Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

English (EN)·Polski (PL)·Yкраїнський (UK)
Przejdź do strony domowej biblioteki Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie Link otwiera się w nowym oknie Logo biblioteki Prolib Integro - strona głównaPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie
Zmień bibliotekę

Wyszukujesz frazę "French comedy" wg kryterium: Temat

  Lista filtrów
Wyrównaj
    Wyświetlanie 1-9 z 9
    Tytuł:
    Avare (pol.)
    Skąpiec : komedia w pięciu aktach
    Bibljoteka Narodowa. Serja 2 ; nr 6
    Skąpiec : komedja w pięciu aktach
    Autorzy:
    Molière (1622–1673)
    Współwytwórcy:
    Żeleński, Tadeusz (1874–1941). Tł.
    Wydawca:
    nakł. Krakowskiej Spółki Wydawniczej
    Powiązania:
    Biblioteka Narodowa. Seria 2
    Opis:
    R. wyd. wg: Katalogu Biblioteki UJ.
    125 s. ; 17 cm
    Nazwa aut.: Jean Baptiste Poquelin
    Dostawca treści:
    RCIN - Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych
    Książka
    Tytuł:
    Komizm w filmach Jacquesa Tati
    Humor in Jacques Tatis films.
    Autorzy:
    Leśniowska, Dominika
    Opis:
    SUMMARY Jacques Tati was one of the most acclaimed comedy movie maker. Born in France, in a mixed family as a descendant of Russian immigrants. As a young man, he practiced several sports. His sporting tastes were transferred in the 1930s to his second passion – cabaret. From 1932 onwards, he performed in revue theatres and music halls. He also toured France with his pantomimes, which gave rise to a several short films with his participation, made according to his screenplays. Those were mostly simple, burlesque comedies. Among them, The School for Postmen (1937). He was , too, a bit player in films made by other directors.After WWII, Tati enters the world of movies for good, and makes another sequence of works, like Jour de fête (1947), Mr. Hulot's Holiday (1952), My Uncle (1958), Playtime (1967), Trafic (1970), The Parade (1974).Later Tati’s feature films share a similar way of perceiving the world and the protagonist who is a nice person, helpful, timid by nature, silent and somehow naive. And in consequence, he feels out of place and wears peculiar clothes. He is played by the director himself, endowed with a tall silhouette and the face of an adult child. In the first film, Jour de fête, he takes on a role of an ambitious postman, a good-hearted provincial, who is unsuccessful in his work unlike fast American postmen portrayed in the work. The hero tries to deal with conformism in his surroundings, to disperse holiday boredom or to deal with a world of his relatives, cluttered with electronic gadgets. He succeeds only in part. He brings in some unrest, yet he himself is both unable and unwilling to change. Tati shows him as a comic figure and has a liking for him. However, his environment is subjected to a critical, highly satirized evaluation. Instead, in another two movies: "Playtime" and "Traffic/ Mr. Hulot's cars/”, the satirical touch is shifted somewhere else. The director can see the American fad in the language, customs and manners, the cult of modernity, the primacy of technology noticeable everywhere.Hulot gradually becomes a personage in the multitude, or rather a pretext or an accidental element that triggers off an event, is lost in the crowd of anonymous people who shows no objection to be dictated by the technical civilization, but inwardly they do not lose their subjectivity. They are able to enjoy and have fun if allowed so by the course of events. Tati utilizes a wide array of comedy art methods, comic characters situations and personages. He avoids any comic nature of words. His films use a sound which becomes an additional stuff in the construction of a gag. His films are based on a films patient perception of reality. His camcorder is almost static, and the montage is pared down. The idea there of is that a spectator may himself /herself perceive comic moments of reality occurring sometimes in various backgrounds. Tati’s gags are not fully used; sometimes a great idea is abandoned. This is a deliberate action which is to imitate the rules that exist in the real world, where nothing is either complete or finishedThis makes an impression of a certain monotony; the rhythm of the film is slow, and only occasionally broken by an unexpected gag "explosion". Dialogues are of no importance, do not favour the communication, but form a layer of sound.Tati does not trigger off energetic bursts of laughter. This is rather a nostalgic smile which appears in the recipient who – generally speaking- shares an optimistic comprehensive vision of the director.
    STRESZCZENIE Jacques Tati był jednym z najwybitniejszych twórców komedii filmowych. Urodził się we Francji, w wielonarodowej rodzinie, jako potomek rosyjskich emigrantów. Za młodu uprawiał kilka dyscyplin sportowych. Swoje sportowe upodobania przeniósł w latach trzydziestych na teren swojej drugiej namiętności - kabaretu. Od roku 1932 występował na scenkach teatrów rewiowych i music- hallów. Objeżdżał też Francję ze swoimi pantomimami. W ten sposób powstało z jego udziałem i według jego scenariuszy kilka filmów krótkometrażowych. Były to głównie proste, burleskowe komedyjki, wśród nich Szkoła dla listonoszy (1937). Grał też role epizodyczne w filmach innych reżyserów. Po wojnie Tati wchodzi już na dobre w świat filmu. Powstają kolejno dzieła takie jak: Dzień świąteczny (1947); Wakacje Pana Hulot (1952); Mój wujaszek (1958); Playtime (1967); Pan Hulot wśród samochodów ( Trafic 1970) ;Parada (1974). Kolejne długometrażowe filmy Tatiego łączy podobny sposób postrzegania świata i osoba bohatera. Jest on człowiekiem miłym, uczynnym, z natury nieśmiałym, milczącym i nieco naiwnym. Przez to nie pasuje on do swojego otoczenia. Nosi charakterystyczny ubiór. Gra go sam reżyser obdarzony wysoką sylwetką i twarzą dorosłego dziecka. W pierwszym filmie Dzień świąteczny wciela się on w rolę ambitnego listonosza, dobrodusznego prowincjusza, który nadaremnie chciałby osiągać w swojej pracy takie sukcesy, jak ukazani w objazdowym kinie szybcy amerykańscy listonosze. Innym razem bohater próbuje stawić czoła konformizmowi swojego otoczenia. Stara się rozproszyć wakacyjną nudę czy też odnaleźć się w przeładowanym elektronicznymi gadżetami świecie swoich krewnych. Udaje mu się to tylko częściowo. Wnosi ferment niepokoju, ale sam nie potrafi i nie chce się zmienić. Tak jest w dwóch kolejnych filmach: Wakacje pana Hulot i Mój wujaszek. Tati ukazuje go jako postać komiczną i obdarza sympatią. Natomiast otaczające go środowisko poddane zostaje krytycznej, wyostrzonej satyrycznie ocenie. Dwa następne filmy: Playtime i Pan Hulot wśród samochodów zawierają przeniesiony już w inną sferę akcent komiczny. Reżyser widzi modę na amerykanizację w języku i obyczajach. Kult nowoczesności, prymat techniki dają się zauważyć na każdym kroku.Hulot stopniowo staje się postacią jedną z wielu, raczej pretekstem czy przypadkowym elementem, uruchamiającym zdarzenia. Ginie w tłumie anonimowych ludzi. Oni zaś, mimo iż przyjmują dobrowolnie dyktat technicznej cywilizacji, w głębi duszy nie tracą swej podmiotowości. Potrafią się cieszyć i bawić, jeśli bieg wypadków im na to pozwoli. Tati korzysta z całej gamy wypracowanych przez sztukę środków komediowych, z komizmu postaci, sytuacji, charakterów. Unika komizmu słownego. Jego filmy wykorzystują dźwięk, który staje się dodatkowym tworzywem w budowie gagu. Przyjmuje za podstawę swoich filmów cierpliwy ogląd rzeczywistości. Filmuje świat prawie nieruchomą kamerą, oszczędnie używa montażu. Wszystko to służy idei, aby widz sam zaobserwował komiczne momenty rzeczywistości, dziejące się nieraz na różnych planach. Gagi Tatiego nie są do końca wykorzystywane, nieraz znakomity pomysł zostaje porzucony. Jest to działanie celowe, które ma imitować reguły istniejące w realnym świecie, gdzie nic nie jest pełne ani skończone.Sprawia to wrażenie pewnej monotonii, rytm filmu jest wolny, jedynie od czasu do czasu rozbija go jakieś nieoczekiwany „wybuch” gagu. Dialogi nie mają żadnego znaczenia, nie służą porozumiewaniu się postaci, ale tworzą warstwę dźwiękową.Tati nie budzi swoimi filmami żywiołowych wybuchów śmiechu. Jest to raczej nostalgiczny uśmiech, jaki pojawia się u odbiorcy, podzielającego optymistyczną - w ogólnym rozrachunku - wizję reżysera. Ostatni film noszący tytuł Parada powraca jednak do prostego komizmu w wydaniu cyrkowym. Tati zrealizował go w formie widowiska przy współpracy z telewizja szwedzką. Przypomniał w nim swoje mimiczne skecze o tematyce sportowej, które przyniosły mu sławę w okresie międzywojennym.
    Dostawca treści:
    Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
    Inne
    Tytuł:
    Faceci od kuchni : analiza komedii kulinarnej przełożonej na język polski
    The Chef : analysis of a culinary comedy rendered in Polish
    Comme un chef : analyse d’une comédie culinaire rendue en polonais
    Autorzy:
    Meunier, Angelika
    Opis:
    Celem niniejszej pracy było ukazanie różnic i podobieństw, w przekładzie audiowizualnym, między językiem francuskim i polskim na przykładzie komedii. Do głównych metod badawczych należała analiza tekstów źródłowych (artykułów, książek, książek naukowych). Ponadto przeanalizowano francuską komedię Comme un chef i porównano ją z polską wersją Faceci od kuchni w wersji lektorskiej. W pierwszym rozdziale przedstawiono historię audiowizualności oraz różne metody tłumaczenia audiowizualnego. Drugi rozdział został poświęcony dawnej i teraźniejszej kuchni francuskiej. W ostatnim rozdziale przeanalizowano film Comme un chef w polskiej wersji lektorskiej, a dokładniej tytuł i film w odniesieniu do komizmu i kulinarystyki.
    The purpose of this work was to demonstrate differences and similarities, in audiovisual translation, between French and Polish on the example of comedy. The main research methods included the analysis of source texts (articles, books, academic books). Moreover, the French comedy Comme un chef was analysed and compared with the Polish version of Faceci od kuchni in voice-over. The first chapter presents the history of audiovisuality and various methods of audiovisual translation. The second chapter was devoted to past and present French cuisine. The last chapter analyses the film Comme un chef in the Polish voiceover version, more specifically the title and the film in relation to comedy and cooking.
    Le but de cette étude était de démontrer les différences et les ressemblances dans la traduction audiovisuelle entre le français et le polonais à travers le comique. Les méthodes principales auxquelles nous avons eu recours étaient des textes ainsi que leur source (des articles, des livres, des ouvrages critiques). De plus, nous avons analysé une comédie française Comme un chef et comparé à la version polonaise, Faceci od kuchni, en voice-over. Dans le premier chapitre, nous présentons l’historique de l’audiovisuel, l’historique de la traduction audiovisuelle et les différentes méthodes de traduction audiovisuelle. Le second chapitre est consacré à la cuisine française d’avant et d’aujourd’hui. Dans le dernier chapitre, nous analysons le film Comme un chef à sa version polonaise en voice-over, plus précisément, le titre et le film au niveau comique et culinaire.
    Dostawca treści:
    Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
    Inne
    Tytuł:
    The issue of farce in Molieres comic writing.
    Zagadnienie farsowości w twórczości komediopisarskiej Moliera.
    Autorzy:
    Nawrot, Paulina
    Opis:
    W swojej pracy podejmuję zagadnienie farsowości u Moliera, interesują mnie wpływy i inspiracje, jakie uwidaczniają się w jego twórczości oraz działanie śmiechu w jego komediach. Sięgam po cztery utwory: Wartogłowa, czyli zawsze nie w porę, Lekarza mimo woli, Szelmostwa Skapena, Chorego z urojenia. Dokonuję charakterystyki stosowanych przez Moliera chwytów komicznych, poruszam wątek biograficzny i problemy epoki. W procesie kształtowania się komedii Moliera akcentuję rolę średniowiecznej farsy starofrancuskiej, która najsilniej oddziaływała na komediopisarza.
    In my Bachelor thesis I focus on the issue of farce in Moliere's pieces with great regard to influence and inspirations that reveals in his work and functioning of laughter in his comedies. I' m analyzing four titles: The Blunderer, The Doctor in Spite of Himself, Scapin the Schemer, The Imaginary Invalid. I'm doing characteristic of Moliere's catching comic phrases and in addition I'm touching Moliere's biography and problems of era. In the process of shaping Moliere's comedy I'm emphasize huge role of middle-ages French farce which had the greatest influence on artist.
    Dostawca treści:
    Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
    Inne
    Tytuł:
    Tativille
    Autorzy:
    Gębski, Józef
    Tematy:
    Jacques Tati
    komedia
    kino francuskie
    comedy
    French cinema
    Pokaż więcej
    Wydawca:
    Polska Akademia Nauk. Instytut Sztuki PAN
    Powiązania:
    https://bibliotekanauki.pl/articles/63512113.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
    Opis:
    Jacques Tati był prawdziwą instytucją, mistrzem francuskiej komedii. A jednak jego artystyczne losy nie były wcale zabawne. Niesiony pewnością siebie po wielkich sukcesach swoich wcześniejszych filmów zdecydował się zrealizować wizjonerskie dzieło, Playtime. Dzieło, które okazało się klęską finansową i zdecydowało o bankructwie reżysera. Gębski w swoim tekście składa hołd wielkiemu artyście. Opisuje jego filmową drogę, ale też analizuje jego metodę twórczą, „przepis” Tatiego na komedię, która rozgrywa się nie w misternie budowanych dialogach, ale w prostocie i w gagach. A gag Tatiego to konstrukcja, rodzaj gry intelektualnej. Opiera się na znajomości zasad ludzkiego postępowania – artysta, jak sam wspominał, uwielbiał obserwować ludzi, ich mimowolne zachowania w najbardziej codziennych sytuacjach. Jego komedie są znakiem czasu, ale też mocnym autorskim zapisem, bez którego francuska kinematografia nie mogłaby się obyć.
    Jacques Tati was a real institution and the master of French comedy but his artistic life was not funny at all. On the tide of self-confidence following the great success of his earlier films, he chose to make his visionary work, Playtime. it turned out to be a financial disaster and was instrumental in causing the director’s bankruptcy. Gębski pays tribute to the great artist. Gebski depicts Tati’s artistic life and examines his filmmaking method, Tati’s „recipe” for comedy taking place not in the meticulously constructed dialogue but in simplicity and gags. Tati’s gag is a construction, a kind of an intellectual play based on the knowledge of the rules of man’s behaviour; the artist said he had enjoyed observing people, their instinctive actions in daily situations. His comedies are a sign of the times but also a powerful author’s record the cinematography of France would not do.
    Dostawca treści:
    Biblioteka Nauki
    Artykuł
    Tytuł:
    "Sorry, You Had Won": satirical French digital games responding to national sociopolitical crisis (1984-1986)
    Autorzy:
    Jankowski, Filip
    Wydawca:
    Palgrave Macmillan
    Opis:
    This chapter examines French digital game developers’ satirical responses to the sociopolitical crisis during François Mitterrand’s presidency in France. Drawing upon Bohdan Dziemidok’s notion of satire in literature and using Astrid Ensslin’s functional ludostylistic theoretical framework, the author analyses three games: Paranoïak, Infernal Runner, and Hawaii. These titles represent a satirical approach: cruel, bitter, and pessimistic. Whereas Paranoïak focuses on existential aspects of living with mental illnesses and without work, Infernal Runner allegorically depicts alienation and valiant struggle for survival. Meanwhile, Hawaii attacks the politicians, political scandals, and chaotic neo-conservative ideological expansion. The research results prompt a re-consideration of the use of satire in games and recognition of links between politics and digital games from the early days of the medium.
    Niniejszy rozdział analizuje satyryczne reakcje francuskich twórców gier wideo na kryzys społeczno-polityczny w okresie prezydentury François Mitterranda we Francji. Opierając się na pojęciu satyry w literaturze Bohdana Dziemidoka i wykorzystując funkcjonalną ludostylistyczną ramę teoretyczną Astrid Ensslin, autor analizuje trzy gry: Paranoïak, Infernal Runner i Hawaii. Tytuły te reprezentują podejście satyryczne: okrutne, gorzkie i pesymistyczne. Podczas gdy Paranoïak skupia się na egzystencjalnych aspektach życia z chorobami psychicznymi i bez pracy, Infernal Runner w alegoryczny sposób przedstawia alienację i dzielną walkę o przetrwanie. Tymczasem Hawaje atakują polityków, skandale polityczne i chaotyczną neokonserwatywną ekspansję ideologiczną. Wyniki badań skłaniają do ponownego zastanowienia się nad wykorzystaniem satyry w grach i dostrzeżenia związków między polityką a grami cyfrowymi już od początków istnienia tego medium.
    Dostawca treści:
    Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
    Artykuł
    Tytuł:
    Teatralne boyowanie (1). Miejsce francuskiej farsy w polskim teatrze międzywojennym z perspektywy recenzenta — Tadeusza Żeleńskiego (Boya)
    Place of the French farce in the Polish interwar theatre from the perspective of theater critic — Tadeusz Żeleński (Boy)
    Autorzy:
    Ignaczak, Lidia
    Tematy:
    teatr XX wieku
    dramaturgia francuska
    farsa; komedia
    Tadeusz Żeleński (Boy)
    krytyka teatralna
    theater of the twentieth century
    French dramaturgy
    French farce
    comedy
    theatre critics
    Pokaż więcej
    Wydawca:
    Łódzkie Towarzystwo Naukowe
    Powiązania:
    https://bibliotekanauki.pl/articles/1035989.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
    Opis:
    This article, the first in the series, is devoted to the work of Żeleński-Boy as a theater critic. In his witty feature articles Boy discussed theatrical performances, sharing with the audience his view on the quality of the theatre programme, way of adapting literary texts, actors’ skills of creating a stage role. The article presents the views of Boy on shaping the repertoire of Polish theaters of the interwar period, especially with regard to the French farce and comedy. On their basis Boy demonstrated diversity of tradition of Polish and French theater and explained the impact of historical conditions on the differences in the treatment of stage entertainment.
    Dostawca treści:
    Biblioteka Nauki
    Artykuł
      Wyświetlanie 1-9 z 9

      Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies