Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Wyszukujesz frazę "Starzyk, Jacek" wg kryterium: Autor


Wyświetlanie 1-10 z 10
Tytuł:
Jak leczono choroby układu oddechowego w początkach XIX wieku? Analiza opisu leczenia chorego na zapalenie płuc
How the Diseases of the Respiratory System Were Treated in the Beginning of XIXth Century? Analysis of the Description of Pneumonia Treatment
Autorzy:
Starzyk, Jacek
Starzyk-Łuszcz, Katarzyna
Tematy:
choroby układu oddechowego
teoria humoralna
XIX wiek
Polska
disorders of the respiratory system
humoral theory
19th century
Polska
Pokaż więcej
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Historii Filozofii i Medycyny
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/530506.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Na podstawie archiwalnych materiałów źródłowych z 1801 r. przedstawiono przypadek leczenia ostrego schorzenia dróg oddechowych, prawdopodobnie zapalenia płuc, u 72-letniego mężczyzny. W skład zespołu leczącego wchodził doktor, cyrulik, ówczesna „pielęgniarka”, aptekarz, którzy praktykowali w 1801 r. w Koniecpolu. W leczeniu zastosowano leki mukolityczne, przeciwkaszlowe, nasercowe, przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, poprawiające apetyt. Leczenie to z współczesnego medycznego punktu widzenia było prawidłowe. Zaordynowano także lekarstwa, które zalecała obowiązująca nadal od starożytności teoria humoralna. Teoria ta zakładała istnienie w ciele człowieka czterech płynów — humorów: krwi, śluzu, żółci, czarnej żółci. Brak proporcji i równowagi między płynami prowadził do choroby. Leczenie miało na celu przywrócenie zaburzonych proporcji i równowagi przez stosowanie leków przeczyszczających, moczopędnych, upustów krwi itp. Z współczesnego medycznego punktu widzenia było to leczenie szkodliwe, gdyż powodowało niedokrwistość, zaburzenia homeostazy wodnej, elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. Leczenie zakończyło się zgonem chorego.
According to archival sources from 1801 year treatment of acute respiratory disorder, probably pneumonia in 72 — year old man was presented. The patient was treated by a doctor, barber surgeon, so - called “nurse” and apothecary, who were practicing in 1801 year in Koniecpol. Mucokinetics, anti-cough, cardiac, antipyretic, analgesic and improving appetite medications were used. From the current medical point of view this treatment was correct. Moreover, the medications recommended by still actual from antiquity humoral theory were used. According to that theory the human body was thought to contain four humors: blood, phlegm, bile, black bile. Lack of proportion and balance between humors led to disease. The treatment was designed to restore the proper humoral balance by enemas, diuretics, bloodletting etc. From the current medical point of view the treatment was incorrect. It caused anaemia, disturbances in water, electrolyte and acid — base homeostasis. The treatment resulted in death of patient.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Is it possible and necessary to control European spruce bark beetle Ips typographus (L.) outbreak in the Białowieża Forest?
Czy ograniczanie gradacji kornika drukarza Ips typographus (L.) w Puszczy Białowieskiej jest możliwe i potrzebne?
Autorzy:
Starzyk, Jerzy R.
Hilszczański, Jacek
Wydawca:
Instytut Badawczy Leśnictwa (Forest Research Institute), Sękocin Stary, Poland
Opis:
In response to the information published in ‘Forest Research Papers’ (vol. 77(4), 2016), regarding the problem of the European spruce bark beetle Ips typographus (L.) in the Białowieża Forest, we present our viewpoint on this issue. The role of the European spruce bark beetle in the Białowieża Forest is discussed based on the experience gained in Europe’s forests. We present the effects of I. typographus outbreaks on forest biodiversity as well as outbreak mitigation in the context of the processes taking place in semi-natural forests.
Dostawca treści:
Repozytorium Centrum Otwartej Nauki
Artykuł
Tytuł:
Udział i rola owadów kambio- i ksylofagicznych w zamieraniu drzewostanów dębowych
Participation and role of cambio- and xylophagous insects in decline of oak stands
Autorzy:
Starzyk, Jerzy R.
Hilszczański, Jacek
Kolk, Andrzej
Współwytwórcy:
Starzyk, Jerzy R.
Hilszczański, Jacek
Kolk, Andrzej
Wydawca:
Instytut Badawczy Leśnictwa (Forest Research Institute), Sękocin Stary, Poland
Opis:
Wśród czynników szkodotwórczych powodujących osłabienie, a w dalszej konse-kwencji zamieranie zarówno pojedynczych drzew, jak i całych drzewostanów dębowych, istotną role odgrywają owady foliofagiczne oraz kambio- i ksylofagiczne. Entomofauna fito-fagów rozwijających się na dębach szypułkowym i bezszypułkowym jest bardzo bogata i obejmuje ponad 800 gatunków. Wśród foliofagów dębu, które w znacznym stopniu mogą redukować aparat asymilacyjny drzew, a niekiedy doprowadzają do gołożerów, największe znaczenie w naszych lasach mają: zwójka zieloneczka Tortrix viridana L., piędzik przedzimek Operophthera brumata L., piędzik siewierak Operophthera fagata (Scharf.), zimowek ogołotniak Erannis defoliaria (Clerck), zwójka dębówka Archips xylosteana (L.), susówka dębówka Altica quercetorum Foudr. oraz gatunki z rodzaju naliściak Phyllobius spp. Osłabione dęby, m.in. wskutek żerowania wyżej wymienionych foliofagów, są z kolei atakowane i dobijane przez owady kambio- i ksylofagiczne z grupy szkodników wtórnych i uszkadzających drewno. Jednak dotychczas niewiele wiemy o roli większości tych szkodni-ków w procesie obumierania drzewostanów dębowych. Wykaz owadów kambio- i ksylofa-gicznych rozwijających się na dębach – szypułkowym i bezszypułkowym jest bardzo obszerny i obejmuje ogółem 185 gatunków, wśród których wyraźnie dominują chrząszcze (95,6%), przy niewielkim udziale błonkówek i motyli (po 2,2%). Jednak stosunkowo niewiele jest prac oryginalnych, szczegółowo omawiających biologię, ekologię i znaczenie w gospodarce leśnej poszczególnych gatunków owadów. Większość z nich ma charakter przyczynkowy. Jak wy-nika z dotychczasowych badań przeprowadzonych w Polsce, najgroźniejszymi szkodnikami wtórnymi dębów, które mają często decydujący wpływ na tempo wydzielania się posuszu w osłabionych drzewostanach młodszych klas wieku (II/III klasa), są: ogłodek dębowiec Scoly-tus intricatus (Ratz.), opiętek zwężony Agrilus angustulus (Ill.), opiętek dwukropkowy Agrilus biguttatus (L.), płaskowiak Phymatodes alni (L.), bucz dębowiec Xiphydria longicollis (Geoffr.), capoń mniejszy Leiopus nebulosus (L.) i rzemlik plamisty Saperda scalaris (L.). Natomiast w drzewostanach starszych (IV – VII klasy wieku) wiodącą rolę odgrywają: opię-tek dwukropkowy, ogłodek dębowiec, płaskowiak zmiennik Phymatodes testaceus (L.), pa-śnik pałączasty Plagionotus arcuatus (L.), paśnik niszczyciel Plagionotus detritus (L.), rzemlik plamisty, rębacz szary Rhagium mordax (Deg.) i bucz dębowiec. Chodniki larwalne kambio- i ksylofagów, a w przypadku ogłodka dębowca również i macierzyste, przebiegające w wewnętrznych warstwach kory, w łyku, miazdze i powierzchniowych warstwach drewna bie-lastego powodują przerwanie transportu asymilatów, co w krótkim czasie doprowadza do śmierci zaatakowane dęby. Ponadto część szkodników kambio- i ksylofagicznych powoduje głębokie uszkodzenia drewna, nieraz znacznie obniżając jego wartość użytkową. Wśród owa-dów uszkadzających drewno dębów największe znaczenie w naszych warunkach mają: drwalnik bukowiec Xyloterus domesticus (L.), drwalnik znaczony Xyloterus signatus (Fabr.), rozwiertek nieparek Xyleborus dispar (Fabr.), rozwiertek większy Xyleborus monographus (Fabr.), drwalniczek Saksesena Xyleborinus saxesenii (Ratz.), rytel pospolity Elateroides dermestoides (L.) i drwionek okrętowiec Lymexylon navale (L.). Negatywny wpływ szkodników wtórnych na drzewostany dębowe nie ogranicza się tylko do szkód bezpośrednich. Według badań amerykańskich każdy gatunek zaliczany do grupy kambio- i ksylofagów może być potencjalnym wektorem zarodników lub strzępek grzybów z rodzaju Ceratocystis, powodujących niedrożność naczyń, a w dalszej konsekwencji chorobę i śmierć dębów. W Polsce za główne wektory choroby naczyniowej dębów uważane są: ogłodek dębowiec, wszystkie gatunki opiętków i zrąbień dębowiec Chrysobothris affinis (Fabr.). Zarówno w piśmiennictwie krajowym, jak i zagranicznym, niewiele jest publikacji do-tyczących roli większości owadów kambio- i ksylofagicznych w procesie zamierania drzewo-stanów dębowych. Z tego też względu celowe wydawało się opublikowanie dalszych opraco-wań dotyczących tych zagadnień.
Dostawca treści:
Repozytorium Centrum Otwartej Nauki
Książka
Tytuł:
Poszukiwanie mutacji w genie Kir6.2 u chorych z utrwaloną cukrzycą noworodków w populacji polskiej : charakterystyka kliniczna i zmiana sposobu leczenia
Mutation screening in Kir6.2 gene in subjects with permanent neonatal diabetes : clinical characteristics and the modification of treatment method
Autorzy:
Nazim, Joanna
Małecki, Maciej
Ciechanowska, Marta
Szalecki, Mieczysław
Sieradzki, Jacek
Klupa, Tomasz
Starzyk, Jerzy
Opis:
INTRODUCTION. Activating mutations in the KCJN11 gene encoding Kir6.2, the ATP-sensitive potassiumchannel subunit have been recently described in patients with permanent neonatal diabetes (PND). MATERIAL AND METHODS. We examined the contribution of KCJN11 mutations to PND in patients from Poland. We sequenced the KCJN11 gene in 7 insulin treated, diabetic patients diagnosed before 6 months (range 1-26 weeks). RESULTS. We identified three patients with de novo heterozygous missense mutations. Two males, (Pol1 and Pol2) carried the previously described R201H mutation and one female (Pol3) diagnosed at 26 weeks was a carrier of novel mutation R50Q. All three subjects with Kir6.2 mutations presented with severe hyperglycemia at the diagnosis (30-50 mmol/l). There was evidence of clinical heterogeneity: the age of diagnosis was 2, 3 and 26 weeks in Pol1, Pol2, Pol3 respectively; all were born at term with birth weights of 2450, 2700 & 3000 g and insulin requirements varied 0.25, 0.68, 0.1 U/kg. All three patients were successfully transferred to sulphonylurea therapy: Pol1 and Pol2 to sustained-release Glipizide 5 and 30 mg daily, respectively, Pol3 to 0.5 mg glimepiride. CONCLUSION. We conclude that Kir6.2 mutations are a common cause of PND in European Caucasians and provided the evidence of clinical heterogeneity between mutation carriers. The clinical results are consistent with the novel mutation R50Q being less severe than R201H although variation between patients with R201H suggest there may be other genetic or environmental moderators of phenotype
WSTĘP. W ostatnim czasie opisano aktywujące mutacje w genie KCJN11 kodującym Kir6.2, ATP-wrażliwą podjednostkę kanału potasowego, występujące u pacjentów z trwałą cukrzycą noworodków (PND, permanent neonatal diabetes). MATERIAŁ I METODY. Celem badania była ocena znaczenia mutacji w genie KCJN11 w powstawaniu PND w populacji polskiej. U 7 chorych na cukrzycę, leczonych insuliną, u których choroba rozwinęła się przed ukończeniem 6. miesiąca życia (zakres 1-26 tygodni), przeprowadzono sekwencjonowanie genu KCJN11. WYNIKI. Zidentyfikowano 3 pacjentów z heterozygotycznymi mutacjami zmiany sensu. Dwóch chłopców (Pol1 i Pol2) było nosicielami uprzednio opisanej mutacji R201H, natomiast jedna dziewczynka (Pol3), u której diagnozę postawiono w wieku 26 tygodni, była nosicielem nowej mutacji R50Q. W chwili zachorowania wszyscy trzej nosiciele mutacji w genie Kir6.2 charakteryzowali się znaczną hiperglikemią (30-50 mmol/l). Warte odnotowania były cechy klinicznej heterogenności: wiek rozpoznania wynosił 2, 3 i 26 tygodni odpowiednio w badaniach Pol1, Pol2, Pol3; wszyscy troje byli urodzeni o czasie, urodzeniowa masa ciała wynosiła odpowiednio 2450, 2700 i 3000 g, a zapotrzebowanie na insulinę w chwili badania - 0,25, 0,68 oraz 0,1 U/kg. Wszystkich trzech pacjentów z powodzeniem przestawiono na terapię pochodną sulfonylomocznika. W przypadku Pol1 i Pol2 zastosowano glipizyd o zmodyfikowanym uwalnianiu (GITS) odpowiednio w dawce 5 i 30 mg, w przypadku Pol3 użyto 0,5 mg glimepirydu. WNIOSKI. Podsumowując, mutacje genu Kir6.2 są powszechną przyczyną PND w populacjach europejskich. Na uwagę zasługuje kliniczna heterogenność cechująca nosicieli mutacji. Mutacja R50Q wydaje się łagodniejsza niż R201H, jednak różnice między nosicielami mutacji R201H dowodzą, że inne czynniki genetyczne i środowiskowe mogą wpływać na fenotyp choroby.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Niestrukturalne zaburzenia czynności OUN odpowiedzialne za współwystępowanie endokrynopatii, padaczki i zaburzeń psychoneurologicznych u dzieci i młodzieży
Non-structural abnormalities of CNS function resulting in coincidence of endocrinopathies, epilepsy and psychoneurologic disorders in children and adolescents
Autorzy:
Pietrzyk, Jacek
Wójcik, Małgorzata
Drożdż, Ryszard
Urbanik, Andrzej
Starzyk, Jerzy
Kroczka, Sławomir
Pituch-Noworolska, Anna
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Cost-effective titania layers over 100 nm thick : effect of annealing on the structural, morphological, and optical properties
Autorzy:
Zięba, Magdalena
Tyszkiewicz, Cuma
Gondek, Ewa
Wojtasik, Katarzyna
Nizioł, Jacek
Dorosz, Dominik
Starzyk, Bartłomiej
Szymczak, Patryk
Pakieła, Wojciech
Rogoziński, Roman
Karasiński, Paweł
Tematy:
sol-gel
titania layer
dip-coating
surface roughness
optical properties
Pokaż więcej
Wydawca:
Polska Akademia Nauk. Stowarzyszenie Elektryków Polskich
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/27315694.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Titania dioxide (TiO₂) layers were synthesized via the acid-catalysed sol-gel route using titania (IV) ethoxide, and then annealed at temperatures varying in the range of 150-700 °C. The research concerned the effect of annealing temperature on the structure of TiO₂ layers, their surface morphology, and their optical properties. Further, X-ray diffractometry, and Raman spectroscopy were used to determine the structure of TiO₂ layers. Scanning electron and atomic force microscopy were used to study the surface morphology of TiO₂ layers. Transmittance, reflectance, absorption edge, and optical homogeneity were investigated by UV-VIS spectrophotometry, while the refractive index and thicknesses of TiO₂ layers were measured using a monochromatic ellipsometer. Chromatic dispersion characteristics of the complex refractive index were determined using spectroscopic ellipsometry. Structural studies have shown that the TiO₂ layers annealed at temperatures up to 300 °C are amorphous, while those annealed at temperatures exceeding 300 °C are polycrystalline containing only anatase nanocrystals with sizes increasing from 6 to 20 nm with the increase of the annealing temperature. Investigations on the surface morphology of TiO₂ layers have shown that the surface roughness increases with the increase in annealing temperature. Spectrophotometric investigations have shown that TiO₂ layers are homogeneous and the width of the indirect optical band gap varies with annealing temperature from 3.53 eV to 3.73 eV.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
    Wyświetlanie 1-10 z 10

    Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies