- Tytuł:
-
Nauczanie włoskich przyimków "in, su, a" w przypadku rodzimych użytkowników języka polskiego (poziomy C1 i C2) w świetle semantyki kognitywnej
Insegnamento delle preposizioni "in, su, a" a discenti di madrelingua polacca (livelli C1 e C2) : uno studio cognitivo
The teaching of the Italian prepositions "in, su, a" to Polish native speakers (levels C1 and C2) : cognitive approach - Autorzy:
- Malinowska, Maria
- Opis:
-
Prepositions are highly polysemous items and for this reason they appear in various semantic and syntactic contexts. As a result, they are very difficult in the process of teaching and learning a foreign language. It is important to know that even very advanced learners of Italian make preposition mistakes (Bagna 2003). Because of this, formal teaching of grammar and explicit correction has been focused on in the present research. The inclusion of explicit grammar teaching (Benucci 1994; Freddi 1999; Balboni 1994, 2012; Bettoni 2009) seems to be essential at advanced levels like C1 and C2 since such levels of proficiency are required for future translators and teachers of Italian as a FL. In this research, Cognitive semantics methodology has been adopted according to the findings by Johnson (1987, 2005) and Lakoff (1987) and Dodge, Lakoff (2005). Image schemas (an inherent part of the methodology) give image schematic answers to the way in which prepositional phrases meaning is built into language. The container schema allows for the interpretation of the unit in, the support and contiguity schema is a tool for interpreting the unit su and the preposition a is modelled by a path schema which highlights a static landmark deprived of shape when the trajector is only localized or an endpoint landmark deprived of shape as well. The same image schemas (seem to be universal perceptive tools valid also in language) provide a basic structure for the Polish equivalents such as: w + loc, na + loc, na + acc, do + gen. Obviously the same conceptualizations in both languages are not frequent. Prepositional landmarks, in fact, reflect different spatial categorizations. The non correspondence of prepositional units in both languages do not mean that the prepositional use is completely unmotivated. This seems motivated with the salience of a particular image schema in a given context. Such clues may result very useful in the process of teaching/learning Italian to Polish speakers as they could sensibilize students to image schematic principles that underlie the semantic interpretation of prepositional units.
Przyimki we wszystkich językach są jednostkami polisemicznymi, czyli pojawiają się w bardzo różnorodnych kontekstach jako elementy wiążące na poziomie syntagmy, zdania prostego, czy też zdania złożonego w języku włoskim. Ze względu na elastyczność znaczenia są elementami bardzo trudnymi do opanowania w procesie nauczania – uczenia się języka obcego. Okazuje się, że nawet w przypadku studentów o bardzo wysokiej kompetencji językowej pojawiają się tego rodzaju błędy (Bagna 2003) i trudno je wyeliminować. W artykule autorka podkreśla konieczność nauczania gramatyki eksplicytnej, której znajomość pozwoli przyszłym tłumaczom i nauczycielom języka włoskiego osiągnąć wysoki poziom staranności językowej. W artykule przyjęto założenia metodologiczne semantyki kognitywnej opracowane przez Johnsona (1987, 2005), Lakoffa (1987) i Dodge’a oraz Lakoffa (2005), czyli teorię schematów wyobrażeniowych kształtujących znaczenie fraz przyimkowych w języku. Schemat pojemnika jest obecny we frazach przyimkowych z in, podpory i styczności w grupach przyimkowych z su, a schemat ścieżki z uwypukleniem lokalizacji bądź punktu docelowego ruchu trajektora w syntagmach poprzedzonych przyimkiem a. Te same schematy wyobrażeniowe (wydają się uniwersalnymi narzędziami wywodzącymi się z percepcji) kształtują podstawową strukturę semantyczną polskich odpowiedników takich jak: w + loc, na + loc, na + acc, do + gen. Oczywiście takie same konceptualizacje scen przestrzennych w obu językach są bardzo rzadkie. Brak izomorfizmu semantyczno-składniowego w obu językach w przypadku przyimków nie oznacza, że ich użycie jest całkowicie nieumotywowane. Różne kategoryzacje przestrzenne świadczą o uwypukleniu innej relacji trajektora i landmarka danej sceny i – co za tym idzie – o pojawieniu się w danym kontekście językowym innego przyimka związanego z określonym schematem wyobrażeniowym. Schematy wyobrażeniowe mogą się stać cennym narzędziem w procesie nauczania języka włoskiego, a w szczególności ukontekstualizowanych fraz przyimkowych, ponieważ wskazują na podstawowe struktury ikoniczne kształtujące semantyczną wartość przyimków. - Dostawca treści:
- Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł