- Tytuł:
-
"Długotrwały wpływ okresowej separacji od matki na fizjologię mózgu dorosłego potomstwa"
Long-term effects of maternal separation on the brain physiology of the adult offspring. - Autorzy:
- Trenk, Aleksandra
- Opis:
-
The hypothalamic – pituitary – adrenal (HPA) axis is a very important system of response to stress. Its activation leads to secretion of corticotrophin – releasing hormone from neurons in the paraventricular nucleus of the hypothalamus. Then the anterior lobe of the pituitary gland releases adrenocorticotropic hormone, which acts on receptors in the adrenal cortex. As a result, glucocorticoids are released, affecting many places in the organism and also inhibiting further secretion of CRH and ACTH by acting through negative feedback.Neonatal rodents exhibit a ‘stress hyporesponsive period’ (SHRP) during the first two weeks of their life. During this time responsiveness for stress is reduced and an increased secretion of ACTH and CORT cannot be observed. This hyporesponsiveness is sustained by maternal care, so any disruptions in mother – infant interaction can influence pup’s physiology. There are two different models of early adversity. In early deprivation pups are isolated individually and in maternal separation the dam is taken to a novel cage, while pups stay at home nest. This procedure is very stressful and can cause many long-term effects.After separation pups have higher level of adrenocorticotropic hormone and corticotrophin in the plasma, even though they are in their SHRP. This procedure affects also limbic structures. In hippocampus, there are observed deficits in number of cells, which may lead to disrupted learning and memory. Physiological changes in amygdala cause dysfunctions in emotional and social behaviors. Increased anxiety behavior is a result of alterations in prefrontal cortex. Early adversity can trigger higher drug intake through action on nucleus accumbens and ventral tegmental area.Early deprivation and maternal separation produce many changes in the brain’s physiology. This alterations are similar to those seen in patients with anxiety and depressive disorders after severe childhood stress.
Autonomiczny układ współczulny oraz oś podwzgórze – przysadka – nadnercza pomagają organizmowi przywrócić wewnętrzną homeostazę, która może być zakłócona przez działanie różnych bodźców stresowych. Po zdziałaniu stresora następuje aktywacja osi PPN. Komórki jądra przykomorowego podwzgórza syntetyzują kortykoliberynę oraz wazopresynę, które stymulują przedni płat przysadki do wydzielania hormonu adrenokortykotropowego. Hormon ten poprzez działanie na receptory w korze nadnerczy powoduje zwiększone wydzielanie glikokortykoidów, które z kolei mają swoje receptory w strukturach mózgowych. Oś PPN jest regulowana poprzez mechanizmy ujemnego sprzężenia zwrotnego na trzech drogach: szybkiej, pośredniej i opóźnionej.W rozwoju młodych gryzoni można zaobserwować charakterystyczny okres zmniejszonej wrażliwości na stres. Występuje w trakcie pierwszych dwóch tygodni życia i cechuje się brakiem reakcji osi podwzgórze – przysadka – nadnercza na stres. Ważnym czynnikiem utrzymującym ten stan jest opieka matki. W badaniach zakłóca się SHRP poprzez rozdzielenie matki od potomstwa. Wyróżnia się dwa modele trudnych warunków dorastania. Jeden z nich to wczesna deprywacja, polegająca na odizolowaniu młodego zwierzęcia od matki i reszty miotu, a drugi to separacja matczyna, w której to samica jest zabierana z gniazda. Procedury te wywołują wiele skutków w dorosłym życiu.Modele wczesnożyciowego stresu wpływają m.in. na fizjologię osi PPN, powodując jej aktywację nawet w trakcie okresu mniejszej wrażliwości. Zmieniona reaktywność u zwierząt poddawanych procedurze separacji ma prawdopodobnie związek z zaburzeniami w zachowaniu. Wpływ nieobecności samicy widoczny jest także w fizjologii niektórych strukturach mózgowych. Separacja powoduje deficyty neuronalne w hipokampie, co skutkuje zakłóceniami procesów pamięci i uczenia się. W ciele migdałowatym z kolei obserwowana jest zwiększona aktywność, która prowadzi w konsekwencji do zaburzeń emocjonalnych. Inną strukturą układu limbicznego, w której obserwowane są zmiany po przeprowadzeniu procedury separacji, jest kora przedczołowa. Zmiany w tym rejonie mózgu przejawiają się w występowaniu zachowań lękowych. Poprzez wpływ trudnych warunków dorastania na fizjologię jądra półleżącego oraz brzusznego pola nakrywki, zwierzęta są bardziej narażone na uzależnienia.Wczesna deprywacja i separacja matczyna wywołują wiele skutków w fizjologii młodych zwierząt. Zmiany te mogą się utrzymywać do okresu dojrzałości. Podobne obserwacje udokumentowano u ludzi. Traumy z wczesnego dzieciństwa mogą mieć poważne konsekwencje w dorosłym życiu i prowadzić do zaburzeń emocjonalnych lub psychicznych. Zmiany w mózgach takich pacjentów są bardzo podobne to tych obserwowanych na modelach zwierzęcych. - Dostawca treści:
- Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne