Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

English (EN)·Polski (PL)·Yкраїнський (UK)
Przejdź do strony domowej biblioteki Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie Link otwiera się w nowym oknie Logo biblioteki Prolib Integro - strona głównaPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie
Zmień bibliotekę

Wyszukujesz frazę "Samoopieka" wg kryterium: Wszystkie pola

  Lista filtrów
Dostawca treści
Wyrównaj
Wyświetlanie 1-10 z 72
Tytuł:
Family Support in the Self-Management of Type 2 Diabetes
Postawy rodziny wobec chorego a samoopieka w cukrzycy typu 2
Autorzy:
Chalibożek, Magdalena
Opis:
Cukrzyca jest chorobą cywilizacyjną, z tego powodu staje się powszechnym problemem medycznym i społecznym, jest także schorzeniem przewlekłym, nieuleczalnym i stanowi duże zagrożenie dla zdrowia i życia chorego. Leczenie tego schorzenia u większości osób prowadzone jest w domu i ma na celu utrzymanie dobrego stanu zdrowia, oraz zapobieganie rozwojowi powikłań, które upośledzają prawidłowe funkcjonowanie osoby chorej. Najważniejszą rolę w procesie leczenia cukrzycy typu 2 odgrywa sam chory. Umiejętność samoopieki, daje choremu poczucie bezpieczeństwa i niezależności. Przez wiele lat trwania cukrzycy, u osoby chorej występują różnego rodzaju deficyty w zakresie samoopieki. Chory wymaga wówczas pomocy osób najbliższych. Rodzina chorego, poprzez, partnerską postawę powinna zapewnić mu odpowiednią opiekę, jest to jedna z najważniejszych funkcji rodziny. Nie zawsze postawa rodziny jest odpowiednia, często występuje deficyt lub brak opieki ze strony osób bliskich. Dużym wsparciem dla chorego i jego rodziny jest edukacja. Wspólne działania chorego, jego rodziny oraz zespołu terapeutycznego umożliwiają kontrolowanie cukrzycy typu 2.
Diabetes is a very serious civilization disease that strikes millions of people across the world. This fact raises many medical and social issues. Diabetes is a chronic and incurable illness that requires continuing medical care and patient self-management education to prevent acute complications and to reduce the risk of long-term complications. It is a disease that impact all family members. While many patients with type 2 diabetes can take perfectly good care of themselves, others may need a helping hand. The caregiver’s role for someone with type 2 diabetes varies depending on how much help the patient needs. Home and family are the greatest support groups and care centers for people suffering from diabetes. It is related to perceived family function. On the other hand families that are less organized or have many others problems may not focus on diabetes care as needed. If this happens, people with diabetes may be at great risks for other bad problems. Some of these issues could be life-threatening and decrease the quality of life. However, in most cases family members are an important part of diabetes prevention and assist with care management. Therefore, patient education and self –care practices are very important aspects of disease management that help people with 2 type diabetes lead normal lives.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Samoopieka a akceptacja choroby u osób hemodializowanych.
Self-care and acceptance of the disease in hemodialysis people.
Autorzy:
Ziober, Iwona
Opis:
Wraz z postępem technologicznym oraz medycznym w dziedzinie dializoterapii wzrasta liczba chorych z przewlekłą niewydolnością nerkową, wymagających leczenia nerkozastępczego. Dializoterapii podawane są osoby z różnych grup wiekowych, choć przeważającą grupę chorych ze schyłkową niewydolnością nerkową, stanowią osoby w podeszłym wieku. W schyłkowym stadium, chory z przewlekłą chorobą nerek jest zmuszony każdego dnia umieć radzić sobie z samą choroby jak i wyzwaniami wynikającymi z tej choroby. W postawaniu jak i przebiegu chorób nefrologicznych ogromne znaczenie mają również czynniki biopsychospołeczne, które wzajemnie oddziałowują zarówno na samopoczucie jak i zdrowie pacjentów, stając się często źródłem ich schorzenia. Celem niniejszej pracy jest nie tylko określenie stanu zdrowia osoby dializowanej, ale również skupienia uwagi na wszelkich emocjach, przeżyciach związanych z akceptacją choroby oraz radzeniem sobie z wszelkimi wyzwaniami wynikającymi z leczenia hemodializami. Obserwacje oraz przeprowadzone badania mają na celu przedstawienie w jakim stopniu pacjenci podawani stałym zabiegom dializoterapii potrafią zaakceptować chorobę przewlekłą nerek i wdrożyć umiejętność modelu samoopieki jak samo pielęgnacji, bez udziału osób trzecich.
Along with technological and medical progress in the field of dialysis, the number of patients with chronic renal failure requiring renal replacement therapy is increasing. Dialysis therapy is given to people from different age groups, although the majority of patients with end-stage renal disease are elderly. At the end stage, the patient with chronic kidney disease is forced to be able to deal with the disease itself and the challenges arising from it every day.Biopsychosocial factors, which interact with both the well-being and health of patients, are often a source of their disease in the attitude and course of nephrological diseases. The purpose of this work is not only to determine the health condition of a dialyzed person, but also to focus attention on all emotions, experiences associated with accepting the disease and dealing with all the challenges arising from hemodialysis treatment. Observations and conducted research aim to show to what extent patients undergoing permanent dialysis treatments can accept chronic kidney disease and implement the skill of self-care model as self-care, without the participation of third parties.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Samoopieka pacjenta w cukrzycy typu 2 - studium przypadku
Self-care patient in type 2 diabetes - a case study
Autorzy:
Miłek, Justyna
Opis:
IntroductionSelf-care method by Dorothy Orem is a trained activity that one undertakes and continues in order to maintain life, health and general well-being. The deficit theory defines whether a person needs nursing services if they are unable to manage their own needs. The capacity for self-care of a patient with diabetes should relate to whether the patient has the appropriate skills that will allow them to monitor the course of the disease, as well as to the diet, physical activities and the procedures that must be performed..RationaleAssessment of the self-care capacity of a patient with type 2 diabetes.ResultsDeficits that occurred in a patient with type 2 diabetes were associated with self-care and self-care activities in the disease. They related to excessive body mass, reluctance to physical activity and inadequate knowledge in self-care of the feet as well as acute and chronic complications of type 2 diabetes. In the care plan it was important to increase the patient's knowledge and motivate her to change eating habits and more frequent physical activity.
WstępSamoopieka według Dorothy Orem to wyuczona aktywność, jaką osoba podejmuje i kontynuuje aby utrzymać życie, zdrowie i dobrostan. Teoria deficytu określa kiedy to człowiek potrzebuje interwencji pielęgniarki, gdy niezdolny jest do spełniania potrzeb we własnym zakresie. Zdolność do samoopieki pacjenta chorego na cukrzycę powinna odnosić się do tego czy pacjent posiada odpowiednie umiejętności które pozwolą na kontrolowanie przebiegu choroby, zabiegów jakie musi wykonać, prowadzonej diety i aktywności fizycznej.Cel pracyCelem niniejszej pracy była ocena zdolności do samoopieki pacjentki chorej na cukrzycę typu 2.WynikiDeficyty które wystąpiły u pacjentki chorej na cukrzycę typu 2 związane były z samoopieką oraz samopielęgnacją w chorobie. Dotyczyły nadmiernej masy ciała, niechęci do aktywności fizycznej oraz niedostecznej wiedzy w zakresie samoopielęgnacji stóp oraz ostrych i przewlekłych powikłań cukrzycy typu 2. W planie opieki istotne było zwiększenie wiedzy pacjentki oraz zmotywowanie jej do zmiany nawyków żywieniowych i częstszej aktywności fizycznej.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Autorzy:
Piekarz, Justyna
Reczek, Agata
Opis:
Pacjentom zagrożonym nagłym zgonem sercowym coraz częściej implantuje się kardiowertery-defibrylatory. Są to urządzenia programowane, wpływające na rytm serca. Najważniejszym rodzajem terapii tych urządzeń jest terapia wysokoenergetyczna. Pacjenci po implantacji kardiowertera-defibrylatora wymagają objęcia specjalistyczną opieką, okresowej kontroli urządzenia, jak również wsparcia i przygotowania do samoopieki. Celem pracy było przedstawienie wybranych aspektów dotyczących funkcjonowania w codziennym życiu, z którymi powinien być zapoznany pacjent po implantacji kardiowertera-defibrylatora. Wśród nich wyodrębniono: obserwację miejsca implantacji, aktywność fizyczną i sport, napady arytmii i interwencje kardiowertera-defibrylatora, oddziaływanie urządzeń elektrycznych i magnetycznych na pracę implantowanego urządzenia, podróżowanie i prowadzenie pojazdów oraz kontrolę w poradni specjalistycznej.
Patients at risk for sudden cardiac death are more and more often fitted with implantable cardioverter defibrillators (ICDs). These are programmable devices influencing the heart rhythm. The most important type of therapy delivered by them is shock therapy. Having had a cardioverter defibrillator implanted, patients require specialist care as well as support and preparation for self-care. The aim of this work is to present some selected aspects of everyday life which an ICD patient should be acquainted with. These include: observing the site of the implantation, physical activity and sport, episodes of arrhythmia and ICD interventions, influence of electrical and magnetic devices on the work of the implanted cardioverter defibrillator, travelling and driving as well as follow-up appointments in a specialist clinic.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Self-care and risk of postpartum depression
Samoopieka w obliczu ryzyka depresji poporodowej
Autorzy:
Pilarska, Natalia
Siemińska, Nikola
Skonieczna, Weronika
Tematy:
self-care
postpartum depression
pregnancy
crisis
place of residence
samoopieka
depresja poporodowa
ciąża
kryzys
miejsce zamieszkania
Pokaż więcej
Wydawca:
Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/55589590.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
The search for preventive factors in the context of various developmental difficulties and mental disorders is a key task for psychologists and psychotherapists, both during the psychotherapeutic process and in preventive work. This need is especially important in the era of pandemics, war and in the face of increasing rates of illness, including the increasingly more common postpartum depression. One of the preventive factors may be self-care, expressed through mindful self-care. This article presents a pilot study verifying the relationship between self-care and mood in women who are currently pregnant. The hypothesis suggesting that self-care is important for reducing the risk of postpartum depression has been confirmed. A regression model was built including two significant predictors (intensity of self-care and place of residence) that explain the variance in the severity of depressiveness in pregnant women. The results of the pilot study show an important issue that may be the point of further search for preventive factors in the face of postpartum depression.
Poszukiwanie czynników prewencyjnych w kontekście różnych trudności rozwojowych oraz zaburzeń psychicznych jest kluczowym zadaniem psychologów i psychoterapeutów, zarówno w trakcie procesu psychoterapeutycznego, jak i w pracy profilaktycznej. Potrzeba ta jest szczególnie ważna w dobie pandemii, wojny oraz w obliczu rosnących wskaźników zachorowań, w tym wciąż coraz bardziej powszechnej depresji poporodowej. Jednym z czynników prewencyjnych może być dbanie o siebie, wyrażane poprzez uważną samoopiekę. Artykuł prezentuje przeprowadzone badanie pilotażowe weryfikujące zależność samoopiekuńczości z nastrojem u kobiet będących aktualnie w ciąży. Hipoteza sugerująca, iż samoopiekuńczość ma znaczenie dla zmniejszenia ryzyka depresji poporodowej, została potwierdzona. Zbudowano model regresyjny obejmujący dwa istotne predyktory (nasilenie samoopieki i miejsce zamieszkania), które wyjaśniają wariancję nasilenia depresyjności u kobiet w ciąży. Wyniki przeprowadzonych badań pilotażowych ukazują ważne zagadnienie, które może być punktem dalszych poszukiwań czynników prewencyjnych w obliczu depresji poporodowej.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Funkcjonowanie chorych z nowotworem jelita grubego i wyłonioną stomią w zakresie opiekuńczo-pielęgnacyjnym.
-
Autorzy:
Dębska, Joanna
Opis:
Every year In Poland approximately 4500 intestinal stomas are created. Increase in colorectal carcinoma sick rate and other factors are the reasons that despite a dynamic development of surgical techniques, the number of performed stomas has not been reduced. The stoma formation might be recognized as hard-to-accept deformation influencing the whole aspects of stoma patient’s life because of changed familiarity and acceptance for the body, lowered self-esteem and position in those patients. Involvement in the medical-therapeutic care of the whole team, people with a stoma, and also their relatives with whom they remain in the family and social relationships increase the likelihood of achie¬ving a high level of quality of life with a stoma.The research was carried out in 2012 using a diagnostic survey method. An original questionnaire was used as a research tool. The research group contained 75 persons with colostomy. The research was voluntary and anonymous.
Corocznie w Polsce wyłania się ok. 4500 stomii jelitowych. Wzrost zachorowalności na nowotwory jelita grubego oraz inne czynniki, spowodowały, że pomimo niezwykle dynamicznego rozwoju technik chirurgicznych, liczba wykonywanych stomii nie uległa zmniejszeniu. Wyłonienie stomii jelitowej może być trudnym do zaakceptowania przez samego chorego okaleczeniem, które często ma odzwierciedlenie w późniejszym jego funkcjonowaniu we wszystkich sferach życia. Zaangażowanie w proces leczniczo-pielęgnacyjny całego zespołu terapeutycznego, osoby ze stomią i najbliższych osób, z którymi pozostaje ona w relacjach rodzinnych i społecznych, zwiększa prawdopodobieństwo osiągnięcia wysokiego poziomu jakości życia ze stomią.Badanie przeprowadzono w 2012 roku metodą sondażu diagnostycznego. Jako narzędzie badawcze wykorzystano kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji. Badaną grupę stanowiło 75 osób z wyłonioną kolostomią. Udział w badaniu był dobrowolny i anonimowy.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Wyświetlanie 1-10 z 72

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies