Temat: LPS - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: The role of monocyte chemotactic protein-induced protein 1 (MCPIP1) in tolerance to lipopolisaccharide
Rola białka indukowanego chemotaktycznym białkiem monocytów 1 (MCPIP1) w tolerancji na lipopolisacharyd
Autorzy:: Wadowska, Marta
Opis:: Repeated exposure of the host to low doses of LPS results in hypo- responsiveness to subsequent endotoxin challenge, which is defined as homotolerance/endotoxin tolerance. Although it plays a crucial role in septic shock, the mechanism responsible for that phenomenon remains unclear. It is postulated that the components of the signal transduction pathway from the LPS receptor - TLR4 play a crucial role. One of them is the MCPIP1, which is a negative regulator of LPS induced pathway, with the proven anti-inflammatory function. For this reason an attempt was made to evaluate the contribution of MCPIP1 in LPS tolerance. Studies were conducted using mice macrophages isolated from animals with decreased expression of MCPIP1 (MCPIP1-Flox-M-Lys-CRE). It has been shown that MCPIP1 plays an important role in the regulation of investigated process, because the absence of MCPIP1 restores the LPS sensitivity of phagocytic cells. Analysis of MCPIP1 mechanism has shown that this protein may alter the expression of LPS signaling components, but other than previously described, as CD14 receptor and SOCS proteins. The results indicate that MCPIP1 plays a crucial role in the homotolerance, which will be the subject of further research.
Powtarzająca się ekspozycja organizmu gospodarza na LPS w niskich dawkach skutkuje obniżeniem wrażliwości jego komórek na endotoksynę, co definiowane jest jako zjawisko homotolerancji/tolerancji na endotoksynę. Chociaż odgrywa ono wyjątkową rolę w stanie septycznym, to nadal mechanizmy sterujące tym procesem pozostają niewyjaśnione. Postuluje się, że najważniejszą rolę odgrywają komponenty szlaku przekazu sygnału od receptora rozpoznającego LPS – TLR4. Jednym z nich jest białko MCPIP1 będące negatywnym regulatorem tego szlaku o dowiedzionej antyzapalnej funkcji. Z tego względu w niniejszej pracy podjęto próbę oceny udziału białka MCPIP1 w procesie homotolerancji na LPS. Badania prowadzono na modelu mysich makrofagów izolowanych ze zwierząt o obniżonej ekspresji MCPIP1 (MCPIP1-Flox-M-Lys-CRE). Wykazano, że MCPIP1 odgrywa istotną rolę w regulacji badanego procesu, bowiem brak MCPIP1 przywraca wrażliwość komórek fagocytujących na LPS. Analiza mechanizmu działania MCPIP1 wykazała, że białko to może wpływać na zmianę ekspresji komponentów szlaku przekazu sygnału od LPS, lecz innych niż dotychczas opisano, w tym: receptora CD14 oraz białka SOCS. Uzyskane wyniki wskazują, że MCPIP1 odgrywa istotną rolę w zjawisku homotolerancji, co będzie stanowiło przedmiot dalszych prac badawczych.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Wpływ lipopolisacharydu (LPS), octanu mirystynianu forbolu (PMA) i konkanawaliny A (ConA) na celomocyty dżdżownic.
effect of lipopolysaccharide (LPS), phorbol myristate acetate (PMA) and concanavalin A on earthworms coelomocytes
Autorzy:: Wesołowski, Dawid
Opis:: The number and composition of the coelomocyte population changes under the influence of various substances and environmental factors such as temperature, heavy metals and pesticides. The experiments conducted on the species Eisenia andrei were designed to investigate the effect of lipopolysaccharide (LPS), concanavalin A (Con A) and phorbol myristate acetate (PMA) on the number, composition and activity of earthworm coelomocytes.The experiments were done both in vivo and in vitro. In the in vivo experiments, the earthworm were kept for 1, 3, 5 days on tissue paper impregnated with various mitogen concentrations to assess the survival and morphological change in the individuals, the composition and number of acquired coelomocytes and expression of HSP 72 protein. The in vitro assays the cells were incubated for 24 and 48 hours in different concentrations of mitogens to study their effects on nitric oxide production and cell morphology.In vivo experiments showed that only the highest concentration of PMA (5 and 10 µg/ml) affected the morphology of earthworm individuals, decreased animal mobility and fragmentation of the body. Moreover, mitogens reduced number of earthworm coelomocyte and changed their composition. They induced significant decrease of number of eleocytes, while increase number of amoebocytes, especially granular amoebocytes. The experiments demonstrated also that mitogens induced HSP72 protein expression. In vitro study showed the formation of multicellular aggregates under the influence of mitogens: LPS, and especially Con A. Furthermore, different concentrations of LPS enhanced synthesis of nitric oxide in coelomocytes.We can conclude, that mitogens changes in the number and composition of the earthworm coelomocytes as well as animal health status.
Liczba i skład populacji celomocytów dżdżownic może ulegać zmianie pod wpływem różnych substancji i czynników środowiskowych, takich jak temperatura, metale ciężkie czy pestycydy. Eksperymenty przeprowadzone na gatunku Eisenia andrei miały na celu zbadanie wpływu lipopolisacharydu (LPS) oraz konkanawaliny A (Con A) i octanu mirystynianu forbolu (PMA) na liczbę, skład oraz aktywność celomocytów dżdżownic.Doświadczenia przeprowadzono zarówno w testach in vivo i in vitro. W badaniach in vivo dżdżownice przetrzymywane były przez 1, 3, 5 dni na bibułach nasączonych różnymi stężeniami mitogenów w celu oceny przeżywalności i zmian morfologicznych u osobników, składu i liczby pozyskanych celomocytów oraz ekspresji białek HSP 72 pod wpływem użytych stężeń mitogenów. W zastosowanych testach in vitro komórki inkubowano przez 24 i 48 godzin w roztworach mitogenów o znanych stężeniach w celu zbadania ich wpływu na produkcję tlenku azotu oraz morfologię komórek.Doświadczenia in vivo wykazały, że tylko najwyższe stężenia PMA (5 i 10 µg/ml) wpłynęły na kondycję osobników, u których zaobserwowano zmniejszoną ruchliwość i przewężenia ciała. Ponadto mitogeny obniżyły liczbę celomocytów dżdżownic i zmieniły ich skład. Wywołane jest to istotnym obniżeniem liczby eleocytów ze wzrostem udziału amebocytów, szczególnie amebocytów granularnych. Eksperymenty wykazały również wpływ mitogenów na indukcję ekspresji białek HSP 72. Testy in vitro wykazały tworzenie się wielokomórkowych agregatów pod wpływem mitogenów: LPS, a szczególnie Con A. Dodatkowo różne stężenia LPS wpłynęły na zwiększoną syntezę tlenku azotu w celomocytach.Podsumowując, mitogeny zmieniają liczbę i skład komórkowy dżdżownic jak również stan zdrowia zwierząt.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Changes in the distribution of calbindin in the hippocampus of animals as an indicator of brain inflammation and seizures.
„Zmiany rozmieszczenia kalbindyny w formacji hipokampa u zwierząt jako wyznaczniki stanu zapalnego oraz drgawek”
Autorzy:: Tshabangu, Izabela
Opis:: Epilepsy is an illness which affects a huge portion of our population. It’s a result of neurological dysfunctions and can be invoked by many factors. Mainly the hippocampus is sensitive to impairments caused by epilepsy. The hippocampus is also the subject of many experiments aimed at exploring the mechanisms of the illness and creating effective antiepileptic drugs. Brain inflammation is strictly correlated with epilepsy being its cause or effect. The overexpression of cytokines can be chronically observed after status epilepticus. A popular method of inducing brain inflammation is the application of lipopolysaccharide. The application of pilocarpine is a well-known method providing to the induction of epilepsy. Status epilepticus induced by pilocarpine truly reflects human temporal lobe epilepsy. Calbindin is a good marker of excitotoxicity in neurons. The calbindin level can be interpreted in two ways – as an indicator of neurodegredation or as an indicator of the process of neutralization of too high concentration of intracellular calcium. It was proved that in rats where only brain inflammation was induced no statistically significant difference in the level of intracellular calcium was observed in the hippocampus. The rats where only epilepsy was induced showed a higher number of calbindin positive neurons. Rats where the brain inflammation was induced during the 6th day of their lives (and later epilepsy) showed more calbindin positive neurons. Further experiments are necessary in order to understand the mechanisms of this neurological disorder, to prevent it and fight it more successfully.
Epilepsja to choroba, która dotyczy dużej części populacji. Jest wynikiem zaburzeń neurologicznych i może zostać wywołana wieloma czynnikami. Na uszkodzenia przez nią wywołane szczególnie wrażliwy jest hipokamp, który jest podmiotem wielu badań mających na celu zgłębienie mechanizmów choroby oraz stworzenie skutecznych leków przeciwpadaczkowych. Stan zapalny pozostaje w ścisłym związku z epilepsją, może być przyczyną jej powstania oraz skutkiem jej działań. Nadekspresja cytokin występuje chronicznie po stanie padaczkowym. Częstą metodą w badaniach do wywołania stanu zapalnego jest aplikowanie lipopolisacharydu podmiotowi badań, a w celu wywołania epilepsji podaje się m.in. pilokarpinę. Stan padaczkowy wyowłany pilokarpiną najbardziej odzwierciedla padaczkę skroniową u ludzi. Dobrym markerem cytotoksyczności komórek nerwowych jest kalbindyna. Jej poziom można interpretować dwojako – jako wskaźnik postępu neurodegeneracji lub jako wskaźnik neutralizacji nadmiernej kondensacji wapnia wewnątrzkomórkowego. Wykazano, że u szczurów gdzie wywołano sam stan zapalny nie uzyskano żadnych istotnie statystycznie zmian w poziomie kalbindyny w hipokampie, ale u tych gdzie wywołano tylko epilepsję – zwiększyła się liczba komórek dających pozytywny wynik na detekcję kalbindyny. U szczurów gdzie zarówno wywołano stan zapalny jak i później wywołano epilepsję wykazano, że więcej komórek kalbindyno – pozytywnych można zaobserwować u tych, gdzie stan zapalny wywołano w 6-tym dniu życia. Dalsze badania będą potrzebne by lepiej zrozumieć mechanizmy choroby neurodegeneracyjnej i w związku z tym lepszej profilaktyki oraz jej zwalczanie.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Development of an experimental model for analysis TNF production by human monocytic cell lines stimulated with the peptide BacSp222 from Staphylococcus pseudintermedius
Opracowanie modelu doświadczalnego pozwalającego na zbadanie produkcji TNF przez ludzkie linie monocytarne pod wpływem peptydu BacSp222 ze Staphylococcus pseudintermedius
Autorzy:: Śmiałek, Justyna
Opis:: Głównym celem pracy był wybór modelu eksperymentalnego pozwalającego na zbadanie wpływu bakteriocyny BacSp222 na produkcję TNF przez ludzkie linie monocytarne. W pierwszym etapie zoptymalizowano kanapkowy test ELISA do detekcji ludzkiego TNF. Następnie zbadano wpływ LPS na produkcję TNF przez wybrane, ludzkie linie monocytarno-makrofagowe. Ostatecznie, wybrano linię komórkową THP-1, która po różnicowaniu przez PMA i po stymulacji LPS wykazywała ekspresję TNF. W ostatnim etapie badań komórki stymulowano bakteriocyną BacSp222 i zauważono, że niezróżnicowane komórki THP-1 produkowały więcej TNF, niż komórki zróżnicowane za pomocą PMA. Co więcej, bakteriocyna BacSp222 obniżała aktywności metaboliczną zróżnicowanych komórek.
The main aim of the work was designed a model for analysis TNF expression after stimulation human monocytes cell lines with bacteriocin BacSp222. In the first stage of research the sandwich ELISA test for detection of cytokine concentrations was optimized. Then studied LPS influence on TNF production by chosen human monocyte-macrophage cell lines. Finally, THP-1 cell line, which after differentiation by PMA and stimulation LPS expressed TNF, was chosen. In the last stage of the work cells stimulated BacSp222 and noted that undifferentiated cells produced more TNF than differentiated by PMA cells. Furthermore, BacSp222 reduced the metabolic activity in differentiated cells.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Wpływ antagonistów receptorów adenozynowych A2A, kofeiny i KW6002 na stres oksydacyjny wywołany podaniem LPS oraz poziom dopaminy i jej metabolitów w prążkowiu szczura.
Effect of adenosine A2A receptors antagonists, caffeine and KW 6002 on LPS-induced oxidative stress, dopamine and its metabolites in rat striatum.
Autorzy:: Noworyta-Sokołowska, Karolina
Opis:: Choroba Parkinsona (PD) jest diagnozowana rocznie u około 160 osób w wieku powyżej 65 roku życia. Jej podstawę stanowi postępująca degeneracja neuronów dopaminowych szlaku czarno-prążkowiowego. Wraz z rozwojem choroby dochodzi do coraz większego deficytu dopaminy (DA), a wraz z nim ujawniają się liczne dysfunkcje motoryczne, będące jej głównymi objawami. Do dnia dzisiejszego określono wiele czynników egzo- i endogennych, mogących sprzyjać rozwojowi tej choroby. Skutkiem ich działania jest między innymi rozwój stanu zapalnego tkanki mózgowej, wiążący się z nim stres oksydacyjny oraz aktywacja komórek mikrogleju. Z tego względu od niedawna do modelowania PD wykorzystuje się lipopolisacharyd (LPS), który pośrednio, poprzez aktywację komórek mikrogleju, przyczynia się do rozwoju stanu zapalnego.Skuteczna terapia pozbawiona efektów niepożądanych nie została do tej pory określona. „Złotym standardem” w leczeniu tej choroby jest L 3,4 dihydroksyfenyloala-nina (L-DOPA). Jednak dłuższe stosowanie tego prekursora DA skutkuje między innymi: zaburzeniami snu i rytmu serca oraz dysfunkcjami układu pokarmowego. Liczne badania epidemiologiczne wykazały, że regularne spożycie kofeiny (nieselektywnego antagonisty receptorów adenozynowych A1/A2A) przyczynia się do zmniejszenia ryzyka rozwoju PD. Doświadczenia na modelach zwierzęcych tej choroby wykazały istotny wpływ antagonistów receptorów adenozynowych A2A w ich neuroprotekcyjnym mechanizmie. Największe nadzieje na efektywną terapię pokłada się w będącym na trzecim etapie badań klinicznych KW 6002 (istradefyllina), choć mechanizm jego działania nie został w pełni wyjaśniony.W obecnej pracy przeprowadzono badania w celu określenia roli receptorów adenozynowych A2A w reakcji zapalnej i stresie oksydacyjnym wywołanym przez LPS w prążkowiu szczurów. Eksperymenty wykonano na samcach szczura rasy Wistar-Han techniką mikrodializy pozwalającą na przyżyciowe określenie poziomu substancji zawartych w płynie zewnątrzkomórkowym.Zwierzętom podawano doprążkowiowo LPS w dawce 10 µg/4 µl 0.9% NaCl. Następnie dokonywano pomiaru zewnątrzkomórkowego poziomu DA, glutaminianu (GLU), adenozyny (ADN) oraz produkcji rodnika hydroksylowego (•OH). W celu zbadania wpływu antagonistów receptora adenozynowego A2A na rozwój reakcji zapalnej i towarzyszący jej stres oksydacyjny szczury otrzymywały kofeinę (20 mg/kg/dzień) lub KW 6002 (3 mg/kg/dzień) przez 5 kolejnych dni oraz 2 godziny przed i 4 godziny po domózgowym podaniu LPS. Produkcja rodnika hydroksylowego była określana przy pomocy kwasu salicylowego, który w reakcji z rodnikiem hydroksylowym tworzył elektroaktywne pochodne, mierzone we frakcjach dializatu razem z zewnątrzkomórkowym poziomem DA za pomocą HPLC z detekcją elektrochemiczną. Natomiast poziom GLU i ADN mierzono stosując HPLC z detekcją odpowiednio, w zakresie światła widzialnego i fluorescencyjną. Doprążkowiowe podanie LPS skutkowało spadkiem zewnątrzkomórkowego poziomu DA oraz wzrostem poziomu ADN, GLU i produkcji rodnika hydroksylowego. Zarówno kofeina jak i KW 6002 odwracały ten efekt.Pomiar tkankowego poziomu DA, kwasu 3,4 dihydroksyfenylooctowego (DOPAC), kwasu homowanilinowego (HVA) i rodnika hydroksylowego służył do oceny uszkadzającego działania LPS. Podanie LPS skutkowało spadkiem tkankowego poziomu DA, DOPAC, HVA oraz wzrostem poziomu rodnika hydroksylowego. Kofeina (20 mg/kg/dzień) jak i KW 6002 (3 mg/kg/dzień) podawane przez 6 dni zahamowały spadek zawartości tkankowej DA i wzrost produkcji rodnika hydroksylowego wywołane przez LPS. Uzyskane wyniki wskazują na rozwój reakcji zapalnej i stresu oksydacyjnego po podaniu LPS, co potwierdza spadek poziomu DA, a wzrost poziomu GLU, ADN i produkcji rodnika hydroksylowego. Hamowanie tego efektu przez antagonistów receptora adenozynowego A2A kofeinę i KW 6002 świadczy o neuroprotekcyjnych własnościach tych związków.
Parkinson’s Disease (PD) is diagnosed in about 160 person per year in a group of 65 years or above. PD is caused by progressive lost of dopamine neurons in nigro striatal pathway. Progression of this disease results in further degeneration of dopamine neurons, reduction of dopamine (DA) content and development of several motor dysfunctions. There are many endo- and exogenous factors involved in development of PD. Some of these factors induce brain tissue inflammation, activation of microglial cells and increase of oxidative stress. Lipopolisacharide (LPS) is used as animal model of PD to evoke activation of microglial cells and development of inflammatory reaction. Inflammation is accompanied with oxidative stress, as shown in several findings.L 3,4 dihydroxyfenyloalanine (L DOPA) is a “Gold standard” in therapy of the PD. However, long term treatment with this DA precursor results in appearance of many side effects and development of tolerance.Several epidemiological findings indicate that regular intake of caffeine decrease risk of PD. Experiments in animal models of PD show protective effects of A2A adenosine receptor antagonists. Recently, a new non-dopaminergic therapy with adenosine A2A receptor antagonists is proposed for PD. Moreover, neuroprotective proprieties of A2A receptor antagonists are observed, but neuroprotecive mechanism is not fully understood. The aim of the present study was to determine whether A2A adenosine receptor antagonists, caffeine and KW 6002 suppress oxidative stress induced by inflammatory reaction after intrastriatal administration of LPS. In the study, experiments were carried out on male Wistar-Han rats, using microdialysis technique. LPS was administered intrastriatally at a dose of 10 µg/4 µl of 0.9% NaCl 24 h before microdialysis experiment. Hydroxyl radical was measured in dialysate fractions as product of its reaction with salicylic acid (0.3 mM), 2,3 dihydroxybenzoic acid (2,3-DHBA) and was assayed together with DA by HPLC with electrochemical detection. The extracellular level of adenosine (ADN) and glutamate (GLU) was determined using HPLC with fluorescence and VIS detection, respectively.LPS decreased extracellular level of DA, increased extracellular level of GLU, ADN and production of hydroxyl radical. Caffeine (20 mg/kg/day) and KW 6002 (3 mg/kg/day) given repeatedly for 6 days reversed changes induced by LPS in extracellular level of DA, GLU, ADN and production of hydroxyl radical.The damage of DA terminals after intrastriatal LPS administration was shown by measurement of tissue content of DA, 3,4 dihydroxyphenylacetic acid (DOPAC), homovanillic acid (HVA) as well as hydroxyl radical. LPS decreased striatal content of DA, DOPAC, HVA and hydroxyl radical. Both, caffeine (20 mg/kg x 6 days) and KW 6002 (3 mg/kg x 6 days) attenuated decrease in DA and increase in hydroxyl radical tissue content induced by LPS. Caffeine increased DOPAC and HVA tissue level, while KW 6002 was without effect on these DA metabolites level.These findings demonstrate that LPS induced inflammation and oxidative stress as shown by increase in GLU, ADN and hydroxyl radical level. Reversal of these changes by adenosine A2A receptor antagonists, caffeine and KW 6002 suggests the role of A2A receptors in mechanism of dopamine neurons degeneration.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Study of lipopolysaccharide contamination of nanomaterials using the Griess method
Badanie zanieczyszczenia nanomateriałów lipopolisacharydem z wykorzystaniem metody Griessa
Autorzy:: Głatki, Olga
Opis:: Zanieczyszczenie lipopolisacharydem , z racji jego fizykochemicznych właściwości,jestpowszechnym problemem podczas syntezy nanomateriałów do badań in vitro oraz in vivo.W poniższej pracy przeprowadzono analizę testu Griessa jako metody wykrywaniazanieczyszczenia lipopolisacharydem poprzez pomiar ilości tlenku azotu (II) wydzielanegoprzez aktywowane lipopolisacharydem makrofagi, oraz zbadano 3 serie liposomów pod kątemich zanieczyszczenia LPS. Wykazano, że przy odpowiednich modyfikacjach metody możliwejest wykrycie LPS-u o stężeniu 0,4 ng/ml. W badanych liposomach nie wykrytozanieczyszczenia. Zaobserwowano jednak, że nanomateriały mogą wchodzić w interakcjęz lipopolisacharydem, wpływając na odpowiedź komórkową i wyniki testu Griessa.
Due to its physicochemical structure, contamination with lipopolysaccharide is a commonproblem during the synthesis of nanomaterials for in vitro and in vivo research. In thefollowing work, the Griess assay was analyzed as a method of detecting lipopolysaccharidecontamination by measuring the amount of nitric oxide (II) secreted by lipopolysaccharideactivated macrophages, and three batches of liposomes were examined for their LPScontamination. It has been shown that it is possible to detect LPS at a concentration of 0.4ng/ml with appropriate modifications of the method. No contamination was seen in the testedliposomes. However, it was observed that the nanomaterials could interact with thelipopolysaccharide, affecting the cellular response and assay results.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Ocena wpływu eksperymentalnej sepsy i niewydolności wielonarządowej na farmakokinetykę lizofiliny
Impact of experimental sepsis and multiple organ dysfunction syndrome on the pharmacokinetics of lisofylline
Autorzy:: Bogacz, Mateusz
Opis:: Celem niniejszej pracy była ocena wpływu modelu eksperymentalnej sepsy oraz niewydolności wielonarządowej na farmakokinetykę lizofiliny (enancjomeru (R)-(-)-M1), enancjomeru S-(+)-M1 oraz pentoksyfiliny (PTX) po podaniu drogą podskórną związku M1. Badania przeprowadzono na szczurach płci męskiej rasy Wistar, które otrzymywały drogą podskórną związek M1 w dawce 40 mg/kg masy ciała po uprzednim wywołaniu u tych szczurów eksperymentalnej sepsy lub niewydolności wielonarządowej (MODS). Sepsę wywoływano po podaniu dożylnym LPS w dawce 7,5 mg/kg masy ciała, natomiast MODS po podaniu dootrzewnowym zawiesiny zymosanu w oleju parafinowym w dawce równej 500 mg/kg masy ciała. Ponadto szczury otrzymywały związek M1 w dawce 40 mg/kg masy ciała wielokrotnie drogą podskórną co 4 h przez 24 h. Stężenie enancjomerów związku M1 oraz PTX w osoczu oznaczano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) z detekcją spektrofotometryczną z wykorzystaniem kolumny chiralnej (Chiralpak AD). Analizę farmakokinetyczną przeprowadzono w programie Phoenix WinNonlin, natomiast statystyczną w programie STATISTICA 10. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały istotny wpływ modeli sepsy i MODS na farmakokinetykę enancjomerów związku M1. W obu przypadkach wzrosły wartości AUC i Cmax, natomiast zmniejszyła się wartość klirensu. Zmiany te mogą być spowodowane rozległym procesem zapalnym wywołanym u tych zwierząt. Wydaje się, że znaczną rolę odgrywa w tym zjawisku upośledzenie procesu metabolizmu i wydalania związku M1, spowodowane pogorszeniem funkcjonowania wątroby oraz nerek.
The aim of this study was to evaluate the effect of an experimental sepsis and multiple organ dysfunction syndrome (MODS) on the pharmacokinetics of lisofylline ((R)-(-)-M1), S-(+)-M1 and pentoxifylline (PTX) following subcutaneous administration of M1. The study was performed on male Wistar rats that received subcutaneously M1 at a dose of 40 mg per kilogram of body weight after induction of experimental sepsis or MODS. Sepsis was induced by an intravenous administration of LPS at a dose of 7.5 mg per kilogram of body weight, whereas MODS was induced by an intraperitoneal administration of zymosan suspension in paraffin oil at a dose of 500 mg per kilogram of body weight. Moreover, rats received M1 at the same dose and route of administration every four hours for twenty four hours. Plasma levels of analyzed compounds were determined by high performance liquid chromatography (HPLC) with spectrophotometric detection and a chiral column (Chiralpak AD). Pharmacokinetic analysis was performed using Phoenix WinNonlin and statistical analysis with STATISTICA 10. The results of the study indicated a significant impact of sepsis and MODS on the pharmacokinetics of enantiomers of M1. In both cases increased AUC and Cmax values, and a decreased clearance were observed. These changes may be caused by an extensive inflammatory process induced in these animals. It seems that impaired metabolism and excretion of M1 compound play a significant role in these phenomenon a mainly due to the deterioration of liver and kidney functions.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Effect of ATP on phagocyte activity in carp (Cyprinus carpio L.)
Wpływ ATP na aktywność fagocytów karpia (Cyprinus carpio L.)
Autorzy:: Cedro, Karolina
Opis:: Zarówno u ssaków jak i u ryb monocyty/makrofagi i granulocyty są kluczowymi komórkami odporności wrodzonej. Dzięki ekspresji receptorów rozpoznających wzorce (PRR) komórki te są w stanie rozpoznać i wyeliminować elementy charakterystyczne dla patogenów – PAMP (np. lipopolisacharyd, LPS) oraz sygnały świadczące o zagrożeniu – DAMP (np. zewnątrz-komórkowe ATP). U ssaków, reakcja ta związana jest między innymi z tworzeniem wolnych rodników tlenowych oraz syntezą cytokin pro-zapalnych, w tym IL-1 Wiadomo również, że PAMP i DAMP zdolne są do aktywacji kompleksu inflamasomu, który uczestniczy w akty-wacji IL-1Celem obecnej pracy było zbadanie wpływu ATP na aktywność fagocytów karpia (Cyprinus carpio L.), a w szczególności na ich zdolność do wybuchu tlenowego i produkcję IL-1. Ba-dania przeprowadzono na leukocytach (makrofagach i granulocytach) wyizolowanych z nerki głowowej karpia i traktowanych in vitro LPS, ATP, PMA (ester forbolu aktywujący wybuch tlenowy) lub nigerycyną (antybiotyk jonoforowy stymulujący inflamasom). Stwierdzono, że ATP i nigerycyna nie wpływają na wybuch tlenowy w komórkach kontrolnych i stymulowa-nych LPS. Natomiast, zgodnie z oczekiwaniami, wybuch tlenowy zwiększa się po stymulacji komórek PMA. Zauważono ponadto, że LPS, i w mniejszym stopniu ATP, zwiększają eks-presję genu kodującego IL-1w makrofagach karpia. Natomiast potraktowanie ATP komórek uprzednio stymulowanych LPS, zmniejsza w nich ekspresję tego genu. Podsumowując, zaob-serwowano, że po stymulacji ATP fagocyty karpia wykazują odmienną od ssaków aktywność związaną z wybuchem tlenowym i z produkcją IL-1Odmienna wrażliwość fagocytów ryb na ATP być może jest związana z opisywaną w literaturze, inną ekspresją/wrażliwością wy-stępującego na tych komórkach receptora P2X7 rozpoznającego ATP oraz z faktem, że naj-prawdopodobniej u ryb inflamasom w większym stopniu zaangażowany jest w indukcję py-roptozy aniżeli w przetwarzanie IL-1β.
Both in mammals and in fish, monocytes/macrophages and granulocytes are key cells of innate immunity. They express PRRs which are involved in the recognition and elimination of pathogen-associated molecular patterns (PAMPs e.g. lipopolysaccharide, LPS) or danger-associated molecular patterns (DAMPs, e.g. extracellular ATP). In mammals, this reaction is associated, inter alia, with the formation of radical oxygen species (ROS) and the synthesis of pro-inflammatory cytokines, such as IL-1β. It is also known that PAMP and DAMP are capa-ble of activating the inflamasome complex that participates in the IL-1β activation.The aim of the present study was to investigate the effect of ATP on the activity of carp (Cy-prinus carpio L.) phagocytes and, in particular, on their ability to respiratory burst and IL-1β production. Studies were conducted on leukocytes (macrophages and granulocytes) isolated from the carp head kidney and in vitro stimulated with: LPS, ATP, or PMA (phorbol ester stimulating ROS production) or nigericin (ionophore antibiotic stimulating inflammasome). It was found that ATP and nigericine did not affect the respiratory burst in control and LPS-stimulated cells, while, as expected, the ROS production increased upon PMA treatment. Moreover, LPS and in a lesser extent ATP, increased the gene expression of the IL-1β in carp macrophages. On the other hand, in LPS-stimulated cells ATP down-regulated il-1 expres-sion. In conclusion, ATP-treated mammalian and fish phagocytes differ in the ROS produc-tion and IL-1β gene expression. Different susceptibility of fish phagocytes to ATP may be related to: i) described in the literature, differential expression/sensitivity of ATP receptor - P2X7 and/or ii) fact that fish inflamasome are more likely to be involved in pyroptosis induc-tion than in IL- 1β processing.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: Lipopolysaccharide aggravates cerebral pathology in B10.PL-derived CD1-/-, $\beta_{2}m$-/-, TCR$\alpha$-/-, and TCR$\delta$-/- knockout mice
Autorzy:: Srebro, Zbigniew
Marcińska, Katarzyna
Szczepanik, Marian
Macura, Barbara
Sura, Piotr
Majewska-Szczepanik, Monika
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Ocena produkcji cytokin pro-zapalnych przez adherentne monocyty stymulowane LPS w obecności białka SLPI
Effect of SLPI and SLPI mutants on LPS-induced proinflammatory cytokine production by monocytes
Autorzy:: Warnik, Magdalena
Opis:: SLPI jest białkiem wydzielniczym o bardzo różnorodnych właściwościach, kluczowa dla poniższej pracy była przeciwzapalna rola białka. Dotychczas hamujący wpływ SLPI na produkcję cytokin indukowaną stymulacją LPS badany był głównie na makrofagach mysich i liniach komórkowych monocytów ludzkich zróżnicowanych do makrofagów. Postanowiono zbadać czy efekt będzie również obserwowany dla ludzkich monocytów adherentnych i różnicujących z nich monocytów makrofagopodobnych. Inkubując monocyty przez noc uzyskano wysoką ko-ekspresję antygenów CD14 i CD16, na tej podstawie uznano monocyty za makrofagopodobne. Oba fenotypy komórek stymulowano LPS w obecności białka SLPI i jego mutantów, następnie badano poziom cytokin(TNF i IL-6) obecny w nadsączach. Zastosowane mutanty to pojedyncze domeny białka SLPI wraz z łącznikiem: domena WAP 1 o właściwościach antymikrobiotycznych i domena WAP 2 odpowiadająca za rolę antyproteazową białka. Badanie miało na celu wskazanie możliwości występowania zależności właściwości przeciwzapalnych białka SLPI od jego efektu antymikrobiotycznego bądź zdolności do hamowania proteaz serynowych. W niniejszej pracy przedstawiono hamujący wpływ SLPI na produkcję obu badanych cytokin pro-zapalnych indukowaną stymulacją LPS zarówno u monocytów adherentnych jak i monocytów makrofagopodobnych. Nie zaobserwowano zdolności domeny WAP 1 do osłabiania produkcji cytokin pro-zapalnych, jednakże nie oznacza to, że nie odgrywa ona roli we właściwościach przeciwzapalnych białka SLPI. Domena WAP 2 obniżała produkcję jedynie IL-6, natomiast nie TNF, co sugerowałoby, że mechanizm hamowania produkcji cytokin różny jest dla TNF i IL-6. Możliwe, że dla obniżenia produkcji TNF potrzebna jest konformacja całego białka, natomiast dla hamowania produkcji IL-6 kluczowe są właściwości antyproteazowe.
SLPI is a secretory protein produced by epithelial and myeloid cells with very diverse properties, the key important to the following report was its anti-inflammatory activity. So far inhibitory SLPI effect on LPS-induced cytokine production was mainly studied in murine macrophages and human monocyte cell lines differentiated to macrophages. It has been decided to investigate whether the effect will also be observed in human adherent monocytes and macrophage-like monocytes. Incubation of monocytes over night resulted in high co-expression of CD14 and CD16 antigens, so monocytes were considered as macrophage-like monocytes. Both cell phenotypes were stimulated with LPS in the presence of the SLPI protein and SLPI mutants, then cytokine levels (TNF and IL-6) were determined in supernatants. The mutants used are single SLPI protein domains together with the linker: the WAP 1 domain with antimicrobial properties and the WAP 2 domain responsible for the antiprotease role of the protein. The study was designed to indicate the possibility of a correlation between the anti-inflammatory properties of the SLPI protein and its antimicrobial effect or the ability to inhibit serine proteases.The SLPI inhibitory effect on LPS-induced production of both pro-inflammatory cytokines in adherent monocytes as well as macrophage-like monocytes is presented in this paper. The ability of the WAP 1 domain to suppress the production of pro-inflammatory cytokines has not been observed, but this does not imply that it does not play a role in the anti-inflammatory properties of the SLPI protein. The WAP 2 domain reduced IL-6 production only, but not TNF production, suggesting that the cytokine production inhibitory mechanism is different for TNF and IL-6. It is possible that the TNF production decrease requires the conformation of the entire protein, whereas for inhibition of IL-6 production antiprotease activity is essential.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "LPS" wg kryterium: Temat