Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

English (EN)·Polski (PL)·Yкраїнський (UK)
Przejdź do strony domowej biblioteki Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie Link otwiera się w nowym oknie Logo biblioteki Prolib Integro - strona głównaPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie
Zmień bibliotekę

Wyszukujesz frazę "Homer" wg kryterium: Temat

  Lista filtrów
Dostawca treści
Wyrównaj
Wyświetlanie 1-10 z 185
Tytuł:
READING HOMER IN THE RUINS OF OLYMPIA, OR THE BENEFITS OF READING SCHOLIA (Czytajac Homera w ruinach Olimpii albo o korzysciach z lektury scholiów)
Autorzy:
Sucharski, Robert A.
Tematy:
HOMER
SCHOLIA
Pokaż więcej
Wydawca:
Polska Akademia Nauk. Czytelnia Czasopism PAN
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/702545.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Textbooks of Greek mythology usually neglect a version of the myth of Pelops found in a scholion to the Iliad. According to it, Pelops killed Myrtilus, Oenomaus' charioteer who had helped him to win the race with his master and thus marry Hippodamia, because his bride, being unable to seduce Myrtilus, falsely accused him of rape.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Herodot jako spadkobierca tradycji homeryckiej
Herodotus as inheritor of the Homeric tradition
Autorzy:
Winiarska, Rita
Opis:
Niniejsza praca podejmuje kwestię naśladownictwa i adaptacji pewnych elementów właściwych epice homeryckiej w „Dziejach” Herodota. Poruszono w niej zagadnienia takie jak: ogólny stosunek poezji epickiej do dzieła Herodota, pojęcie kleos (sławy) i erga (wielkich czynów), stosunek do teraźniejszości i przeszłości, jaki przedstawiają obaj pisarze, wreszcie, postać narratora. Znaczące miejsce w pracy zajmuje problem słów i całych fraz, które historyk zapożyczył z poematów homeryckich. Niniejsza praca ma na celu wykazać, że historiografia w ujęciu Herodota bardzo wiele zawdzięcza tradycji epickiej, a jednocześnie zaczyna być już zupełnie nowym gatunkiem literackim.
This paper takes up the problem of emulation and adaptation of certain elements typical of the Homeric epic in Herodotus’ ‘Histories’, and analyzes the following issues: a general reference of epic poetry to the work of Herodotus, the idea of kleos (immortal fame) and erga (exploits), the attitude to the present and the past exhibited by both the writers, finally, the narrator’s figure. In this paper, special attention is paid to the issue of words and complete phrases which the historian had taken from Homeric poems. This thesis is aimed at proving that, on the one hand, the historiography according to Herodotus owns a lot to the epic tradition, but on the other, it already commences to become a completely new literary genre.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Tmeza w jezyku wczesnej epiki greckiej.
Tmesis in the language of early Greek epic
Autorzy:
Bizoń, Michał
Opis:
The work is an analysis of tmesis in the language of early Greek epic. First a history of the problem is presented, from the middle of the XIXth century until the most recent theories, which have been put forward to explain this phenomenon. Next a selection of examples of tmesis is presented, drawn from various epic poems. These are analyzed from the point of view of prosody and syntax. A number of problems regarding a definition of tmesis are put forward. A major problem is apparent from examples of verses, where the participle can be simultaneously interpreted as a preposition or a preverb tmesis. This leads to adopting the terminology of particles used in an adverbial and prepositional sense, instead of adverbs and prepositions. Next a simple definition of tmesis is put forward. Using this definition a statistical analysis is performed, where the number of tmeses in various epic poems is analyzed using the Poisson distribution. The probability of finding a given number of tmeses in an epic fragment is determined. An analysis of the number of tmeses with particular preverbs is used to arrive at a terminus ante quem tmesis ceased to be used in greek vernacular. Next is raised the apparent problem of a lack of tmesis in Mycenaean. Tmesis is absent from classical Greek, and is residually present in the language of lyric. It is opulently present in the language of epic. At the same time it is absent from Mycenaean, as far as it can be determined basing on the limited evidence of available Mycenaean finite verbs. This fact has been interpreted by some scholars as proof of tmesis being a phenomenon older than Mycenaean. Others have treated tmesis as a stylistic figure used by the epic poet to archaize the language. An analysis of different cases of syntax (word order) in which tmesis is present leads to a distinction of tmesis proper, being a stylistic figure consciously used by the epic poet, and tmesis, which in reality is a free use of the participle, and is a feature inherited from an earlier stage of Greek, and ultimately from PIE. Here cases of tmesis from other indo-european languages are analyzed, with focus on Latin and Sanskrit. The differences and affinities between these occurrences are shown. Finally the syntactical feature of the “iterated simple verb” is analyzed as occurring in Greek, Latin and Hittite. This construction is related to tmesis. Both phenomena point towards a high independence of the participle in PIE. The participle could have been used as an adverb or preposition or both, with little distinction between these uses. The work ends with conclusions regarding the use of tmesis in the language of early Greek epic. Some occurrences of tmesis are inherited from earlier, oral epic traditions, and perhaps ultimately from some form of proto-Greek epic. Other occurrences are stylistic figures consciously used by the poet.
W pracy poddane analizie jest zjawisko tmezy jako występujące w języku wczesnej epiki greckiej. Jako wprowadzenie do problematyki przedstawiona jest historia problemu, od połowy XIX wieku do teorii najnowszych. Przedstawiony jest następnie przegląd przypadków tmezy w różnych poematach epickich. Przykłady są podzielone względem rodzaju partykuły oraz szyku, w jakiej znajduje się tmeza. Przedstawione są trudności związane z podaniem definicji tmezy. Są to szczególnie zwroty, w których partykuła może być jednocześnie rozumiana jako przyimek lub przedrostek czasownika złożonego w tmezie. Na tej podstawie zaproponowana jest definicja tmezy. Następnie przeprowadzona jest analiza statystyczna tmezy w wybranych poematach epickich, skąd wyciągnięte są wnioski odnośnie stylu tych poematów. Statystyka występowania tmezy w zależności od partykuły użyta jest do podania terminum ante quem tmeza przestała być używana w języku potocznym. Zastosowany jest tu rozkład Poissona, aby znaleźć prawdopodobieństwo wystąpienia tmezy w danym fragmencie epickim. Podjęty jest problem pozornego braku tmezy w języku mykeńskim. Tmeza nie występuje w literaturze greckiej okresu klasycznego, jest obecna szczątkowo w poezji lirycznej, natomiast występuje licznie w języku epickim. Nie występuje w języku mykeńskim, na ile można to stwierdzić w oparciu o dostępne, skąpe źródła. Fakt ten był uznawany przez badaczy za dowód na pochodzenie tmezy z języka poprzedzającego mykeński, z którego wykształciła się późniejsza greka. Przeciwko tej tezie wypowiadają się badacze uznający tmezę za zabieg stylistyczny świadomie stosowany przez poetę epickiego. Analiza składni, w której występuje tmeza wskazuje na potrzebę wprowadzenia rozróżnienia miedzy tmezą właściwą, będącą zabiegiem stylistycznym, oraz swobodnym użyciem partykuły, co jest cechą wcześniejszego etapu rozwoju greki oraz jest wedle wszelkiego prawdopodobieństwa cechą odziedziczoną po składni proto-indoeuropejskiej. Następnie przedstawiona jest tmeza w innych językach indoeuropejskich, ze szczególnym naciskiem na łacinę i sanskryt. Pokazane są różnice i podobieństwa między zjawiskiem określanym jako tmeza w tych językach. Wreszcie omówiona jest konstrukcja składniowa „iterowanego czasownika prostego” w grece, łacinie i hetyckim. Konstrukcja ta jest pokrewna tmezie. Oba zjawiska wskazują na dużą niezależność semantyczną partykuły w PIE. Mogła ona być użyta w znaczeniu przyimkowym lub przysłówkowym w zależności od potrzeby. Praca jest podsumowana wnioskami odnośnie użycia partykuł w języku wczesnej epiki greckiej, gdzie część tmez okazuje się być konstrukcją odziedziczoną po wcześniejszej, oralnej tradycji epickiej. Pozostałe przypadki tmezy są figurami stylistycznymi stosowanymi przez poetę w celu archaizacji języka.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Wyświetlanie 1-10 z 185

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies