete it. Extracellular GzmB is associated with impaired skin healing and forming autoantigens, which have negative impact on the course of autoimmune diseases. GzmB is also present in psoriatic lesions.We showed, that model of neutrophil extracellular traps (NETs) stimulates pDC to produce GzmB and interferon-α (IFNα) both on protein and transcript level more than cathelicidin LL37. What is more, mechanism of GzmB production is dependent on TLR9 activation but not on extracellular IFNα. In parallel we showed, that pDC have intracellular reservoirs of GzmB, visible in fluorescence microscopy, and that treatment with bafilomycin A1 leads to its release. We also displayed that GzmB, which is present in psoriatic lesions, has an impact on pDC function by decreasing their cytotoxic potential. Summarising, we suspect that pDC are second important source of GzmB in psoriatic lesions, which may have regulatory functions.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: The study of the activation of the interferon type I pathway and the microglia markers during the infection of the zebrafish larvae with TiLV.
Badanie aktywacji szlaku interferonu typu I oraz markerów mikrogleju podczas zakażenia larw danio pręgowanego wirusem TiLV.
Autorzy:: Sawa, Kinga
Opis:: Tilapia Lake Virus (Tilapia tilapinevirus, TiLV) has a genome of single-stranded RNA consisting of 10 segments and encoded 14 viral proteins. TiLV is a serious threat to global aquaculture because it causes a high mortality of tilapia species including Nile tilapia (Oreochromis niloticus), which is the third most cultured fish in the world. Development of a vaccine against TiLV is an important task and requires an understanding of the immune response of tilapia to the virus. In recent years, the Department of Evolutionary Immunology of the IZiBB UJ has developed a TiLV infection model of adult and larvae of zebrafish (Danio rerio) and demonstrated an activation of the immune response of zebrafish during a TiLV infection. It was shown that in adult zebrafish the viral level is higher in the brain than in other studied organs. However, differences in the viral level and the immune response between the head and the rest of the body in zebrafish larvae has not been studied so far. Therefore, the aim of this study was to determine the viral level and the immune response in the head and the rest of the body of zebrafish larvae during the TiLV infection. Zebrafish larvae were infected with TiLV by microinjection into the duct of Cuvier. Viral replication was demonstrated both in the head and the body of zebrafish larvae and no difference in the viral level between these parts of the zebrafish larvae has been demonstrated. TiLV was shown to up-regulate the expression of the genes encoded the proteins involved in the interferon type I pathway (rig-I, ifn-I, mxa) both in the head and the body of zebrafish larvae, with greater increase in the body than in the head. Moreover, up-regulation of the expression of the gene encoded microglia/macrophage marker (apoeb) and gene encoded marker of activation of astrocytes (gfap) was demonstrated in the head of zebrafish larvae. No changes in the expression level of the genes encoded appetite-regulating proteins (npy, pomc) was observed in the head of zebrafish larvae during the TiLV infection.
Wirus TiLV (Tilapia tilapinevirus, ang. Tilapia Lake Virus) posiada genom w formie jednoniciowego RNA zawierającego 10 segmentów i kodującego 14 białek wirusowych. Wirus ten stanowi poważne zagrożenie dla światowej akwakultury, gdyż powoduje wysoką śmiertelność tilapii, w tym tilapii nilowej (Oreochromis niloticus) będącej trzecim pod względem wielkości produkcji gatunkiem hodowlanych ryb. Opracowanie szczepionki przeciwko TiLV jest istotną sprawą i wymaga zrozumienia odpowiedzi immunologicznej tilapii na wspomnianego wirusa. W ostatnich latach, w Zakładzie Immunologii Ewolucyjnej IZiBB UJ opracowano model infekcji TiLV larw i dorosłych osobników danio pręgowanego (Danio rerio) oraz wykazano aktywację odpowiedzi immunologicznej danio podczas infekcji TiLV. Wykazano, że u dorosłych osobników danio poziom wirusa jest wyższy w mózgu niż w innych badanych narządach. Jednak do tej pory nie badano różnic w poziomie wirusa i odpowiedzi immunologicznej pomiędzy głową a resztą ciała u larw danio. W związku z tym celem niniejszej pracy było określenie poziomu wirusa i odpowiedzi immunologicznej w głowie i reszcie ciała (tułów i ogon, nazywana dalej ciałem) u larw danio podczas infekcji TiLV. Larwy danio zostały zainfekowane TiLV poprzez mikroiniekcję do przewodu Cuviera. Odnotowano, że TiLV replikuje zarówno w głowie, jak i w ciele larw danio, ale nie wykazano różnicy w poziomie wirusa pomiędzy badanymi częściami ciała. Wykazano, że TiLV powoduje wzrost ekspresji genów kodujących białka szlaku interferonu typu I (rig-I, ifn-I, mxa) w głowie i ciele larw danio, przy czym wzrost ten jest większy w ciele niż głowie. Dodatkowo TiLV powoduje wzrost ekspresji genu apoeb kodującego marker mikrogleju/makrofagów oraz genu gfap kodującego marker aktywacji astrocytów w głowie larw danio. Jednocześnie nie wykazano, aby TiLV zmieniał ekspresję genów kodujących białka regulujące łaknienie (npy, pomc) w głowie larw danio.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Nowe perspektywy leczenia wtórnie postępującej postaci stwardnienia rozsianego
New outlook for the treatment of secondary progressive multiple sclerosis
Autorzy:: Noga, Magdalena
Bartosik-Psujek, Halina
Tematy:: immunosuppression
immunosupresja
interferon beta-1a
interferon beta-1b
mitoksantron
mitoxantrone
multiple sclerosis
stwardnienie rozsiane; Pokaż więcej
Wydawca:: Medical Communications
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1030326.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Multiple sclerosis is a chronic autoimmune disease of the central nervous system which has an unknown origin and variable course. In about 85% of cases it starts as the relapsing-remitting form that, in different periods of time depending on the patient, turns into the secondary progressive form with constant progression of disability, sometimes with preserved relapse and magnetic resonance imaging activity at the beginning. The treatment options for the secondary progressive form of multiple sclerosis are still limited. Based on the results of Mitoxantrone in Multiple Sclerosis Study, mitoxantrone has been registered for the treatment of secondary progressive multiple sclerosis. In addition, the drugs that have received registration in Europe are interferon beta-1b and interferon beta-1a given subcutaneously. These drugs have a proven effect in slowing the progression of disability (interferon beta-1b, mitoxantrone) as well as reducing the annualised relapse rate (interferon beta-1b, interferon beta-1a, mitoxantrone) and the number of new outbreaks in magnetic resonance imaging (interferon beta-1a, interferon beta-1b). The study of North American Study Group on Interferon β-1b in Secondary Progressive MS showed no effect of the therapy with interferon beta-1b on the inhibition of disability progression and as a result, the drug has not obtained registration for the treatment of secondary progressive multiple sclerosis in the United States. The patients who benefit most from the therapy which modifies the course of the progressive form of multiple sclerosis are younger, with a shorter history of the disease, preserved relapse activity and rapidly increasing disability.
Stwardnienie rozsiane jest przewlekłą autoimmunologiczną chorobą ośrodkowego układu nerwowego o nieznanej przyczynie i zmiennym przebiegu. W około 85% przypadków najpierw występuje postać rzutowo-remisyjna, która po pewnym czasie (różniącym się w zależności od pacjenta) przechodzi w postać wtórnie postępującą ze stałą progresją niesprawności, niekiedy z początkowo zachowaną aktywnością rzutową i rezonansową choroby. Możliwości leczenia wtórnie postępującej postaci stwardnienia rozsianego są ograniczone. Na podstawie wyników badania Mitoxantrone in Multiple Sclerosis Study do leczenia tej postaci choroby zarejestrowany został mitoksantron. Ponadto w Europie rejestrację uzyskały interferon beta-1b oraz interferon beta-1a podawany podskórnie. Udowodniono wpływ tych leków na hamowanie progresji niesprawności (interferon beta-1b, mitoksantron) oraz spadek rocznego wskaźnika rzutów (interferon beta-1b, interferon beta-1a, mitoksantron) i liczby nowych ognisk w obrazach rezonansu magnetycznego (interferon beta-1a, interferon beta-1b). Badanie North American Study Group on Interferon β-1b in Secondary Progressive MS nie wykazało wpływu terapii interferonem beta-1b na hamowanie postępu niesprawności, więc nie uzyskał on rejestracji do leczenia tej postaci stwardnienia rozsianego w Stanach Zjednoczonych. Największe korzyści z terapii modyfikującej przebieg postępującej postaci choroby odnoszą pacjenci młodsi, chorujący krócej, z zachowaną aktywnością rzutową i szybko narastającą niesprawnością.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "interferon" wg kryterium: Temat