Autor: Partyka, Adam - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Minds without content. Two directions of critique of the representational theory of mind
Umysły bez treści. Dwa kierunki krytyki reprezentacjonistycznej teorii umysłu
Autorzy:: Partyka, Adam
Opis:: W kognitywistyce w celu opisu działania procesów mentalnych korzysta się z pojęcia reprezentacji mentalnej będącej nośnikiem treści. W niniejszej pracy rozważam dwie koncepcje kwestionujące ten sposób mówienia o naturze umysłu: semantykę interpretacyjną Egan (2014) oraz radykalny enaktywizm (Hutto i Myin, 2013). Obydwie wysuwają zarzuty wobec tradycyjnego ujmowania formy i własności treści mentalnej korzystając z argumentów z naturalizmu, choć ma to odmienne konsekwencje w przypadku każdej z nich. Zastanawiam się nad genezą istniejących pomiędzy nimi różnic i analizując ich zakorzenienie teoretyczne oraz metodologię argumentacji staram się znaleźć ich punkty wspólne. Dochodzę do wniosku, że można znaleźć produktywny sposób ich pogodzenia, mając na uwadze poziom wyjaśniania, jakim operują.
In cognitive science a notion of mental representation carrying content is posited in order to explain the functioning of mental processes. In this paper I consider two theories calling this approach into question: interpretational semantics of Egan (2014) and radical enactivism (Hutto & Myin, 2013). Both present objections to the traditional understanding of form and properties of mental content using arguments from naturalism, albeit it has different consequences in each case. I point to differences between these theories and analising their theoretical grounding and argumentation methodology I try to determine whether they have anything in common. I arrive at the conclusion that they can be productively combined, considering the level of explanation they use.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: The Impossible Politics of the Organic Project
Niemożliwa polityczność projektu organicznego
Autorzy:: Partyka, Adam
Opis:: In the article I argue against the thesis that the naturalization of aesthetics and anthropology – that is, the reduction of language, art and human subjectivity to their material substrate - is an adequate means to advance an emancipatory political project that can offer a rebuff to the disturbing phenomena of late postmodernity. I discuss this thesis by referring to the critical reception of Kacper Bartczak’s poetry, on the example of articles by Grzegorz Jankowicz, Anna Kałuża and Dawid Kujawa. I propose an outline of the naturalist stance present in these texts and identify some of the aesthetic means applied in Bartczak’s poetry volume "Naworadiowa" (2019) that correspond with it. I indicate potential links between naturalism and Richard Rorty’s neopragmatism and, citing the work of Walter Benn Michaels, point to the contradiction contained in the notion of naturalistic politics.
W artykule polemizuję z tezą, że naturalizacja estetyki i antropologii - czyli redukcja języka, sztuki i podmiotowości ludzkiej do ich materialnego podłoża - jest dobrym środkiem do wypracowania emancypacyjnego projektu politycznego, mogącego dać odpór niepokojącym zjawiskom późnej ponowoczesności. Tezę tę omawiam, odwołując się do krytycznoliterackiej recepcji poezji Kacpra Bartczaka na przykładzie artykułów Grzegorza Jankowicza, Anny Kałuży i Dawida Kujawy. Charakteryzuję obecny w nich naturalizm i wskazuję korespondujące z tym pojęciem środki estetyczne obecne u Bartczaka w tomie poetyckim Naworadiowa (2019). Identyfikuję potencjalne związki naturalizmu z neopragmatyzmem Richarda Rorty'ego i powołując się na prace Waltera Benna Michaelsa, identyfikuję sprzeczność zawartą w pojęciu naturalistycznej polityki.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Powroty Henryka Berezy
The returns of Henryk Bereza
Autorzy:: Partyka, Adam
Opis:: Na przełomie drugiej i trzeciej dekady XXI wieku wzrosło zainteresowanie postacią Henryka Berezy i jego dorobkiem krytycznoliterackim, także wśród krytyków i literaturoznawców młodszego pokolenia; fragmenty archiwalnych artykułów autorstwa Berezy ukazywały się w internetowej prasie literackiej, a jego osobie poświęcono dwa numery tematyczne, w których zamieszczono pogłębione szkice, wspomnienia i ankiety literackie. W artykule przyglądam się sposobom, na jakie przedstawiano myśl krytyka i szukano potencjalnych punktów łączności pomiędzy stworzonymi przez niego kategoriami krytycznymi a współczesną sytuacją w polu literackim, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch: rewolucji artystycznej w prozie oraz nurtu chłopskiego.
The turn of the second and third decades of the 21st century witnessed an increasing interest in Henryk Bereza and his critical-literary output, also among critics and literary scholars of the younger generation. Excerpts from archival articles by Bereza appeared in online literary press, and he was the subject of two special issues of literary journals, featuring in-depth sketches, memoirs and literary surveys. In this article, I look at the ways in which the critic’s thought has been presented so far and I seek potential points of connection between the critical categories he created and the contemporary situation in the literary field, with particular reference to two of them: the artistic revolution in prose and the peasant current.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Nie tylko w swoim imieniu. Wiarygodność głosu w wierszach „poetów zaangażowanych”
Not just on ones behalf. Credibility of voice in the poems of „engaged poets”
Autorzy:: Partyka, Adam
Opis:: W pracy podejmuję próbę analizy sposobów, na jakie autorzy kojarzeni z nurtem „poezji zaangażowanej” próbują uwiarygodnić gest reprezentowania innego i wypracować adekwatny sposób mówienia w czyimś imieniu. Koncentrując się na twórczości Konrada Góry i Szczepana Kopyta, argumentuję, że trudności, przed jakimi z pozoru staje ich poezja w związku z występującą w niej wyrazistą kreacją egotycznego lub egzaltowanego podmiotu, stanowią część strategii mającej na celu uniknięcie paraliżującego pytania o autentyczność i wyjście poza prosty paradygmat utożsamienia, zakładający konieczność dotarcia do doświadczenia innego i przyjęcia jego perspektywy. Wysuwam przypuszczenie, że zwracając uwagę na własną porażkę w zakresie wiernej reprezentacji, interpretowane przeze mnie wiersze otwierają pole eksploracji gestów poetyckich, które wykraczają poza proste kategorie sprawozdawczości i faktograficzności, a także wskazują rolę, jaką w sytuacji nieredukowalnego dystansu między podmiotem a innym może spełnić poetycki język.
In the thesis I analyse the ways in which the authors associated with „engaged poetry" try to make their poetic gesture of speaking not just on their own behalf more credible. Focusing on the work of Konrad Góra and Szczepan Kopyt I argue that the difficulties they seem to face as a result of their creation of egotistical and exalted subject are in fact part of the strategy which aims at avoiding a paralysing question of authenticity and going beyond a simple paradigm of indetification, which assumes the necessity of reaching the other's experience and taking their perspective. I suggest that the analysed poems, by showing their failure in faithful representation, open a space for explaration of poetic gestures that transcend factual and reporting speech, and indicate a role that poetic language can take up in the face of an irreducible distance between the subject and the other.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Granice organizmu : celowość i autonomia
The boundaries of an organism : purposefulness and autonomy
Autorzy:: Partyka, Adam
Opis:: In this article I want to argue that the organic metaphor - most commonly associated with the Romantic notion of an artwork being analogous to a living being - served throughout the last two centuries as a means of conceptualising autonomy, remaining in a dialectical relation to the latter concept: the structure of the metaphor posited within different critical traditions influenced the theorists’, critics’ and artists’ ideas of what it meant for an artwork to be autonomous, while itself being shaped and modelled by their expectations and beliefs regarding the ontology of the artwork and the possibility of the latter’s autonomy. Over this time the metaphor has undergone substantial modifications, supporting both art’s claim for autonomy, and an attempted denial of the latter. In order to illustrate these shifts, I will discuss three theoretical and critical moments in the history of the organic metaphor: Romantic organicism, centred on the concept of the principle of life, New Critical formalist organicism, which turns out to shadow forth what Michael Fried called literalism, and postmodern organicism, as exhibited by the environmental humanities and ecocritical discourses. The brief outline of the recent history of the organic metaphor is intended to offer an aid to understanding the origins of contemporary organicism, and to show that its reluctance towards the idea of aesthetic autonomy stems from the characteristically postmodern notion of organic form. Finally, I propose to show how the concept of organic form can be fruitfully reinterpreted in light of Kant’s considerations on teleological judgement and Anscombe’s views on intention.
W artykule chcę wykazać, że metafora organiczna - najczęściej kojarzona z romantycznym pojęciem dzieła sztuki jako analogicznego wobec żywej istoty - przez ostatnie dwa stulecia służyła jako środek konceptualizacji możliwości uzyskania przez dzieło sztuki autonomii, a związek pomiędzy nimi miał charakter dialektyczny - struktura metafory organicznej zakładana w ramach poszczególnych tradycji krytycznych warunkowała wyobrażenia na temat tego, co może oznaczać autonomia estetyczna, sama jednocześnie kształtując się pod wpływem przekonań dotyczących ontologii dzieła sztuki i możliwości uzyskania przez nie autonomii. W tym czasie sama metafora uległa modyfikacjom na tyle istotnym, że w różnych momentach historycznych mogła posłużyć uzasadnieniu przeciwstawnych sobie postaw teoretycznych i estetycznych: wykorzystywano ją zarówno w obronie autonomicznego statusu dzieła sztuki, jak i w charakterze argumentu przeciw autonomii jako pożądanemu punktowi dojścia działań artystycznych. Aby zilustrować te zmiany, omówię trzy momenty w historii metafory organicznej: organicyzm romantyczny, skupiony na pojęciu zasady życiowej, formalistyczny organicyzm Nowej Krytyki, który, jak się okaże, zapowiada to, co Michael Fried nazwał literalizmem, oraz postmodernistyczny organicyzm, charakterystyczny dla humanistyki środowiskowej i dyskursów ekokrytycznych. Krótki zarys niedawnej historii metafory organicznej ma za zadanie pomóc w zrozumieniu genezy współczesnego organicyzmu i pokazać, że jego niechęć do idei autonomii estetycznej wynika z charakterystycznie postmodernistycznego pojęcia formy organicznej. W zakończeniu artykułu zarysowuję możliwą interpretację pojęcia formy organicznej w świetle rozważań Kanta na temat sądu teleologicznego oraz poglądów Anscombe na temat intencji.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego