Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Wyszukujesz frazę "paralelizm" wg kryterium: Temat


Wyświetlanie 1-3 z 3
Tytuł:
Polyonymy in the Tatra oronymy
Polionimia w tatrzańskiej oronimii
Autorzy:
Jurczyńska-Kłosok, Agnieszka
Opis:
Variant and parallel names referring to oronyms have not been the subject of detailed research so far, although the phenomenon of polyonymy concerning other groups of proper names is in the field of interest of linguists. The paper therefore attempts a preliminary description of the oronyms denoting objects forming the space of the Tatra Mountains. The starting point was a publication by Robert Mrózek (1991) on the phenomenon of polyonymy concerning field names. This paper discusses the specificity of mountain (Tatra) naming, pointing out that naming structures reflect cognitive processes. As polyonyms, on the other hand, they can be interpreted taking into account the textological perspective, treating them as pretexts from which, at some point, a proper name-text emerged, referring to a specific denotate. The article also outlines the problem of authorship of the characterized toponyms and its impact on the production of variants and naming doublets. In the case of the Tatra nomenclature, this is an important issue, because the area from which the names originate has been popular for years due to its natural and cultural specificity, and the creators of onyms are both autochthons and, among others, guidebook authors, mountaineers, tourists, editors of the "Taternik", and naming committees. Thus, the article proves that among the objects forming the space of the Tatra Mountains, there are some to which the following names apply: 1) exclusively variational; 2) exclusively parallel; 3) from the borderline between variant and parallel names ("borderline"); 4) variant, parallel and "borderline". It was also pointed out that there are objects which (most likely) are not affected by the phenomenon of polonymy. The different groups of onymes are discussed in the order indicated above.
Nazwy wariantywne i paralelne odnoszące się do oronimów nie były do tej pory przedmiotem szczegółowych badań, choć zjawisko polionimii w odniesieniu do innych grup nazw własnych znajduje się w polu zainteresowań językoznawców. W artykule podjęto więc próbę wstępnego opisu nazw górskich denotujących obiekty tworzące przestrzeń Tatr. Punktem wyjścia stała się publikacja Roberta Mrózka (1991) dotycząca zjawiska polionimii w odniesieniu do nazw terenowych. W niniejszej pracy omówiono specyfikę nazewnictwa górskiego (tatrzańskiego), zwracając uwagę na to, że struktury nazewnicze są odzwierciedleniem procesów kognitywnych. Jako polionimy można je natomiast interpretować z uwzględnieniem perspektywy tekstologicznej, traktując je jako preteksty, z których w pewnym momencie wyłoniła się właściwa nazwa (tekst) odnosząca się do konkretnego denotatu. W artykule zarysowano także problem autorstwa charakteryzowanych toponimów i jego wpływu na wytwarzanie wariantów oraz dubletów nazewniczych. W przypadku nazewnictwa tatrzańskiego jest to kwestia istotna, ponieważ teren, z którego pochodzą nazwy, ze względu na swoją specyfikę przyrodniczo-kulturową od lat cieszy się popularnością, a kreatorami onimów są zarówno autochtoni, jak i m.in. autorzy przewodników, taternicy, turyści, redaktorzy "Taternika", komisje nazewnicze. W artykule dowiedziono więc, że wśród obiektów tworzących przestrzeń Tatr znajdują się takie, do których odnoszą się nazwy: 1. wyłącznie wariantywne, 2. wyłącznie paralelne, 3. z pogranicza nazw wariantywnych i paralelnych ("pograniczne"), 4. wariantywne, paralelne i "pograniczne". Zaznaczono ponadto, że istnieją obiekty, których (najprawdopodobniej) zjawisko polionimii nie dotyczy. Poszczególne grupy onimów omówiono we wskazanej wyżej kolejności.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
French dissertation : an argumentative genre between rhetoric and logic (evidences, assumptions and paradigm shifts)
Francuska dysertacja : gatunek argumentacyjny pomiędzy retoryką a logiką (oczywistości, presupozycje i zmiany paradygmatu)
La dissertation française : un genre argumentatif entre rhétorique et logique (évidences, présupposés et changements de paradigme)
Autorzy:
Collinet, Françoise
Opis:
Dysertacja tradycyjna była praktykowana przez wiele pokoleń uczniów i studentów, a owo ćwiczenie było także komentowane przez wiele pokoleń obserwatorów losów francuskiego szkolnictwa. Ma się wrażenie, że między spostrzeżeniami nauczycieli (przed 1980 rokiem) a spostrzeżeniami dydaktyków (po 1980 roku) różnice perspektywy ustaliły się względnie trwale. W niniejszym artykule Autorka nie jest w stanie szczegółowo opisać przejścia z paradygmatu, w którym dominuje relacja język/myśl, do paradygmatu, w którym dominuje komunikacyjny wymiar języka. Można tu było jednak pokazać wybrany aspekt tej zmiany paradygmatowej: współzawodnictwo dwóch definicji retoryki. Definicja, która jest otwarcie odrzucana, ale implicytnie przemycana przez podręczniki tradycyjnej dysertacji dąży do maskowania sytuacji komunikacyjnej. Definicja retoryki, której używają dydaktycy, kładzie zaś nacisk na niezbędną obecność odbiorców. Autorka niniejszego artykułu proponuje analizę rywalizacji tych dwóch definicji.
Traditional dissertation has been practised by several generations of students. This exercise has also been commented on by several generations of school system experts. Between commentaries of teachers (before 1980) and those of didacticians (after 1980), some differences of perspective seem to have installed themselves in a relatively stable way. The present article can’t detail the shift between a paradigm dominated by the link between language and thought and a paradigme dominated by a communicative conception of the language. It can however choose a specific aspect of that paradigm shift: the concurrence between two definitions of rhetoric. The definition explicitly rejected but implicitly conveyed by dissertation manuals, tends to mask the situation of communication. On the contrary, the definition of rhetoric used by didacticians insists on the essential necessity of an audience. The present article proposes an analysis of the concurrence between those two definitions.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Paralelizm polityczny jako koncepcja teoretyczna i jej zastosowanie na przykładzie Brazylii
Political parallelism as a theoretical concept and its application on the example of Brazil
Autorzy:
Kamińska-Korolczuk, Katarzyna
Opis:
Political parallelism is one of the theoretical categories used to classify media systems and summarise the relationships occurring in the media under the influence of politics and in politics under the influence of the media. The aim of the article, a review work, is to analyse the issue of political parallelism concerning the classic concepts of C. Seymour‑Ure, J.G. Blumler, and M. Gurevitch, as well as D.C. Hallin and P. Mancini, and to present different positions criticising the usefulness of these theories for the study of countries other than Western European ones. The study also presents the adequacy of applying the classic concepts of political parallelism to analyses regarding the Federative Republic of Brazil. The thesis of this case study is that the classic theories of political parallelism do not fully allow for determining the relationships between the sphere of politics and the media in this country. The thesis was adopted as a result of long-term and holistic analyses of the characteristics of Brazil’s political and media systems. A systematic literature review was used (Fink 2005, p. 17), which makes it possible to learn the essence of the phenomenon and formulate conclusions, and the qualitative methods used, despite their problems (Flick 2002, pp. 5-24), as well as systemic analysis, complete the whole.
Paralelizm polityczny jest jedną z kategorii teoretycznych, które wykorzystuje się do klasyfikacji systemów medialnych i podsumowywania relacji zachodzących w mediach pod wpływem polityki i w polityce pod wpływem mediów. Celem artykułu, pracy przeglądowej, jest analiza zagadnienia paralelizmu politycznego w nawiązaniu do klasycznych koncepcji C. Seymoura‑Ure, J.G. Blumlera i M. Gurevitcha oraz D.C. Hallina i P. Manciniego oraz przedstawienie odmiennych stanowisk, krytykujących przydatność tych teorii do badań państw innych niż zachodnioeuropejskie. W opracowaniu przedstawiono także adekwatność zastosowania klasycznych koncepcji paralelizmu politycznego do analiz dotyczących Federacyjnej Republiki Brazylii. Tezą dotyczącą tego "case study" jest stwierdzenie, że klasyczne teorie paralelizmu politycznego nie w pełni pozwalają na ustalenie zależności zachodzących między sferą polityki i mediów w tym państwie. Tezę przyjęto w wyniku długofalowych i holistycznych analiz właściwości systemów politycznego i mediów Brazylii – wykorzystano obserwację z systematycznym przeglądem literatury (Fink 2005, s. 17), co umożliwia poznanie istoty zjawiska i formułowanie wniosków, a zastosowane metody jakościowe, mimo ich bolączek (Flick 2002, s. 5-24) oraz analiza systemowa, dopełniają całości.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
    Wyświetlanie 1-3 z 3

    Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies