Temat: akrazja - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Ethical psychology in Greek thought of the classical and hellenistic period
Psychologia etyczna w myśli greckiej okresu klasycznego i hellenistycznego
Autorzy:: Bizoń, Michał
Wydawca:: Zakład Wydawniczy Nomos
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Człowiek dwubiegunowy. Marcuse, akrazja i psychopatologia populizmu
The Bipolar Man. Marcuse, Akrasia and the Psychopathology of Populism
Autorzy:: Kuźniarz, Bartosz
Tematy:: Herbert Marcuse
akrasia
akratic
populism
cognitive capitalism
reflexivity
akrazja
akratyk
populizm
kapitalizm kognitywny
refleksyjność; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Szczeciński. Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/30147095.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: W 1964 roku Herbert Marcuse postawił słynną tezę o jednowymiarowości współczesnego człowieka. Stanowi ona jedną z jego najważniejszych koncepcji teoretycznych, a także rozwinięcie tezy postawionej przez Marcusego już w 1937 roku w eseju O afirmatywnym charakterze kultury. Celem mojego artykułu jest krytyczna rewizja tej koncepcji. Z jednej strony kapitalizm kognitywny wzmocnił mechanizmy kontroli zachowań konsumenckich. Z drugiej strony społeczeństwo ponowoczesne jest jednak refleksyjne: produkcja wiedzy i samowiedzy ma w nim charakter systemowy. Połączenie tych dwóch procesów prowadzi – jak twierdzę – do wytworzenia raczej dwubiegunowej niż jednowymiarowej jednostki oraz kultury. Represywna desublimacja idzie dziś w parze z refleksyjnością. W rezultacie, podmiot ponowoczesny to akratyk – człowiek systematycznie postępujący wbrew własnej woli. W drugiej części tekstu dowodzę, że dwubiegunowa struktura ponowoczesnego podmiotu tworzy warunki sprzyjające rozwojowi współczesnego populizmu.
In 1964, Herbert Marcuse made a famous thesis about the one-dimensionality of late-capitalist subject. It is one of his most important theoretical concepts, as well as an extension of the thesis put forward by Marcuse in 1937 in his essay Affirmative Character of Culture. The purpose of my article is to critically revise this concept. On the one hand, it is true that cognitive capitalism has strengthened the mechanisms of controlling consumer behavior. But on the other, the postmodern society is reflexive: its production of knowledge and self-knowledge is institutionalized and systemic. The combination of these two processes leads, as I claim, to the creation of a bipolar rather than one-dimensional man and culture. Repressive desublimation today goes hand in hand with reflexivity. As a result, the postmodern subject is an acratic – a human being systematically acting against his or her will. In the second part of the text, I argue that the bipolar structure of the postmodern subject creates conditions conducive to the development of contemporary populism.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Koncepcja bestialstwa (thēriotēs) w Etyce Nikomachejskiej Arystotelesa
Autorzy:: Marcinkowska-Rosół, Maria
Tematy:: bestialstwo
wada etyczna
akrazja
psychologia moralna
Etyka nikomachejska
Arystoteles
brutishness / beastliness
vice
akrasia
moral psychology
Nicomachean Ethics
Aristotle; Pokaż więcej
Wydawca:: Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II. Towarzystwo Naukowe KUL
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1879633.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Artykuł poświęcony jest pojęciu bestialstwa (thēriotēs), wprowadzonemu przez Arystotelesa w VII księdze Etyki nikomachejskiej i zdefiniowanemu przez niego jako negatywna, różna zarówno od nikczemności (kakia) jak i od nieopanowania (akrasia) dyspozycja etyczna, prowadząca do patologicznych zachowań takich jak kanibalizm, pedofilia, omofagia, fobie i kompulsje. W tekście zostaje podjęta próba interpretacji wypowiedzi Arystotelesa dotyczących bestialstwa (EN VII 1, 1145a15-35; VII 5, 1148b15-1149a24; VII 6, 1149b23-1150a8) w celu rozjaśnienia szeregu istotnych dla rozumienia tej koncepcji kwestii, takich jak: istota bestialstwa jako specyficznej dyspozycji etycznej (cz. I-II), jej konkretne postaci oraz ich geneza (cz. III), psychologiczno-moralna kondycja osób dotkniętych bestialską dyspozycją (cz. IV) oraz problem świadomości i odpowiedzialności moralnej tychże osób (cz. V).
The article deals with the „brutishness” or „beastliness” (thēriotēs), a concept introduced by Aristotle in the seventh book of the Nicomachean Ethics and defined by him as a negative ethical disposition, different both from vice (kakia) and from incontinence (akrasia), and leading to such pathological behaviours as canibalism, paedophilia, omophagia, phobias and compulsions. Aristotle’s statements concerning the brutishness (VII 1, 1145a15-35, VII 5, 1148b15-1149a24 and VII 6, 1149b23-1150a8) are examined and interpreted in order to clarify the following issues: the essence of the thēriotēs as a specific ethical disposition (Part I-II), its concrete forms and their causes (Part III), the moral-psychological condition of persons with a brutish hexis (Part IV), and their self-consciousness and moral responsibility for their bestial acts (Part V).
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Aristotle about the possibility to be unjust towards oneself
Arystoteles o możliwości bycia niesprawiedliwym wobec samego siebie
Autorzy:: Smolak, Maciej
Opis:: Przedmiotem tego artykułu jest rozjaśnienie sensu aporii "czy można być niesprawiedliwym wobec samego siebie?", którą Arystoteles rozważa w EN V, oraz wykazanie, że możliwe jest dobrowolne traktowanie niesprawiedliwie samego siebie. Na uwagę zasługują szczególnie dwa miejsca V 9, czyli ustępy 1136a 31-1136b 1 oraz 1136b 13-25. W pierwszym ustępie Arystoteles wysuwa hipotezę, że akratyk może traktować niesprawiedliwie samego siebie. W drugim przedstawia dwa argumenty - "z pozornej straty" oraz "z życzenia" - które mają za zadanie udowodnienie, że nikt nie może traktować niesprawiedliwie samego siebie. Argumenty te nie unieważniają hipotezy wysuniętej w pierwszym ustępie ani nie wykluczają możliwości dobrowolnego traktowania niesprawiedliwie samego siebie.
The aim of this article is to clarify the sense of Aristotle's aporia "whether it is possible to treat oneself unjustly or not" and to argue that it is possible to treat oneself unjustly voluntarily. Two passages in NE V 9 are particularly noteworthy, namely 1136a31-1136b1 and 1136b13-25. In the first passage Aristotle proposes the hypothesis that the uncontrolled person (acratic) is capable to treat oneself unjustly voluntarily. In the second passage he gives two arguments - "from apparent loss" and "from wish" - which aim to prove that no one can treat oneself unjustly voluntarily. Both arguments do not invalidate hypothesis, nor exclude the possibility to be unjust towards oneself voluntarily.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Losy prywatywnej koncepcji zła
The fate of the privation theory of evil
Autorzy:: Różycki, Krystian
Opis:: Celem niniejszej pracy dyplomowej było zdanie sprawy z procesu kształtowania się koncepcji zła rozumianego prywatywnie. Aby ową teorię – jak i przebieg jej powstawania – dostatecznie dobrze wyłuszczyć, oparto się na naukach trzech, najistotniejszych dla owej koncepcji, filozofów – Platona, Plotyna oraz św. Augustyna z Hippony. W ramach badań wsparto się również współczesnymi interpretacjami tekstów owych filozofów.W pracy przedstawiono genezę i podstawowe wyjaśnienie zła metafizycznego oraz moralnego w ujęciu każdego z powyższych myślicieli, zwracając szczególną uwagę na wątki wspólne w ich koncepcjach, powiązania ze znanymi im filozofiami, a także twierdzenia dot. możliwych teodycei.
The aim of this dissertation is to report on the process of forming the privation theory of evil. To present this theory – and the course of its formation – in a proficient and comprehensive way, the study was based on the teachings of three, the most significant for the conception, philosophers – Plato, Plotinus and St. Augustine of Hippo. As part of the research, it was supported by contemporary interpretations of texts of the philosophers mentioned above.The thesis presents the origins of the metaphysical and moral evil as understood by each aforementioned philosopher, paying special attention to common threads in their conceptions, links with philosophies they knew, and claims concerning possible theodicies.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "akrazja" wg kryterium: Temat