Temat: WZW C - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Model opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C w oparciu o teorię Dorothei Orem.
Model of nursing care of patients with chronic hepatitis C based on the theory of Dorothea Orem
Autorzy:: Kubowicz, Beata
Opis:: Summary Title of work is a model of nursing care of patients with chronic hepatitis C.The aim of this study was to develop a model of nursing care of patients with chronic hepatitis C in order to facilitate the exercise of care of a patient. Model of nursing care was developed based on the theory of Dorothea Orem. Work consists of three parts. The first part includes epidemiology, routes of infection, etiology, pathogenesis, symptoms, diagnosis, dietary and pharmacological treatment. Describes the prognosis, differentiation, and prevention of chronic hepatitis C. The paper presents the role of nurses in the care of chronically ill. The second part includes the methodology, the purpose of research, isolated problems and describes the materials and methods used during testing. The third part deals with the characteristics of nursing care model based on the theory of D. Orem. It presents 19 health problems of the patient with chronic hepatitis C.
Streszczenie Tytułem pracy jest model opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C.Celem pracy było stworzenie modelu opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C, aby ułatwić sprawowanie opieki pielęgniarskiej nad takim pacjentem. Model opieki pielęgniarskiej został stworzony w oparciu o teorię Dorothei Orem.Praca złożona jest z trzech części.W części pierwszej zawarto epidemiologię, drogi zakażenia, etiologię, patogenezę, objawy, rozpoznanie, leczenie dietetyczne oraz farmakologiczne. Opisano rokowanie, różnicowanie i profilaktykę przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C. Przedstawiono także rolę pielęgniarki w opiece nad przewlekle chorym.W części drugiej zawarto metodologię, cel badań, wyodrębniono problemy badawcze oraz opisano materiał i metodę zastosowane podczas badań.Część trzecia zawiera charakterystykę modelu opieki pielęgniarskiej w oparciu o teorię D. Orem. Przedstawiono w niej 19 problemów zdrowotnych pacjenta z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Zalecenia dla służby medycyny pracy dotyczące profilaktyki WZW C i zakażenia HIV w Polsce
Guidance for the occupational medicine service regarding the prevention of hepatitis C and HIV infection in Poland
Autorzy:: Marcinkiewicz, Andrzej
Walusiak-Skorupa, Jolanta
Wdówik, Paweł
Zarębska-Michaluk, Dorota
Inglot, Małgorzata
Władysiuk, Magdalena
Prycel, Tomasz Jan
Flisiak, Robert
Tematy:: diagnostyka
zalecenia
medycyna pracy
prewencja
WZW C
HIV
diagnostics
recommendations
occupational medicine
prevention
hepatitis C; Pokaż więcej
Wydawca:: Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra Jerzego Nofera w Łodzi
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/55991841.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Celem wypracowywania nowych modeli opieki zdrowotnej dotyczących chorób wirusowych, uwzględniających diagnostykę oraz edukację zdrowotną, jest osiągnięcie założeń Globalnej Strategii Sektora Zdrowia na lata 2022–2030 przedstawionej przez Światową Organizację Zdrowia. W porównaniu z innymi krajami europejskimi Polska należy do państw o średnim współczynniku rozpowszechnienia wirusów zapalenia wątroby typu B i C (hepatitis B and C virus – HBV i HCV) oraz ludzkiego wirusa niedoboru odporności (human immunodeficiency virus – HIV). Wyzwaniem jest zmienna sytuacja epidemiologiczna wynikająca z napływu imigrantów, głównie z powodu wojny w Ukrainie. W artykule przedstawiono aktualne zalecenia dotyczące diagnostyki w kierunku HCV i HIV oraz argumenty przemawiające za szerszym wykorzystaniem służby medycyny pracy (SMP) w prewencji pierwotnej i wtórnej omawianych zakażeń. Rozszerzenie zakresu badań okresowych pracowników opieki zdrowotnej o diagnostykę zakażeń HBV, HCV i HIV, jeśli dotychczas jej nie podlegali, uznano za uzasadnione. Jeśli stężenia aminotransferazy alaninowej (ALT), aminotransferazy asparaginianowej (ASPT) lub γ-glutamylotranspeptydazy (GGTP) podczas badań wstępnych lub okresowych dla określonych narażeń zawodowych są nieprawidłowe, kluczowe jest wdrożenie działań zmierzających do wykluczenia lub potwierdzenia zakażenia HBV lub HCV oraz wskazanie dalszego postępowania w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, a następnie zweryfikowanie uzyskanych wyników podczas następnych badań okresowych. Należy zwracać uwagę na wszystkie objawy, które mogą wskazywać na zakażenie HBV, HCV i/lub HIV, rozważyć dodatkowe testy diagnostyczne (np. testy kasetkowe) i ustalić dalsze działania, jeśli wyniki będą pozytywne. Należy dostosować sposób przekazywania informacji do pacjenta, zwracając szczególną uwagę na to, czy obcokrajowiec je zrozumiał. Zalecono prowadzenie przez SMP działalności edukacyjnej zwiększającej wiedzę na temat zakażeń HBV, HCV i HIV, zarówno w ramach programów polityki zdrowotnej, jak i we współpracy z pracodawcami.
The set up of new healthcare models by taking into account diagnosis and health education of the viral infection, aims to achieve the goals of the World Health Organization Global Health Sector Strategy on viral diseases for 2022–2030. In comparison to Europe, Poland is ranked among countries with an moderate prevalence of hepatitis B and C virus (HBV and HCV), also human immunodeficiency virus (HIV). An additional challenge is the changing epidemiological situation due to the impact of immigrants, resulting mainly from the war in Ukraine. The article presents current guidance for HCV and HIV diagnosis and presents the role of occupational health service (OHS) for primary and secondary prevention of the infectious diseases. It was considered to expand the scope of periodic examinations to include diagnosis of HBV, HCV and HIV infections among health care workers, who have not had it performed so far. In the case of abnormal level of alanine aminotransferase (ALT), aspartate aminotransferase (AST) or γ-glutamyl transpeptidase (GGT) found during routine pre-employment or periodic examinations for specific occupational exposures and it is considered crucial to implement further measures to exclude or confirm HBV or HCV infection, with indications for further management in primary care, and followed by subsequent periodic examinations. The need to pay attention to any symptoms that may indicate HBV, HCV and/or HIV infection, to perform additional diagnostic tests (e.g., point of care), and to determine the next steps in case of positive result was indicated. It emphasized the need to tailor the delivery of information to the patient, including taking care to ensure that immigrants’ workers understand the next steps. It was recommended that the OHS conduct educational activities to raise health awareness of HIV, HCV, HBV infections, both through health policy programs as well as through broader activities in cooperation with the employer.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: HCV w Polsce. Strategia rozwiązania problemu zdrowotnego oraz działania w perspektywie 2015 – 2016
Autorzy:: Raciborski, Filip
Gujski, Mariusz
Gierczyśki, Jakub
Kłak, Anna
Wydawca:: Instytut Ochrony Zdrowia
Opis:: Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) zostało uznane przez Światową Organizację Zdrowia za jedno z największych światowych zagrożeń epidemiologicznych. Wywołuje je wirus HCV (hepatitis C virus), którego istnienie zostało potwierdzone dopiero w 1989 r., a więc relatywnie niedawno. Dla porównania wirus HBV (odpowiedzialny za WZW typu B) zidentyfikowano w 1967 r., a od 1982 r. dostępna jest skuteczna szczepionka. W przypadku HCV do tej pory nie udało się opracować skutecznej szczepionki i w najbliższych latach nie należy się spodziewać przełomu w tej kwestii. Zakażenie HCV często jest określane mianem „wirusowej bomby zegarowej”, co wynika z wielolet- niego bezobjawowego przebiegu. Najczęściej chory przez wiele lat nie zdaje sobie żadnej sprawy z faktu zakażania oraz jego konsekwencji. Wykrycie schorzenia następuje przeważnie w wieku 30–50 lat, u chorych ze średnio zaawansowaną lub zaawansowaną chorobą wątroby. Do zakażenia dochodzi, gdy do krwioobiegu osoby zdrowej dostanie się krew osoby zakażonej HCV. Najczęściej ma to miejsce podczas zabiegów medycznych (w tym stomatologicznych), kosmetycznych oraz przyjmowania narkotyków drogą dożylną. Możliwe jest też zakażenie wertykalne (z matki na dziecko) w trakcie porodu oraz w trakcie stosunku płciowego, ale są to rzadsze sytuacje niż wspomniane wcześniej. Z uwagi na bezobjawowy początkowy okres zakażenia przebieg naturalnej historii choroby nie jest w pełni poznany. Pierwszym jego etapem jest ostre zapalenie, które w 75–85 proc. przyjmuje postać przewlekłą. U części osób (15–50 proc.) dochodzi do spontanicznego ustąpienia zakażenia. W przypadku przewlekłego zakażenia HCV chory przez wiele lat może nie odczuwać objawów, ale w tym okresie następuje stopniowe włóknienie wątroby. Najbardziej niebezpiecznymi dla chorego powikłaniami przetrwałego zakażenia jest marskość wątroby oraz rak pierwotny wątroby (wątrobowokomórkowy), stanowiące bezpośrednie za- grożenie życia. U wielu pacjentów w konsekwencji daleko posuniętej marskości oraz niewydolności wątroby konieczny staje się przeszczep tego organu. Przyjmuje się, że na świecie zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C jest około 2,35 proc. populacji. Wirus HCV odpowiada za ok. 20–40 proc. wszystkich przewlekłych uszkodzeń wątroby. Co roku z powodu WZW typu C umiera ponad 350 tys. osób – głównie w wyniku marskości oraz nowotworu wątroby. Szacuje się, że w Europie liczba zakażonych sięga 9 mln, co przekłada się na 86 tys. zgonów rocznie. Z dostępnych danych wynika, że w Polsce około 730 tys. osób (1,9 proc. populacji) miało styczność z wirusem HCV, o czym świadczy obecność w ich organizmie przeciwciał anty -HCV. Od początku diagnostyki wirusa HCV w naszym kraju, przeciwciała anty-HCV wykryto jedynie u około 30–50 tys. osób, co oznacza, że pozostałe osoby są nieświadome zagrożenia. Wśród osób z przeciwciałami anty-HCV u blisko jednej trzeciej (około 230 tys. osób) zakażenie ma postać aktywną, czyli wymaga leczenia. Dostępne statystyki publiczne na temat zakażeń HCV są niepełne i odnoszą się wyłącznie do zarejestrowanych przypadków. Jak już wcześniej wspomniano, ponad 90 proc. zakażonych nie ma świadomości obecności w ich organizmie przeciwciał anty-HCV, co podważa wiarygodność o cjalnych danych. W Polsce zakażenia HCV najczęściej wykrywane są w trakcie hospitalizacji. Liczba tak rozpoznanych nowych przypadków spadała w ostatnich latach, podobnie jak liczba wykrywanych przypadków w ogóle. Wydaje się więc zasadne wprowadzenie rozwiązań systemowych, polegających na powszechnym dostępie (np. w ramach POZ) do testów wykrywających przeciwciała anty-HCV, które umożliwią wykrywanie jak największej liczby zakażeń na ich pierwszych etapach, tak aby ograniczyć liczbę późnych powikłań związanych z zakażeniem HCV. Z uwagi na długi okres, jaki upływa od zakażenia HCV do momentu jego zdiagnozowania, jednoznaczne wskazanie sposobu zakażenia jest bardzo trudne. Według szacunków Głównego Inspektora Sanitarnego 80 proc. zakażeń wirusem HCV w Polsce ma związek z wykonywaniem zabiegów medycznych. Stanowi to istotną różnicę w stosunku do krajów zachodnich, gdzie dominują inne drogi transmisji. Należy jednak zauważyć, że w naszym kraju udało się wyeliminować przenoszenie wirusa HCV poprzez transfuzje krwi. Było to możliwe dzięki wprowadzeniu kontroli epidemiolo- gicznej dawców krwi. W 2012 r. najwięcej nowych przypadków WZW typu C zaobserwowano w grupie wieku 45–59 lat. Wysokie wskaźniki zapadalności zarejestrowano także w grupie 25–44 lat i 60–74 lat. W przypadku starszych grup wieku można przypuszczać, że do zakażenia doszło w trakcie zabiegów medycznych przed rokiem 1990, kiedy jeszcze nie posiadano wiedzy na temat wirusa HCV, a tym bardziej sposobów jego przenoszenia. W przypadku młodszych grup wieku wyjaśnienie wysokich wskaźników zapadalności jest trudne. Teoretycznie można przypuszczać, że ma to związek z zażywaniem narkotyków drogą dożylną, ale w Polsce jest to relatywnie rzadkie zjawisko. Wskazuje to więc na inne drogi transmisji wirusa, na przykład takie jak: zabiegi medyczne, upiększające i kosmetyczne, a także tatuaże, ekspozycję zawodową czy drogę płciową. Istotne znaczenie przy analizie problemu HCV – z punktu widzenia polityki zdrowotnej państwa – ma ocena przyszłych następstw zdrowotnych. Jak już wcześniej wspomniano, obecnie przewlekle zakażonych jest około 230 tys. osób. Szacuje się, że w perspektywie 20 lat od momentu zakażenia u 23–46 tys. z nich dojdzie do marskości wątroby. Po kolejnych 10 latach u 6 do 13 tys. chorych zostanie stwierdzona dekompensacja wątroby, a u 4–8 tys. rak wątrobowokomórkowy. Rocznie z powodu przewlekłych chorób wątroby w Polsce umiera około 6–7 tys. osób. Części z tych zgonów można by zapobiec, wdrażając skuteczną politykę zwalczania problemu HCV. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że umieralność z powodu zakażeń HCV jest niemal dwukrotnie wyższa w porównaniu z HIV oraz ponad czterokrotnie wyższa w porównaniu z HBV (WZW typu B). Z uwagi na powikłania wirusowego zapalenia wątroby typu C dla części osób jedynym ratunkiem jest jej przeszczep. Szacuje się, że infekcja lub koinfekcja HCV była odpowiedzialna za 23–28 proc. spośród ponad 3 tys. wykonanych dotychczas w Polsce transplantacji wątroby. Zapotrzebowanie na przeszczepy z każdym rokiem ulega zwiększeniu, przy czym jest ono niemal dwukrotnie większe niż liczba wykonywanych zabiegów. DIAGNOSTYKA I LECZENIE Według wytycznych amerykańskich i europejskich towarzystw naukowych, a także Polskiej Grupy Eksper- tów HCV diagnostyka przewlekłego zapalenia wątroby typu C w pierwszej kolejności powinna obejmować oznaczenie przeciwciał anty-HCV. W przypadku stwierdzenia ich obecności należy wykonać test potwierdzający obecność wirusa we krwi, oznaczając RNA HCV czułymi metodami molekularnymi. Biopsja wątroby zaś pozostaje jedną z głównych metod oceny aktywności procesu chorobowego, choć najnowsze rekomendacje podkreślają malejące znaczenie tego badania w kwalikacji do rozpoczynania leczenia antywirusowego. Wynika to z faktu, iż metody diagnostyki nieinwazyjnej jak FibroScan, czy elastogra a dają równie wiarygodne wyniki w zakresie oceny procesu włóknienia, natomiast nie niosą ryzyka powikłań, które są związane z wykonywaniem biopsji. Identy kowanie pacjentów z marskością wątroby ma szczególne znaczenie, gdyż prawdopodobieństwo odpowiedzi na leczenie i dalsze rokowania są proporcjonalne do stopnia włóknienia. W leczeniu zapalenia wątroby typu C w ostatnich latach dokonała się spektakularna rewolucja. To jeden z najlepszych przykładów postępu w medycynie i wdrażania innowacyjnych technologii lekowych. Jeszcze kilkanaście lat temu skuteczność leczenia przewlekłego zakażenia HCV – mierzonego jako uzyskanie trwałej odpowiedzi wirusologicznej u chorego (sustained virologic response – SVR) – wynosiła kilka procent. Dzięki wspomnianemu postępowi systematycznie podnoszono skuteczność terapii. W 2011 r. w Stanach Zjednoczonych oraz Europie zarejestrowano i wprowadzono do obrotu leki nowej generacji określone mianem „leków o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym” (direct-acting antiviral – DAA). Dodanie ich do standardowej terapii dwulekowej opartej na pegylowanym interferonie alfa (PegIFN-α) i rybawirynie, zwiększyło prawdopodobieństwo uzyskania trwałej odpowiedzi wirusologicznej do około 70–80 proc. Opisany schemat leczenia nazywany jest często terapią trójlekową. Na przełomie lat 2014 i 2015 miał miejsce kolejny przełom. Wprowadzone na rynek leki DAA drugiej generacji oferują SVR na poziomie około 95 proc. Charakteryzują się nie tylko wyższą skutecznością, lecz także lepszą tolerancją. Umożliwiają również stosowanie terapii bez interferonu i rybawiryny. To szczególnie istotne w przypadku pacjentów, u których z uwagi na liczne działania niepożądane należało przerwać dotychczasowo dostępną kurację lub stosowanie interferonu było im przeciwwskazane. Niewątpliwą zaletą nowych terapii jest również czas leczenia, wynoszący zazwyczaj tylko 12 tygodni. To znacznie mniej niż w przypadku standardowej terapii dwulekowej (PegIFN z RBV). Wytyczne dotyczące leczenia zapalenia wątroby typu C Polskiej Grupy Ekspertów HCV (PGE HCV) zasadniczo odzwierciedlają najnowsze rekomendacje zarówno europejskie, jak i amerykańskie. Ostatnio do wskazań terapeutycznych zostały włączone nowe pre- paraty zarejestrowane przez Europejską Agencję Leków (EMA). Według PGE HCV leczeniem powinni być objęci wszyscy zakażeni HCV z ostrym i przewlekłym zapaleniem wątroby, niezależnie od stanu zaawansowania włóknienia i chorób współistniejących. Celem terapii winno być przede wszystkim zatrzymanie lub cofnięcie się zmian histologicznych, a zwłaszcza włóknienia wątroby. Należy dążyć do leczenia we wczesnych etapach choroby ze względu na jego wyższą efektywność. W przypadku ograniczeń budżetowych w dostępie do terapii, w pierwszej kolejności leczeniem należy objąć chorych: z włóknieniem wątroby, oczekujących na przeszczepienie wątroby lub po tym zabiegu, hemodializowanych (zwłaszcza oczekujących na przeszczepienie nerki) oraz z pozawątrobowymi manifestacjami zakażenia HCV. Trzeba zauważyć, że dzięki wysokiej skuteczności nowych terapii, otwierają one niedostępne dotychczas możliwości. Mowa tu przede wszystkim o realnej szansie na eradykację wirusa z populacji i definitywnym rozwiązaniu problemu zakażeń HCV. Pozwoliłoby to w dłuższej perspektywie ograniczyć, a następnie wyeliminować następstwa zdrowotne wynikające z przewlekłego WZW typu C. Barierą jest oczywiście koszt nowych terapii oraz liczba leczonych w skali roku osób (co wiąże się nie tylko z poziomem nansowania programu lekowego, lecz także z wysokim odsetkiem chorych bez rozpoznanego zakażenia). W latach 2008 – 2013 w programie leczenia WZW typu C wzięło udział łącznie 21 tys. osób. W 2013 r. do programu lekowego włączono 4 tys. osób (w latach 2008 – 2012 – między 3,1 tys. a 3,5 tys.), z czego 3 tys. stanowili chorzy dotychczas nieleczeni. Obecnie standardową formą leczenia HCV, nansowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia, jest terapia dwulekowa (interferon pegylowany podawany z rybawiryną) oraz terapie trójlekowe z boceprewirem i telaprewirem. W przypadku terapii trójlekowej chorzy muszą spełnić szereg warunków, aby mogli zostać nią objęci. Dotyczy to między innymi niepowodzenia wcześniejszej kuracji oraz zaawansowanego włóknienia wątroby, co ogranicza liczbę potencjalnych osób, które mogłyby skorzystać z tej metody leczenia. KOSZTY BEZPOŚREDNIE I POŚREDNIE Głównym źródłem bezpośrednich kosztów medycznych związanych z zakażeniem HCV jest leczenie WZW typu C oraz jego powikłania. Na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) można określić, że w 2013 r. koszty całkowite programu lekowego wyniosły 179 mln zł. To wzrost o blisko 80 mln zł w stosunku do 2012 r. Natomiast koszt hospitalizacji pacjentów z WZW typu C w 2013 r. wyniósł około 38 mln zł. Kolejnym źródłem wydatków NFZ związanym z HCV są koszty powikłań WZW typu C. Na podstawie sprawozdawczości odbywającej się w ramach Jednorodnych Grup Pacjentów (JGP) za 2013 r. można wskazać na blisko 12 tys. hospitalizacji wynikających z tego powo- du. Ich łączne nakłady szacuje się na 37,8 mln zł. W analizie kosztów związanych z WZW C należy uwzględnić między innymi wydatki związane z transplantacją wątroby. Ocenia się, że 23–28 proc. tych zabiegów ma swe źródło w infekcji lub koinfekcji HCV. Koszt pojedynczego przeszczepu wątroby szacowany jest na około 200 tys. zł. Do tej kwoty należy doliczyć jeszcze wydatki na dalszą opiekę lekarską i leki immunosupresyjne, czyli 20–30 tys. zł rocznie. Łączny roczny koszt przeszczepów wątroby spowodowanych WZW typu C oraz leczenia z tym związanego w 2013 r. wyniósł około 17,8 mln zł. Innym z typowych powikłań WZW typu C jest rak wątrobowokomórkowy. Koszt półrocznej terapii jednego pacjenta w ramach programu leczenia tego nowotworu wynosi około 99 tys. zł. W 2013 r. łącznie na ten cel wydano 16,8 mln zł. Nie jest jednak możliwe określenie, jaka część tej kwoty była powiązana z zakażeniem HCV. Koszty związane z leczeniem ponoszone są również przez samych chorych. Jak wynika z badania przeprowadzonego w 2014 r. przez HumanGraph na grupie 300 pacjentów, średnie miesięczne wydatki związane ze zdrowiem wynoszą blisko 250 zł. Z tej kwoty 56 proc. stanowią nakłady związane bezpośrednio z terapią WZW C. Istotne znaczenie w dyskusji na temat kosztów zakażeń HCV ma nie tylko ocena kosztów bezpośrednich, lecz także pośrednich. Są one związane z utratą produktywności w wyniku krótkotrwałej lub długotrwałej niezdolności do pracy. W aspekcie krótkookresowym mowa tu między innymi o absencji chorobowej (absen- teizm) oraz nieefektywnej obecności w pracy (prezenteizm). Z kolei koszty długookresowe są związane z przechodzeniem na rentę (w wyniku niezdolności do pracy) oraz z przedwczesnymi zgonami. Analizy HTA Consulting wskazują, że przeciętny koszt utraconej produktywności jednego pacjenta z WZW typu C, wynikający z absencji chorobowej, to 2,3 tys. zł rocznie. Jednakże koszt nieefektywnej obecności w pracy określa się już na 39,2 tys. zł rocznie, a więc kilkanaście razy więcej niż w poprzednim przypadku. Z przedstawionych powyżej informacji wynika, że łączne koszty bezpośrednie (medyczne) związane z za- każeniami HCV wyniosły w 2013 r. około 234 mln zł. Z kolei koszty pośrednie, będące konsekwencją utraconej produktywności, mogły sięgać nawet 585 mln zł. Należy jednak zauważyć, że – bazując na danych epidemiologicznych i wiedzy na temat naturalnego przebiegu choroby – można domniemywać, iż koszty te będą systematycznie rosły. Jest to związane między in- nymi z odroczonymi w czasie powikłaniami zakażenia HCV, takimi jak marskość czy rak pierwotny wątroby. DZIAŁANIA STRATEGICZNE PODEJMOWANE NA ŚWIECIE I W POLSCE W ZAKRESIE ROZWIĄZANIA PROBLEMU HCV Problem zakażeń wirusem HCV ma charakter globalny, dlatego w prace nad jego rozwiązaniem zaangażowane są najważniejsze światowe instytucje zajmujące się zdrowiem i jego uwarunkowaniami. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w 2010 r. uznała wirusowe zapalenie wątroby za jedno z największych zagrożeń epidemiologicznych XXI wieku. W 2010 r. przyjęto również pierwszą rezolucję dotyczącą WZW. Wzywała ona rządy krajów członkowskich do podjęcia działań na rzecz wzrostu świadomości choroby wśród obywateli, poprawy pro laktyki oraz diagnostyki WZW. Ponadto ustanowiono 28 lipca Światowym Dniem Wirusowego Zapalenia Wątroby (World Hepatitis Day). W 2014 r. przyjęto kolejną (drugą) rezolucję WHO dotyczącą problemu wirusowego zapalenia wątroby. Zawiera 16 punktów adresowanych do państw członkowskich, w których wzywa je do wzmożonych działań w celu poprawy powszechnego dostępu do pro laktyki, dia- gnostyki i leczenia zapalenia wątroby oraz opracowania krajowych strategii w tym zakresie. Parlament Europejski również włączył się w politykę zwalczania wirusowego zapalenia wątroby. W oświadczeniu z 18 listopada 2013 r. wzywa instytucje Unii Europejskiej do podjęcia działań na rzecz uznania wiru- sowego zapalenia wątroby typu B i C za pilne kwestie zdrowia publicznego. Co więcej, oczekuje wskazywania w programach przyszłych prezydencji Rady Unii Europejskiej priorytetowych działań w tym obszarze. Parlament Europejski apelował także o podjęcie bliskiej współpracy w sferze promocji równego dostępu do wysokiej jakości opieki zdrowotnej oraz do inicjatyw na rzecz wczesnego diagnozowania zakażeń i zapewniania szerszego dostępu do leczenia i opieki medycznej. Jednym ze wspomnianych wcześniej postulatów WHO jest opracowanie krajowych strategii w zakresie wirusowego zapalenia wątroby, w tym również WZW typu C. W naszym kraju taki dokument został przygotowany przez Polską Grupę Ekspertów HCV (PGE HCV) już w 2005 r. (a następnie zaktualizowany w latach 2006 i 2007) pod nazwą Narodowy program zwalczania zakażeń HCV. Harmonogram działań obejmował lata 2007 – 2010. W tym czasie powinien zostać przeprowadzony jego pilotaż, który miał objąć około 935 tys. osób. Koszt całkowity zaplanowanych działań oszacowano na ponad 300 mln zł, z czego 95 proc. stanowiły nakłady związane z realizacją badań przesiewowych oraz leczeniem. Jednakże do chwili obecnej (luty 2015) Narodowy program zwalczania zakażeń HCV nie został wdrożony. W 2005 r. Minister Zdrowia powołał Zespół ds. Zakażeń HCV, którego zadaniem było zaopiniowanie dokumentu przedstawionego przez PGE HCV. Do dnia dzisiejszego Ministerstwo Zdrowia nie zajęło w tej sprawie żadnego stanowiska. W styczniu 2012 r. odbyło się posiedzenie przedmiotowego zespołu, na którym podjęto decyzję o konieczności kontynuowania prac związanych z wdrożeniem Narodowego programu zwalczania HCV. Minister zdrowia, w odpowiedzi na interpelację poselską z czerwca 2013 r. stwierdził, iż nadal trwają prace nad aktualizacją wspomnianego dokumentu. Nie ma na razie dalszych informacji na temat efektu tych prac oraz terminu ich zakończenia. Obecnie najważniejszą inicjatywę, realizowaną w zakresie strategii rozwiązania problemu WZW typu C, stanowi program Zapobieganie zakażeniom HCV, prowadzony w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy, którego liderem jest Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny (NIZP – PZH). Jego realizacja zaplanowana została na lata 2012 – 2016. Cel programu to stworzenie pod- staw do zaplanowania długofalowej strategii przeciwdziałania zakażeniom HCV i zwalczania WZW typu C w Polsce. W jego ramach jest realizowanych pięć projektów, których celem jest między innymi: usprawnienie strategii diagnostyki HCV w populacji, zmniejszenie ryzyka zakażenia HCV w wybranych grupach, usprawnienie pro laktyki wertykalnej transmisji zakażeń HCV, ustalenie procedur i zachowań związanych z podwyższonym ryzykiem transmisji zakażenia HCV w placówkach służby zdrowia oraz doskonalenie wiedzy pracowników wykonujących zawody obarczone zwiększonym ryzykiem transmisji zakażeń. Działania podejmowane przez NIZP – PZH w ramach programu będą miały istotny wpływ na stan wiedzy oraz aktualną sytuację w zakresie zakażeń HCV, jednak na efekty tych prac należy jeszcze poczekać. Strategia rozwiązania problemu HCV w Polsce win- na nie tylko angażować władze centralne, ale również lokalne. W świetle obowiązujących przepisów, jednostki samorządu terytorialnego mają możliwość prowadzenia samodzielnych działań na rzecz promocji zdrowia i profilaktyki chorób w ramach tzw. programów zdrowotnych. Okazuje się jednak, że w obszarze HCV tego rodzaju programy są rzadkością. Z danych Agencji Oceny Technologii Medycznych i Tarykacji (AOTMiT), która zgodnie z literą prawa zajmuje się ich oceną, w latach 2010 – 2014 na 1106 zgłoszonych programów zdrowotnych zaledwie 11 dotyczyło zakażeń HCV (z czego 6 wpłynęło do AOTMiT w 2014 r.). Z uwagi na skalę dotychczasowych działań samorządów lokalnych na razie nie mają one istotnego znaczenia w perspektywie całego kraju. Ważnym elementem strategii w zakresie problemu HCV jest zaangażowanie organizacji pozarządowych, a w szczególności stowarzyszeń pacjentów. Odgrywają one bardzo istotną rolę w inicjowaniu oraz realizacji działań, których zadaniem jest niesienie pomocy chorym zakażonym wirusem HCV. Biorą także udział w edukacji i podnoszeniu świadomości całego społeczeństwa. Organizacje pozarządowe prowadzą również aktywną politykę na rzecz poprawy dostępności pacjentów do nowoczesnych terapii. Niezwykle cenną inicjatywą jest Koalicja Hepatologiczna, którą powołano w 2012 r. W jej skład wchodzą: fundacje „Gwiazda Nadziei” oraz „Transplantacja OK!”, a także stowarzyszenia: „Życie po przeszczepie”, „Liver” i „SOS WZW”. W lipcu 2014 r. w Warszawie odbył się V Zjazd Koalicji. Z inicjatyw organizacji pozarządowych w ostatnich latach zrealizowano kilka ważnych kampanii informacyjnych. Z niedawno prowadzonych można tu wymienić między innymi: Zbadaj się! Bądź świadomy!, Jak wygląda życie po przeszczepie? czy Obudź się, póki wirus HCV drzemie. STRATEGIA ROZWIĄZANIA PROBLEMU HCV W POLSCE European Journal of Gastroenterology & Hepatology opublikował na początku 2015 r. artykuł przed- stawiający trzy scenariusze dalszego rozwoju problemu HCV w Polsce do 2030 r. Autorami publikacji byli polscy i zagraniczni eksperci pod kierunkiem prof. Roberta Flisiaka. Analizy oparto na modelach matematycznych, wykorzystujących dostępne dane oraz opinie ekspertów. Założono, że obecnie w Polsce żyje 200 tys. osób aktywnie zakażonych (HCV RNA+). Scenariusz podstawowy zakłada brak istotnych zmian w zakresie diagnostyki i terapii w Polsce – przyjęto, że co roku rozpoznawanych będzie 3000 nowych zakażeń, a leczenie rozpocznie 3500 chorych. Skuteczność terapii uzależniono od genotypu wirusa, zakładając SVR na poziomie 40–75 proc. Szacunki oparte na tych założeniach wskazują, że do 2030 r. liczba aktywnie zakażonych zmniejszy się zaledwie o około 5 proc. (do poziomu 191 tys.). Wzrośnie natomiast: o 40 proc.3 liczba rozpoznawanych marskości wątroby (do poziomu 23 tys. rocznie), o 55 proc. liczba niewyrównanej marskości wątroby (do 2460 rocznie) oraz o 60 proc. liczba przypadków raka wątrobowokomórkowego (do 1250 rocznie). Liczba zgonów z powodu HCV w tym przypadku wzrośnie do poziomu 1100 rocznie (czyli o 65 proc. więcej niż obecnie). Drugi z przygotowanych modeli nazwano scena- riuszem kontroli. Zakłada on zwiększenie skuteczności leczenia i poprawę diagnostyki w stopniu zapobiegającym wzrostowi liczby pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby (marskość, dekompensacja, pierwotny rak wątroby). Przyjęto podniesienie skuteczności leczenia (SVR) w latach 2015 – 2030 do poziomu 90–95 proc. (w zależności od genotypu wirusa), a także zwiększenie liczby rozpoznawanych zakażeń HCV oraz osób leczonych do 5000 rocznie. Dodatkowo założono zniesienie od 2020 r. kryterium stopnia zaawansowania włóknienia. Na podstawie tych założeń można oszacować, że do 2030 r. liczba aktywnie zakażonych spad- nie do poziomu 141 tys. (o 30 proc. w stosunku do chwili obecnej). Liczba rocznie rozpoznawanych nowych przypadków marskości wątroby wyniesie 15,6 tys. (5 proc. mniej niż w chwili obecnej), dekompensacji marskości wątroby 1590 (w przybliżeniu tyle samo ile aktualnie odnotowujemy) oraz 890 raka wątrobowokomórkowego (o ponad 100 więcej niż teraz). Liczbę zgonów z powodu HCV w tym modelu szacuje się na 780 rocznie, czyli o 100 przypadków więcej niż obecnie. Trzeci wariant określono mianem scenariusza eli- minacji. Zakłada on zwiększenie skuteczności leczenia i poprawę diagnostyki w stopniu umożliwiającym wyeliminowanie przewlekłych zakażeń HCV. W tym przypadku przewiduje się stopniowe zwiększanie rocznej liczby przypadków zdiagnozowanych i leczonych do 15 tys. Szacuje się, że pozwoli to zredukować liczbę aktywnie zakażonych do 15 tys. osób (spadek o ponad 90 proc. w stosunku do chwili obecnej). Liczba przypadków marskości wątroby w 2030 r. spadnie do poziomu 3200 rocznie (o 80 proc. mniej niż obecnie). Tak samo zmniejszy się liczba nowo diagnozowanych dekompensacji marskości – do poziomu 350 rocznie (o 80 proc. mniej niż obecnie) – oraz raka wątrobowo- komórkowego – do poziomu 240 rocznie (o 70 proc. mniej niż obecnie). Scenariusz eliminacji wskazuje, że można ograniczyć liczbę zgonów do poziomu 220 rocznie, czyli o prawie 70 proc. w stosunku do stanu obecnego. Przedstawione modele w sposób czytelny prezentują perspektywę problemu HCV w Polsce w najbliższych 15 latach. Należy zwrócić uwagę, że nie tylko scenariusz podstawowy (zakładający utrzymanie obecnego poziomu rozpoznawania nowych przypadków i leczenia), lecz także pośredni (uwzględniający niewielkie zwiększenie liczby diagnozowanych i leczonych przypadków) nie prowadzi do realnej poprawy sytuacji. Co więcej, oba wspomniane scenariusze przewidują wzrost liczby zgonów z powodu HCV w stosunku do status quo. Jedynie scenariusz eliminacji daje realne szanse rozwiązania tego problemu zdrowotnego w perspektywie kilkunastu lat (do roku 2030). Wymaga to jednak istotnego zwiększenia nakładów na leczenie i diagnostykę HCV. WNIOSKI I REKOMENDACJE Zgodnie z rekomendacjami Światowej Organizacji Zdrowia, należy opracować narodową strategię roz- wiązania problemu zakażeń HCV w Polsce. Taki wieloletni program winien uwzględniać następujące priorytety: 1. Wczesne wykrycie i wczesne rozpoczęcie leczenia. Pozwoli to na uzyskanie wyższej efektywności leczenia. Dodatkową korzyścią będzie ograniczenie liczby powikłań oraz zmniejszenie ryzyka transmisji wirusa, związanej z brakiem świadomości zakażenia. 2. Poprawa dostępności do leczenia oraz nowych terapii. W najbliższych latach należy stopniowo zwiększać liczbę rocznie leczonych pacjentów. Wzrost skuteczności terapii jest warunkowany objęciem refundacją leków drugiej generacji (DAA), zgodnie z zaleceniami międzynarodowych i polskich towarzystw naukowych. 3. Poprawa wiedzy społeczeństwa w zakresie za- każenia HCV oraz jego prewencji. Konieczne jest pod- jęcie wielokierunkowych działań edukacyjnych opartych na kampaniach społecznych, wykorzystujących tradycyjne i nowoczesne kanały komunikacji. 4. Poprawa nadzoru sanitarnego oraz poprawa wiedzy personelu medycznego w zakresie prewencji zakażeń HCV. Wzmożona aktywność w tym obszarze winna objąć nie tylko placówki publicznej i prywatnej opieki zdrowotnej (w tym gabinety stomatologiczne), lecz także gabinety kosmetyczne, salony fryzjerskie oraz studia tatuażu. 5. Powołanie stałego zespołu przy ministrze zdrowia do rozwiązania problemu HCV w Polsce. W jego skład winni wejść przedstawiciele instytucji publicznych zaangażowanych w problematykę HCV oraz zewnętrzni eksperci. Zespół winien spotykać się minimum cztery razy w roku. Przyjęcie długofalowej strategii opartej na zaprezentowanych powyżej założeniach pozwoli ograniczyć liczbę nowych zakażeń HCV oraz odległych następstw WZW typu C (marskość, niewydolność wątroby, rak wątrobowokomórkowy oraz w konsekwencji zgon). Przyczyni się również do poprawy sytuacji osób zakażonych oraz zmniejszenia kosztów pośrednich, będących następstwem choroby (absencja, nieefektywna obecność w pracy, renty itd.).
Dostawca treści:: Repozytorium Centrum Otwartej Nauki

Książka

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Hepatitis Virusalis C
Autorzy:: Karwowska, Anna
Opis:: Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) jest dzisiaj niekwestionowanym i jednym z najważniejszych problemów społecznych. Według szacunkowych danych Światowej Organizacji Zdrowia liczba ludzi zakażonych tym wirusem na świecie waha się od 170 do 200 milionów. Według danych Polskiej Grupy Ekspertów HCV liczba zakażonych może wynosić nawet 750 tys. osób.Wirus zapalenia wątroby typu C przenosi się głównie przez krew – do zakażenia może dojść podczas każdego uszkodzenia skóry, najczęściej w szpitalu oraz podczas zabiegów medycznych. Duże ryzyko zakażenia dotyczy narkomanów używających wspólnych igieł i strzykawek. Do rozpoznania zakażenia dochodzi najczęściej przypadkowo.Diagnozowanie odbywa się poprzez testy potwierdzające obecność wirusa HCV lub przeciwciał wytwarzanych przez organizm. Standardowym leczeniem przewlekłych zapaleń wątroby typu C jest obecnie terapia skojarzona z zastosowaniem pegylowanego interferonu alfa i rybawiryny.Celem głównym leczenia jest eliminacja wiremii, co uchroni pacjenta przed niekorzystnymi następstwami zakażenia HCV. Grupą zawodową narażoną na zakażenia HCV są pielęgniarki. Z uwagi na konsekwencje zakażeń HCV niezwykle istotna i najbardziej skuteczna jest profilaktyka przedekspozycyjna. Opiera się ona głównie na stosowaniu środków ochrony osobistej oraz przestrzeganiu zasad bezpiecznej pracy.
An infectious disease affecting the liver, caused by the Hepatitis C virus (HCV) is nowadays undoubtedly one of the most significant social problems. The World Health Organization (WHO) estimates the number of individuals infected by HCV from 170 to 200 million worldwide. According to data brought by The Group of Polish Experts, the number of Poles infected can reach even up to 750 000.The virus is transported mainly in blood, thus infection can take place during every skin damage, particularly in hospital or during any medical operations. A high risk group for Hepatitis C virus is constituted by drug addicts, using common needles and syringes. Predominantly, the infection is recognized by accident. Diagnostication consists of experiments for HCV or antibodies presence in the organism. A contemporary typical treatment for chronic liver diseases is associated with use of pegylated interferon alpha and Ribavirin. The principal aim of this therapy is elimination of viremia, that saves patient from unfavourable consequences of HCV infection. Prevalence is particularly higher in nurse community. Because of infection consequences, the crucial and most efficient part of treatment lies in preexposure prophylaxis. It bases mainly on applying the precautions for self-protection and obeying safety rules in the workplace.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Zasadność realizacji programów przesiewowych w zakresie wczesnego wykrywania HCV
The rationale behind screening programs for early detection of hepatitis C virus
Autorzy:: Leźnicka, Małgorzata
Gierlotka, Krzysztof
Prycel, Tomasz
Tematy:: profilaktyka
program zdrowotny
zdrowie publiczne
HCV
wirusowe zapalenie wątroby typu C
wzw C
prevention
health care program
public health
Hepatitis C virus; Pokaż więcej
Wydawca:: Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra Jerzego Nofera w Łodzi
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/2166208.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wstęp: Celem pracy jest zebranie informacji dotyczących niewykrytych zakażeń wirusowych zapaleń wątroby typu C (hepatitis C virus – HCV) w populacji wielokrotnie hospitalizowanych mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego. Materiał i metody: W analizie skoncentrowano się na danych empirycznych. Badania przeprowadzono w 2013 r. wśród 6332 mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego, co najmniej 2-krotnie hospitalizowanych. Wykonano badania krwi na obecność przeciwciał anty-HCV. Do badań wykorzystano sondaż diagnostyczny (anonimową ankietę skonstruowaną na potrzeby badania), a do analizy statystycznej – program Statistica 10.0 (StatSoft Inc., 2011). Weryfikację hipotez przeprowadzono przy użyciu testu U Manna-Whitneya i testu niezależności Chi². Założony poziom istotności wynosił α = 0,05. Za istotne statystycznie uznawano wyniki, w których prawdopodobieństwo testowe wynosiło p < 0,05. Wyniki: Przeciwdziała anty-HCV wykryto u 91 badanych (1,44%). Stwierdzono związek między przetoczeniami krwi przed 1992 r., stosowaniem dożylnych środków narkotycznych i dopingujących oraz poddawaniem się drobnym zabiegom chirurgicznym a zakażeniem. Wnioski: Wykryto bezobjawowe zakażenia HCV u 91 mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego (1,44%). Ryzyko zakażenia wirusem HCV jest największe w trakcie wykonywania drobnych zabiegów chirurgicznych i podawania dożylnych środków narkotycznych i dopingujących. Odsetek dodatnich wyników jest nieco wyższy u osób, u których wykonywano zabiegi kosmetyczne. Przy planowaniu programów przesiewowych należy więc zwracać szczególną uwagę na tę grupę ryzyka. Przed 1992 r. przetaczanie krwi i preparatów krwiopochodnych wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zakażenia HCV. Osoby, u których wykonywano przetoczenie krwi i preparatów krwiopochodnych, powinny być głównymi adresatami programów przesiewowych. Dużą rolę w działaniach profilaktycznych ma służba medycyny pracy. Med. Pr. 2014;65(5):633–637
Background: The objective of the study was to collect the data on undetected hepatitis C virus (HCV) in the frequently hospitalized residents of the Kujawsko-Pomorskie Voivodeship. Material and Methods: The analysis focused on empirical data. The research was conducted in 2013 among 6332 citizens of the Kujawsko-Pomorskie Voivodeship who had been hospitalized at least twice. The blood was tested for the presence of anti-HCV antibodies. The diagnostic survey with an anonymous questionnaire was developed and used for the purpose of the study. For the statistical analysis Statistica 10.0 was used. The hypothesis was verified using the Mann-Whitney U test and Chi² test of independence. A level of statistical significance was assumed at α = 0.05. The results were considered to be statistically significant if the probability fulfilled the inequality of p < 0.05. Results: Positive anti-HCV antigens were detected in 91 (1.44%) examined individuals. The relationship was found between blood transfusions provided before 1992, the use of intravenous narcotics and doping, and minor surgical procedures and the infection. Conclusions: Asymptomatic infection was detected in 91 citizens of the Kujawsko-Pomorskie Voivodeship. The highest risk of HCV infection occurs during small surgery and usage of intravenous narcotics and doping. The percentage of positive results is slightly higher in the group of people with cosmetic and beauty treatments. Planning screening programs special attention should be paid to this group of risk. Blood and blood products transfusions before 1992 were associated with a higher risk of HCV infection. People with above-mentioned interventions should become a particular group of screening program participants. Occupational medicine service plays an important role in prevention. Med Pr 2014;65(5):633–637
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Model opieki nad chorym z wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
Model of care for patients with hepatitis C.
Autorzy:: Antosiak, Halina
Opis:: In the modern world, there are still many diseases which current, evolving medicine is trying to cope with. The hepatitis C is an example of such a problem. The virus called HCV was recognized relatively not long ago. From that point, scientists have been working on finding even more effective medicine that could allow them to handle that global problem. It is not only a matter of health but economics as well because the treatment requires major amount of money. In 2011, the European Medicines Commission approved two new medicines, offering the infected an opportunity for more effective treatment. Both of the medicines: Teleprevir and Boceprevir are serine protease inhibitors. Combination these two with two other previously used medicines (pegylated interferon alpha and rybovarine) significantly increase the chance of cure. This, however, may cause more side effects (both somatic and psychological) as a result of the medicine’s more aggressive interference with the infected organism. Sometimes, the treatment has to be even stopped due to that. During the treatment, which lasts nearly a year, it is very important for the patient to work closely with the treatment team and follow the general rules. Otherwise, the treatment may fail or cause another side effects. The infected person must learn self-discipline because medication (both oral and injectable) depends mainly on him. Also the person’s nearest family is involved in this long struggle for his/her life and health as a major support. The role of the nurse in this whole process is extremely important as well. She takes care of the patient, educate him and takes part in the treatment. The nursing (in physical and psychological terms) and the most significant problems of the hospitalized person must be considered in the process. As for the hepatitis C treatment, demand for direct nursing care depends on the patient’s clinical status and the severity of the disease. The right nursing care has a huge impact on the patient’s well-being by mitigating the effects of the disease and the treatment as well as preventing the onset of side effects.
We współczesnym świecie, wciąż obecne są choroby z którymi próbuje poradzić sobie, nieustannie rozwijająca się medycyna. Takim problemem jest wirusowe zapalenie wątroby typu C. Wirus HCV, został rozpoznany stosunkowo niedawno i odtąd naukowcy pracują nad coraz skuteczniejszymi lekami, pozwalającymi na radzenie sobie z problemem, który ma już zasięg ogólnoświatowy. Stanowi także problem nie tylko zdrowotny ale i ekonomiczny, gdyż terapia mająca na celu wyeliminowanie wirusa, wymaga dużych nakładów finansowych. W 2011 roku Europejska Komisja Leków zatwierdziła dwa nowe leki, które dają szanse zakażonym na skuteczniejsze leczenie: Teleprewir i Boceprewir. Są to inhibitory proteazy serynowej, które w połączeniu ze stosowanymi dotąd dwoma innymi lekami, stanowiącymi terapię standardową, czyli pegylowanym interferonem alfa i rybawiryną, zwiększają w znacznym stopniu szansę na wyleczenie. Zwiększenie skuteczności terapii, wiąże się niestety z większą liczbą objawów niepożądanych, wynikających z bardziej agresywnej ingerencji leków w organizm zakażonego. Niekiedy nasilenie skutków ubocznych zarówno somatycznych jak i psychicznych, determinuje konieczność przerwania terapii. W czasie trwania procesu terapeutycznego, który trwa blisko rok, niezwykle ważna jest ścisła współpraca pacjenta z zespołem terapeutycznym, gdyż jakiekolwiek odstępstwo od zasad leczenia, skutkować może niepowodzeniem lub dodatkowymi niepożądanymi objawami. Zakażony człowiek, musi nauczyć się samodyscypliny, bowiem aplikowanie leków, zarówno doustnych, jak i iniekcji podskórnych, spoczywa w głównej mierze na nim. Do procesu leczenia ,włączona zostaje także najbliższa rodzina chorego aby stanowiła wsparcie dla pacjenta w trudach długotrwałej batalii o życie i zdrowie. Niezwykle ważna w tym procesie jest również rola pielęgniarki. Pełni ona tutaj rolę opiekuńczą, edukacyjną i bierze udział w procesie leczenia. W procesie pielęgnowania, uwzględnione być muszą najważniejsze problemy pacjenta hospitalizowanego jak również odpowiednie postepowanie pielęgniarskie, które dotyczy zarówno sfery fizycznej, jak i psychicznej. W leczeniu WZW typu C, zapotrzebowanie na bezpośrednią opiekę pielęgniarską jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta jak również od zaawansowania choroby. Sprawowanie właściwej opieki pielęgniarskiej nad chorym ma ogromny wpływ na jego dobre samopoczucie i na łagodzenie skutków choroby, terapii oraz zapobieganie powikłaniom.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Czynniki socjodemograficzne wpływające na poziom wiedzy dotyczącej dróg szerzenia się zakażenia w kontaktach niezwiązanych z procedurami medycznymi wśród pacjentów z WZW typu C
Sociodemographic factors affecting level of knowledge on transmission of infection not related to medical procedure among patients with hepatitis C
Autorzy:: Barański, Kamil
Szuba, Ewelina
Olszanecka-Glinianowicz, Magdalena
Chudek, Jerzy
Tematy:: wzw typu c
przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby
jakość życia
hcv
chronic viral hepatitis
quality of life; Pokaż więcej
Wydawca:: Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1038092.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: INTRODUCTION The fear of transmitting viral hepatitis C infection to family members and others can restrict social relations and adversely affect the quality of life related to the social functioning of patients with HCV. AIM The aim of this study was to analyze the level of knowledge of patients with hepatitis C about the ways of HCV transmission as well as to estimate the patient’s quality of life associated with family, social and work functions. MATERIALS AND METHODS Two hundred patients with HCV (108 women) treated in hepatological outpatients clinics in Chorzow and Bytom in 2011 were enrolled in the study. The patients knowledge on the ways of HCV transmission were evaluated using the authors' questionnaire. The quality of life was assessed using questions from the World Health Organization Quality of Life (WHOQOL) questionnaire. RESULTS 80% of men and 70% women have the knowledge that transmission of HCV infection by consuming fluids from the same dish is not possible. 62% of women and 60% of men were aware that HCV is the sexually transmitted infection. More often men than women (58% vs. 51%) did not have knowledge on vertical infection transmission. The level of knowledge on infection transmission was significantly associated with the search for information. 61% of respondents thought that the disease does not limit their social relations, despite the fact that 41% of women and 30% of men often experienced negative feelings, such as anxiety, depression, despair and sadness. 13% of respondents declared that are not able to work, and 17% of women and 11% of men expressed dissatisfaction from their efficiency in everyday life. Social contacts were limited by the lack of knowledge that transmission of HCV of infection by the use of the same dishes is not possible (44.9% vs. 35.5%, p = 0.08). CONCLUSIONS 1. The low level of knowledge among patients with hepatitis C concerning HCV infection transmission may limit social contacts and impair family functioning as well as decrease their quality of life. 2. The self-search of information about the disease is related to education level. The increase in knowledge level in the population of patients with hepatitis C requires health education system development in this aspect.
WPROWADZENIE Lęk przed zakażeniem się wirusowym zapaleniem wątroby (WZW) typu C przez członków rodziny i inne osoby z otoczenia ogranicza kontakty społeczne i wpływa niekorzystnie na jakość życia chorych. CEL PRACY Celem niniejszej pracy była ocena jakości życia związanej z funkcjonowaniem społecznym oraz stanu wiedzy pacjentów z WZW typu C na temat dróg szerzenia się zakażenia. MATERIAŁ I METODA Badaniem objęto 200 dorosłych pacjentów (w tym 108 kobiet) z WZW typu C leczonych w poradniach hepatologicznych w Chorzowie oraz w Bytomiu w 2011 r. Wiedzę chorych na temat dróg szerzenia się zakażenia oceniano na podstawie autorskiej ankiety, natomiast do oceny jakości życia wykorzystano pytania z kwestionariusza Światowej Organizacji Zdrowia – Jakość Życia (WHOQOL). WYNIKI Wiedzę o braku możliwości przeniesienia zakażenia WZW typu C poprzez spożywanie płynów z tego samego naczynia posiadało 80% mężczyzn i 70% kobiet; 62% kobiet i 60% mężczyzn wiedziało o ryzyku zakażenia związanym ze stosunkiem seksualnym. Mężczyźni częściej niż kobiety (58% vs. 51%) nie wiedzieli, że zakażenie może nastąpić drogą wertykalną. Poziom wiedzy w znacznym stopniu był związany z jej poszukiwaniem. 61% badanych uważało, że choroba nie ogranicza ich kontaktów społecznych; 41% kobiet i 30% mężczyzn często doświadczało negatywnych odczuć, takich jak lęk, depresja, rozpacz i przygnębienie; 13% respondentów obu płci zadeklarowało, że wcale nie są gotowi do podjęcia pracy, a brak zadowolenia ze swojej wydolności w życiu codziennym wyraziło odpowiednio 17% kobiet i 11% mężczyzn. Brak wiedzy o tym, że zakażenie nie szerzy się poprzez stosowanie wspólnych naczyń, ograniczał kontakty społeczne (44,9% vs. 35,5%, p = 0,08). WNIOSKI 1. Niski poziom wiedzy chorych z WZW typu C na temat dróg szerzenia się zarażenia może ograniczać ich kontakty społeczne i upośledzać funkcjonowania w rodzinie, a przez to obniżać jakość ich życia. 2. Samodzielne poszukiwanie wiedzy na temat choroby jest uwarunkowane poziomem wykształcenia. Zwiększenie wiedzy w populacji pacjentów chorujących na WZW typu C wymaga poszerzenia systemu edukacji zdrowotnej.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Analysis of health behaviours among Pakistanis
Analiza zachowań zdrowotnych osób pochodzących z Pakistanu
Autorzy:: Cholewa, Kinga
Opis:: Introduction: Health behaviours are the subject of research in many social and cultural groups. However there is a shortage of complex researches into this issue among people from Pakistan.Purpose: The purpose of this research was to analyse the health behaviour of Pakistani people and assess their knowledge regarding hepatitis B and C and the side-effects of cigarettes smoking. Material and methods: 98 respondents from Pakistan participated in the online survey, 95 men and 3 women, 46 respondents resided in Pakistan and 52 in Europe. A self-created questionnaire and The General Self-Efficacy Scale by R. Schwarzer and M. Jeruzalem were used in this research.Results: Pakistanis presented positive health behaviours in the aspects of stress coping and number of meals eaten per day. They showed some negative health behaviours like late supper eating and low physical activity. Half of respondents did not do preventive tests and used alternative methods of treatment. Respondents had limited knowledge about symptoms, routes of HBV and HCV infections, and vaccinations but sufficient regarding smoking side-effects. The level of perceived self-efficacy was high among tested group.Conclusions: Respondents should be encouraged to positive health behaviours, especially higher physical activity. It is essential to introduce actions that lead to quitting smoking and chewing betel leaves in tested group. Further research on alcohol use in this group is desirable. There is a need of education about preventive medical tests, hepatitis B and C including vaccinations against hepatitis B.
Wprowadzenie: Zachowania zdrowotne są przedmiotem badań w różnych grupach społecznych i kulturowych. Przeprowadzono jednak niewiele badań kompleksowo obejmujących te zagadnienia wśród osób pochodzących z Pakistanu.Cel pracy: Celem badań była analiza zachowań zdrowotnych osób pochodzących z Pakistanu oraz poznanie ich zasobu informacji dotyczących wirusowego zapalenia wątroby typu B i C oraz szkodliwości palenia. Materiał i metody: Badania przeprowadzono przez internet wśród 98 pełnoletnich respondentów pochodzących z Pakistanu. Wzięło w nich udział 95 mężczyzn i 3 kobiety, 46 badanych mieszkało na stałe w Pakistanie, a 52 przebywało w chwili badania w Polsce i innych krajach europejskich. W badaniach wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietową, a jako narzędzie badawcze kwestionariusz własnej konstrukcji oraz metodę szacowania, technikę skalowania, z użyciem Skali Uogólnionej Własnej Skuteczności w wersji angielskiej General Self-Efficacy Scale (GSES) autorstwa R. Schwarzera i M. Jeruzalem.Wyniki: Badani ujawniali zachowania prozdrowotne w zakresie radzenia sobie ze stresem oraz liczby spożywanych posiłków dziennie. Wykazywali antyzdrowotne zachowania dotyczące ilości przyjmowanych płynów dziennie, późnej pory spożywania kolacji i przeciętnej aktywności fizycznej. Papierosy paliła jedna czwarta badanych, jedna piąta spożywała alkohol i jedna ósma żuła liście betelu. Badani korzystali z pomocy medycznej najczęściej raz na pół roku. Nieco ponad połowa badanych nie wykonywała badań profilaktycznych i stosowała metody alternatywnego leczenia. Badani posiadali częściowo błędne informacje dotyczące dróg zakażenia wzw typu B i C. Większość badanych posiadała prawidłowe informacje dotyczące szkodliwości palenia. Badani charakteryzowali się wysokim poczuciem własnej skuteczności zarówno ci przejawiający zachowania prozdrowotne jak i antyzdrowotne.Wnioski: Należy zachęcać badanych do zachowań prozdrowotnych, szczególnie większej aktywności fizycznej. Konieczne jest wprowadzenie działań zmierzających do porzucenia nałogu palenia, żucia betelu oraz przeprowadzić dalsze badania dotyczące rozpowszechnienia spożycia alkoholu wśród badanych. Istnieje potrzeba edukacji badanych o konieczności wykonywania badań profilaktycznych, o wirusowym zapaleniu wątroby typu B i C w zakresie objawów i dróg zakażenia oraz wykonywania szczepień przeciwko wzw typu B.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: ZASADA RÓWNEGO DOSTĘPU DO OPIEKI ZDROWOTNEJ W PRZYPADKU OSADZONYCH CHORYCH NA WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY – ZARYS PROBLEMATYKI
THE PRINCIPLE OF EQUAL ACCESS TO HEALTH CARE FOR PRISONERS WITH HEPATITIS – AN OUTLINE OF THE ISSUE
Autorzy:: Sobas, Magdalena
Tematy:: pozbawienie wolności,
WZW typu C,
świadczenia zdrowotne,
zasada równego dostępu do świadczeń zdrowotnych,
osadzony,
opieka zdrowotna,
pacjent
deprivation of liberty,
hepatitis C,
healthcare,
the principle of equal access to healthcare,
prisoner,
health benefits,
patient; Pokaż więcej
Wydawca:: Wyższa Szkoła Humanitas
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/443911.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Niniejszy tekst podejmuje tematykę związaną z dostępem do świadczeń opieki zdrowotnej osób pozbawionych wolności, chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu C. Stanowi próbę podjęcia rozważań związanych z konstytucyjnymi zasadami: godności człowieka, prawem do życia, ochrony zdrowia i równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w zakresie rzeczywistych możliwości ich realizacji w stosunku do osadzonych chorych na WZW typu C i systemu więziennej opieki medycznej. Tekst wskazuje również główne przyczyny utrudnionej dostępności do diagnostyki i leczenia chorych na WZW typu C więźniów.
This text addresses topics related to access to healthcare services for prisoners with hepatitis C. It is an attempt to consider the constitutional principles of human dignity, the right to life, health protection and equal access to healthcare services. Following article defines the possibility of the actual implementation of these principles in relation to prisoners with hepatitis C. The text also indicates the main causes of decreased accessibility to the diagnosis and treatment of hepatitis C patients.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "WZW C" wg kryterium: Temat