Autor: Klimczyk, Joanna. - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Dismantling Normativism
Rozbroić normatywizm
Autorzy:: Klimczyk, Joanna
Tematy:: normativity
normativity of meaning
Kripke
Whiting
practicality
normative reason
normatywność
normatywność znaczenia
praktyczność
racja normatywna; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Jagielloński. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/60789216.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: In his article ‘Is Meaning Fraught with Ought?’ (2009), Daniel Whiting advanced quite a battery of refurbished arguments for the claim that linguistic meaning is intrinsically normative. He ended the paper with the conclusion that he had managed to achieve two of his stated aims: to defend normativism and to show how the normativist can turn the innocent platitude that meaningful expressions possess conditions of correct use into an argument in favour of normativism. In the present article, I show that Whiting failed on both counts, although his failure reveals an important issue which has been overlooked by both parties to the debate. The issue in question is one of methodology: to wit, the plausibility of semantic normativism turns on the theory of practical normativity to which a particular philosopher tacitly or explicitly subscribes. To put my main criticism in a nutshell: semantic normativism cannot be defended without a plausible account of the nature of semantic reasons.
W swoim artykule z 2009 roku „Is Meaning Fraught with Ought?” Daniel Whiting wytoczył całą baterię argumentów na rzecz tezy, że znaczenie językowe jest z natury normatywne. Whiting zakończył swój artykuł stwierdzeniem, że udało mu się zrealizować dwa wytyczone cele: obronić normatywizm semantyczny oraz pokazać, w jaki sposób normatywista może niekontrowersyjną tezę głoszącą, że wyrażenia językowe posiadają warunki poprawnego użycia, przekształcić w wiarygodny argument na rzecz normatywizmu w języku. W niniejszym artykule twierdzę, że wbrew deklaracjom Whitingowi nie udało się osiągnąć założonych celów. Pokazuję również, że niepowodzenie jego przedsięwzięcia ujawnia kluczowy, choć przeoczany aspekt całej debaty wokół normatywności w języku. Pominięty przez Whitinga element dotyczy metodologii, a konkretnie uzależnienia wiarygodności tezy normatywizmu semantycznego od koncepcji racji normatywnych. Mój główny zarzut wobec argumentów Whitinga można streścić następująco: aby obronić stanowisko normatywizmu semantycznego, jego zwolennik musi przedstawić przekonującą teorię racji normatywnych o charakterze ściśle językowym.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: "Ought", Agents and Ambiguity that Matters
Autorzy:: Klimczyk, Joanna
Tematy:: ‘ought’
deliberative ‘ought’
Schroeder
agency
authorship
sentential ambiguity; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Semiotyczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/561302.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: According to a well-homed view in linguistic semantics, deontic logic and logic of agency, some ‘ought’ sentences, like ‘Kate ought to write the report’, are ambiguous between the socalled agentive sense as when Kate is the agent of writing the report, and the non-agentive, or evaluative sense as when, in the light of some norm or things being ideal, the proposition that Kate writes the report would come out true. Within this approach to the semantics of ‘ought’, the ambiguity in question is not due to any semantic ambiguity of the word ‘ought’, but the ambiguity traced to Kate writes the report. We may call the view in question, after Schroeder, the agency-in-the-prejacent theory, or APT for short. APT’s explanation of ambiguity has been put under heavy criticism by Mark Schroeder’s 2011 influential paper. Schroeder tried to undermine APT by exposing its central theoretical drawbacks, their being: (i) that APT badly overgeneralizes because if ambiguity is in Kate writes the report, then it should equally well be preserved under the non-agentive interpretation of ‘Kate ought to write the report’, but it is not, and (ii) that APT also undergeneralizes, since it ‘inscribes’ the same ambiguity as observed in ‘Kate ought to write the report’ to a sentence that lacks it, e.g. ‘Bill ought to kiss Lucy’. I argue that both the ‘overgeneralization problem’ and the ‘undergeneralization problem’ are harmless for the criticized view, since Schroeder’s two central arguments against the respective problems are seriously defective. Also, the third problem identified by Schroeder, that APT cannot accommodate the deliberative sense of ‘ought’, is mistargeted. I argue that identifying the salient property of the deliberative ought is crucial for assessing whether APT is able to accommodate it or not, and that Schroeder failed to recognize this properly.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki