Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Wyszukujesz frazę "Iglik, I." wg kryterium: Autor


Wyświetlanie 1-4 z 4
Tytuł:
Annual variations of soil erodibility of silt loam developed from loess based on 10-years runoff plot studies
Zróżnicowanie wartości rocznych czynnika podatności na erozję gleby pyłowej wytworzonej z lessu na podstawie 10-letnich badań poletkowych
Autorzy:
Rejman, J.
Brodowski, R.
Iglik, I.
Tematy:
annual variation
soil erodibility
silt loam
loess
erosion prediction
Polska
Lublin Upland
climate condition
soil condition
erosion risk
Pokaż więcej
Wydawca:
Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Wydawnictwo Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/81739.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Results of 10-years runoff plot experiments carried out on two sites of the Lublin Upland were presented. Despite similar soils and climatic conditions, studies showed large differences in annual soil erodibility (K factor of the USLE) between both sites. Experimentally derived values of the factor were dependent on tillage direction and time of maintaining runoff-plots in fallow conditions. On a site cultivated in contour direction, 4-year period was insufficient to achieve K values similar to the predicted values from the USLE. In contrast to this, on a site cultivated up-down slope, similar experimental and predicted K values were obtained after 2 years and remained at the same level during next 4 years. Results enabled to identify limitations of the USLE application for erosion prediction in Poland. Studies proved that soil erodibility could be used for prediction of erosion risk for silt loam developed from loess. However, application of soil erodibility approach to the event–base models is questionable for variation of K factor in the initial years. As far, the factors affecting soil erodibility changes are not recognized and need further research.
Koncepcja podatności gleby na erozję, zaproponowana w modelu USLE i wiążąca zespół parametrów glebowych z czynnikiem erozyjności opadu i spływu powierzchniowego, znajduje zastosowanie w wielu modelach prognozujących erozję wodną. W pracy przedstawiono wyniki 10-letnich badań poletkowych prowadzonych na dwóch obiektach Wyżyny Lubelskiej. Pomimo podobnych warunków klimatycznych, badania wykazały duże zróżnicowanie podatności lessowej gleby pyłowej na erozję (czynnika K modelu USLE). Stwierdzono, że różnice te były związane z kierunkiem uprawy roli oraz czasem utrzymywania poletek w stanie czarnego ugoru. Na obiekcie z uprawą w poprzek spadku zbocza, 4-letni okres utrzymywania w czarnym ugorze poletek okazał się niewystarczający do osiągnięcia wartości K zbliżonych do wartości prognozowanych z USLE. Na obiekcie z uprawą wzdłuż spadku zbocza, wartości eksperymentalne zbliżone do prognozowanych uzyskano po dwóch latach i utrzymywały się one na podobnym poziomie przez następne 4 lata. Uzyskane wyniki dowiodły, że podatność gleby na erozję może być wykorzystana do wyznaczenia obszarów potencjalnego zagrożenia erozją wodną w Polsce, które odzwierciedlałyby rzeczywisty stan zagrożenia gleb pozostających w słabej kulturze rolnej. Brak rozpoznania przyczyn zróżnicowania podatności gleby na erozję w okresie do osiągnięcia jej stabilizacji ogranicza możliwość wykorzystania czynnika K w modelach symulujących pojedyncze zdarzenia erozyjne. Nieuwzględnienie w tych modelach aktualnej wartości podatności gleby na erozję prowadzi do przeszacowania prognozowanych wielkości erozji. Określenie czynników warunkujących zróżnicowanie podatności gleby na erozję wymaga dalszych badań.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Ocena zmienności przestrzennej uziarnienia gleby i zawartości węgla organicznego w krajobrazie lessowym
Evaluation of spatial variability of soil texture and organic C content in soil in a loess landscape
Autorzy:
Rejman, J.
Iglik, I.
Brodowski, R.
Turski, M.
Smarz, M.
Tematy:
gleby lessowe
uziarnienie gleby
wegiel organiczny
zawartosc wegla organicznego
zmiennosc przestrzenna
loess soil
soil graining
organic carbon
organic carbon content
spatial variability
Pokaż więcej
Wydawca:
Polska Akademia Nauk. Instytut Agrofizyki PAN
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/34829.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Zmienność przestrzenną zawartości frakcji piasku, pyłu i iłu oraz C organicznego gleby badano w obrębie pola położonego w wierzchowinowej części krajobrazu lessowego. Parametry gleby oznaczono w warstwie ornej (0-25 cm), a próby pobrano w układzie siatki regularnej 10×10 m (72 punkty). Stwierdzono, że zmienność przestrzenna badanych cech gleby dobrze opisywana była izotropowymi modelami semiwariancji typu sferycznego. Zasięg zmienności przestrzennej poszczególnych frakcji uziarnienia był uzależniony od wielkości cząstek, będąc najmniejszym dla zawartości iłu (28,4 m), a największym dla piasku (121,8 m). Wartość najmniejsza oznacza, że przyjęty krok próbkowania był wystarczający do oceny zmienności przestrzennej frakcji uziarnienia w wierzchowinowej części zlewni lessowej. Zmienność przestrzenną zawartości C organicznego charakteryzował izotropowy model sferyczny o zasięgu autokorelacji 50,2 m.
Spatial variability of soil texture and organic C content was evaluated in a field situated in the upper part of a loess catchment. Soil parameters were determined in the arable soil layer (0- 25 cm) with sampling in a regular grid of 10 m (72 points). Spatial variability was described by means of isotropic spherical semivariance models. Range of autocorrelation of soil texture was dependent on soil particle size, being the smallest for clay content (28.4 m) and the largest for sand (121.9 m). The former value indicated that the sampling distance was sufficient to permit evaluation of the spatial variability of soil texture in the upper part of the loess catchment. Spatial variability of organic C content was characterised by a isotropic spherical model with the autocorrelation range of 50.2 m.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Geophilic dermatophytes and other keratinophilic fungi in the nests of wetland birds
Dermatofity geofilne oraz inne grzyby keratynofilne w gniazdach ptaków wodno‑błotnych
Autorzy:
Kornillowicz-Kowalska, T.
Kitowski, I.
Iglik, H.
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/67161.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
The frequency and species diversity of keratinophilic fungi in 38 nests of nine species of wetland birds were examined. Nine species of geophilic dermatophytes and 13 Chrysosporium species were recorded. Ch. keratinophilum, which together with its teleomorph (Aphanoascus fulvescens) represented 53% of the keratinolytic mycobiota of the nests, was the most frequently observed species. Chrysosporium tropicum, Trichophyton terrestre and Microsporum gypseum populations were less widespread. The distribution of individual populations was not uniform and depended on physical and chemical properties of the nests (humidity, pH).
W prezentowanej pracy zbadano częstość występowania oraz skład gatunkowy grzybów keratynofilnych w 38 gniazdach 9 gatunków ptaków wodno-błotnych. Gniazda zbierano w latach 2006-2009 na terenie Lubelszczyzny (płd.-wsch. Polska), po opuszczeniu przez ptaki. Posługując się metodą przynęty keratynowej przebadano 390 próbek materiału gniazdowego, uzyskując 348 szczepy keratinomycetes. Obecność grzybów keratynofilnych stwierdzono w 86,8% badanych gniazd. Były one reprezentowane przez 9 gatunków dermatofitów geofilnych oraz 13 gatunków Chrysosporium. 78% wyosobnionych szczepów stanowiły grzyby z grupy Chrysosporium, 22% należało do dermatofitów geofilnych. Gatunkiem dominującym był Ch. keratinophilum, który wraz z teleomorfą (Aphanoascus fulvescens) reprezentował 53% keratynolitycznej mykobioty badanych gniazd. Do mniej licznych ale częstych należały populacje: Ch. tropicum (11,5%), Trichophyton terrestre wraz z teleomorfą (12,5%) oraz Microsporum gypseum włącznie z teleomorfą (7,1%). Wyselekcjonowane populacje reprezentowały głównie grzyby termotolerancyjne, preferujące środowiska o odczynie obojętnym i alkalicznym (Ch. keratinophilum, A. fulvescens, T. terrestre, M. gypseum) oraz o dużej wilgotności (Ch. keratinophilum). Przeprowadzone badania wykazały, że gniazda ptaków wodno-błotnych cechują się wysoką frekwencją takich gatunków grzybów potencjalnie chorobotwórczych dla ptaków, ssaków oraz człowieka jak M. gypseum, Ch. keratinophilum i Aspergillus fumigatus.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
The occurrence of cellulolytic fungi and Fusarium in nests of Circus pygargus
Występowanie grzybów celulolitycznych oraz Fusarium w gniazdach Circus pygargus
Autorzy:
Kornillowicz-Kowalska, T.
Kitowski, I.
Iglik, H.
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/67195.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
A total of 45 species of cellulolytic fungi and ten Fusarium species were identified in seven nests of Montagu’s Harrier. Three genera (Chaetomium, Trichoderma, Fusarium) represented 80% of the frequency of cellulolytic fungi. Of them, Chaetomium globosum, Trichoderma viride and T. koningii were some of the most frequent species. A high differentiation of the richness and frequency of species of cellulolytic fungi depending on the nest and its individual layers was observed. Reasons for the differences in the frequency and species composition of the fungi were discussed.
C elem przedstawionej pracy było zbadanie liczebności oraz składu gatunkowego grzybów celulolitycznych i Fusarium w gniazdach błotniaka łąkowego (Circus pygargus, Falconiformes). Stosując metodę rozcieńczeń oraz wykładania fragmentów materiału gniazdowego na podłoża selektywne dla tych grzybów, zbadano 19 próbek z 7 gniazd zlokalizowanych na obszarze torfowisk węglanowych koło Chełma w płd.-wsch. Polsce (Rezerwat Błota Serebryskie). Próbki do badań pobierano z 3 warstw gniazda: wyściółki, warstwy zewnętrznej oraz środkowej leżącej pomiędzy nimi. S twierdzono, że gniazda błotniaka łąkowego cechuje wysoka ogólna liczebność grzybów celulolitycznych i Fusarium, duże bogactwo oraz zróżnicowanie frekwencji ich gatunków. Wykazano, że 80% zbiorowiska grzybów celulolitycznych reprezentowały 3 rodzaje: Chaetomium, Trichoderma i Fusarium. Spośród 45 zanotowanych gatunków najwyższą liczebnością wyróżniały się: Chaetomium globosum, Trichoderma koningii i T. viride. W obrębie Fusarium najczęściej notowano: F. poae, F. avenaceum i F. oxysporum. Odnotowane dominanty gatunkowe należały do grzybów hydrofilnych, na ogół termotolerancyjnych. Niską frekwencją odznaczały się natomiast gatunki preferujące środowisko o niskiej aktywności wodnej, psychrofilne i acidofilne takie jak: Cladosporium spp. i Penicillium spp.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
    Wyświetlanie 1-4 z 4

    Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies