Temat: contempt - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Czy Telimena, Winicjusz i ksiądz Kordecki gardzili tym samym i w ten sam sposób? Ambiwalencja aksjologiczna i semantyka pogardy
Autorzy:: Pawelec, Radosław
Tematy:: contempt
authors’ language
semantic changes; Pokaż więcej
Wydawca:: Towarzystwo Kultury Języka
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/2151995.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Contempt is an ambivalen t value and its reference in the history of language is changing. Old texts often speak of relationships between God and man, while in more recent centuries contempt concerns nearly exclusively human affairs. This can be noticed in literary works by Adam Mickiewicz and novels by Henryk Sienkiewicz, where contempt is commonly present in the context of love affairs and social issues (e.g. careerism). The general contempt, referring to large human groups, is a novelty. This dimension of contempt, noticeable in works by Sienkiewicz, gains formidable dynamics in successive decades of language development. Association with the tragic history of the 20th century, called the “age of contempt” (within this very meaning), can be made, a certain “selfdefence” of language and communication from such contempt can be noticed: a strong negative markedness attributed to it and development of notions and communication behaviours that oppose it.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Negacja autorytetów i pogarda a społeczeństwo masowe
Autorzy:: Cwynar, Katarzyna M.
Tematy:: authority
society
mass culture
mediocrity
contempt; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Rzeszowski. Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/2050323.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The author takes up the problem of the negation of authorities in mass society. She points to their significance so far and the premises of their contemporary negation. Not without significance in this case is the issue of rejecting higher values in favour of the pragmatisation of life and the formation of a mass society, whose main principle is mediocrity. The aim of the considerations is to indicate the manifestations of contemporary processes resulting in the negation of authorities of an axiological nature, and the contempt for higher values. They are reflected in such areas of culture as science, art, politics and religion
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Bartleby, Obłomow, Głodomór
Teksty Drugie Nr 6 (2013)
Autorzy:: Sosnowski, Maciej
Wydawca:: IBL PAN
Powiązania:: Teksty Drugie
Opis:: 21 cm
Pol. text, eng. summary
Tekst pol., streszcz. ang.
Dostawca treści:: RCIN - Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych

Książka

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: La notion de mépris dans la critique d’art de Baudelaire et de Mirbeau
Autorzy:: Staroń, Anita
Tematy:: Mirbeau
Baudelaire
mépris
critique artistique
contempt
art criticism; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Łódzki. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1912412.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Le XIXe siècle voit apparaître une nouvelle vision de l’artiste. Face à une société bourgeoise et matérialiste, il s’érige en chantre d’un art hautain et désintéressé. Un tel écart entre l’artiste et le public doit produire des tensions et fait naître, des deux côtés, le sentiment d’incompréhension qui souvent dégénère en mépris. Charles Baudelaire contribue beaucoup à cette conception de l’art, où la notion de mépris revient souvent : le mépris envers le public bourgeois, l’artiste embourgeoisé, le critique d’art borné – mais aussi, le mépris du profanum uulgus dirigé contre l’artiste. Trois décennies plus tard, Octave Mirbeau fait appel à cette même notion pour construire son modèle des relations entre artiste et public, modèle bien proche de celui de Baudelaire. Notre objectif est donc double : analyser le concept du mépris chez les deux artistes, et relever les nombreuses affinités qui existent au niveau thématique, stylistique et rhétorique dans leurs écrits sur l’art.
The nineteenth century sees a new vision of the artist. Faced with a bourgeois and materialistic society, he stands as a cantor of a haughty and disinterested art. Such a gap between the artist and the public must produce tension and give rise on both sides to the feeling of incomprehension which often degenerates into contempt. Charles Baudelaire contributes a lot to this conception of art, where the notion of contempt often comes up: contempt for the bourgeois public, the gentrified artist, the narrow-minded art critic – but also, the scorn of the profanum uulgus directed against the artist. Three decades later, Octave Mirbeau uses this same notion to build his model of artist – public relations, a model very similar to that of Baudelaire. Our objective is therefore twofold: to analyze the concept of contempt for both artists, and to identify many affinities that exist at the thematic, stylistic and rhetorical level in their writings on art.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Et s’il n’en reste qu’un… Le mépris comme arme de combat chez Victor Hugo
Autorzy:: Gleizes, Delphine
Tematy:: Victor Hugo
dessin
mépris
polémique
caricature
satire
drawing
contempt
polemics; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Łódzki. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1912422.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Victor Hugo, homme de combat, a adopté à de nombreuses reprises la posture du « seul contre tous » dans sa vie politique comme dans sa vie littéraire. Le mépris, assorti de l’ironie et d’un sens féroce de la polémique, apparaît alors comme une arme de choix pour disqualifier l’adversaire et se construire simultanément une stature morale. Ce sont ces mécanismes que l’on tentera de cerner à travers les discours publics de Victor Hugo, son œuvre littéraire et ses dessins. On s’attachera à mettre en évidence les stratégies à l’ œuvre dans ces combats : l’attaque ad hominem et l’atteinte physique ; les procédés de monstration et d’exhibition par lesquels le poète soumet ces cibles à l’opprobre public ; les procédés de reductio ad absurdum des raisonnements de l’adversaire, vidés de sens et ridiculisés.
Victor Hugo, a man of combat, repeatedly adopted the posture of the “one against all” in his political life as well as in his literary life. Contempt, coupled with irony and a fierce sense of polemic, then appears to be a weapon of choice to disqualify the opponent and simultaneously build up a moral stature. It is these mechanisms that we will attempt to identify through Victor Hugo’s public speeches, his literary work and his drawings. We will attempt to highlight the strategies at work in these struggles: the ad hominem attack and the physical attack; the processes of exhibition by which the poet subjects these targets to public opprobrium; the processes of reductio ad absurdum of the opponent’s reasoning, emptied of meaning and ridiculed.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Pycha i pogarda - cnoty świata konsumpcji
Pride and Contempt – the Values of the World of Consumption
Autorzy:: Mysona Byrska, Joanna Maria
Tematy:: Stolz
Verachtung
Konsumerismus
Tugenden
pride
contempt
consumerism
virtues
pycha
pogarda
konsumpcjonizm
cnoty; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/31231839.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Pycha i pogarda od wieków zaliczane były od wad, papież Grzegorz VI uznał pychę za pierwszy grzech główny w moralności chrześcijańskiej. Warto na to zwrócić uwagę, ponieważ kolejne grzechy główne są według Grzegorza VI pochodnymi pychy. Gdyby nie pycha człowiek nie borykałby się z tyloma pokusami. Metaforycznie rzecz ujmując, pycha „otwiera” człowieka na inne grzechy, czyni go bezbronnym wobec różnych pokus. W świecie konsumpcji wartości i cnoty ulegają daleko idącym zmianom ze względu na specyfikę tego świata i podporządkowanie wszystkiego zasadom wzrostu i zysku. Liczy się przede wszystkim pieniądz. Świat konsumpcji pychę i pogardę czyni cnotami, ponieważ człowiek pyszny i pogardzający innymi świetnie odnajduje się w świecie, w którym wynoszenie się ponad innych poprzez ostentacyjne konsumowanie uznawane jest za coś dobrego i świadczy o osiągniętym sukcesie. Pycha i pogarda, wsparte butą i narcystycznym stosunkiem do siebie samego czynią z człowieka idealnego konsumenta – podatnego na wpływy, nieodpornego na reklamy, goniącego z kolejnymi „must have” sezonu, bez których konsument nie jest wystarczająco wysoko w hierarchii społecznej. W artykule pokazuję, odwołując się do wybranych stanowisk z historii filozofii, jak klasyczne wady moralne: pycha i pogarda stają się obecnie cnotami świata konsumpcji i jakie są ich skutki, gdy już stają się uznanymi cnotami konsumpcjonizmu.
Stolz (Dünkel) und Verachtung zählen seit Jahrhunderten zu den Lastern, laut Papst Gregor VI. ist Stolz die erste Kardinalsünde. In der Welt des Konsums unterliegen Werte und Tugenden weitreichenden Veränderungen aufgrund der Eigenart der Welt und der Unterordnung unter die Prinzipien von Wachstum und Profit. Was vor allem zählt, ist Geld. Die Welt des Konsums macht Stolz und Verachtung zu Tugenden, denn ein Mann, der stolz ist und andere verachtet, findet sich gut in einer Welt zurecht, in der es als etwas Gutes und als Zeichen des erreichten Erfolgs angesehen wird, sich durch ostentativen Konsum über andere zu erheben. Stolz und Verachtung, unterstützt durch Arroganz und eine narzisstische Herangehensweise an sich selbst, machen den Menschen zu einem idealen Konsumenten - anfällig für Einfluss, nicht resistent gegen Werbung, auf der Jagd nach dem nächsten "Must-Have" der Saison, ohne das der Konsument in der sozialen Hierarchie nicht hoch genug ist. In dem Artikel zeige ich, wie Stolz und Verachtung von Lastern zu Tugenden der Konsumwelt werden und welche Konsequenzen sie haben, wenn sie zu anerkannten Tugenden des Konsumerismus werden.
Pride (conceit) and contempt for centuries have been classified as faults. For the pope Gregor VI pride is the first cardinal sin. In the world of consumption, values and virtues are subject to far-reaching changes due to the specificity of this world and the subordination of everything to the principles of growth and profit. What matters most is money. The world of consumption makes pride and contempt virtues, because a man who is proud and contemptuous is at home in a world where condescension through ostentatious consumption is considered something good and testifies to the success achieved. Pride and contempt, supported by arrogance and a narcissistic attitude towards oneself, make one an ideal consumer - susceptible to influence, not resistant to advertising, chasing the next "must-haves" of the season, without which the consumer is not high enough in the social hierarchy. In the article I show how pride and contempt are transformed from defects to the virtues of the world of consumption and what their consequences are once they become recognized as such.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: "Chascun qui entre est entaiez" : le mépris dans le "Tristan" de Béroul
"Chascun qui entre est entaiez : contempt in Béroul’s "Tristan"
Autorzy:: Gorecka-Kalita, Joanna
Opis:: The article analyses the place of contempt in Béroul’s Romance of Tristan. Since its appearance in literature, the love of Tristan and Isolde has been the object of a double perception: on the one hand, a valued image of the “martyrdom of love”, and on the other hand, the much less positive image of a degrading, even despicable passion. It is interesting to note that contempt does not only appear in polemical works, but is, on the contrary, already present in the source text, especially in Béroul’s version. An in-depth study of the terms used to describe passion (including those used by the protagonists themselves), an analysis of the play of masks and of the episodes that stage the particularly humiliating situations in which all the characters without exception find themselves, reveals an ironic and sarcastic look by the author, and highlights the sometimes brutal, even cynical tone of the work. The analysis focuses on the major episodes of the story: the scene of the “clandestine rendezvous”, Tristan’s disguise as a leper and Isolde’s “ambiguous oath” (the crossing of the marsh).
L’article analyse la place du mépris dans Le Roman de Tristan de Béroul. Dès son apparition dans la littérature, l’amour de Tristan et d’Iseut est l’objet d’une double perception: image valorisée du «martyre d’amour» d’une part, et d’autre part celle, nettement moins positive, d’une passion dégradante, voire méprisable. Il est intéressant de constater que le mépris n’apparaît pas seulement dans les œuvres polémiques, mais qu’il est au contraire bien présent déjà dans le texte-source, surtout dans la version de Béroul. Une étude approfondie des termes utilisés pour qualifier lapassion (ycompris ceux qu’emploient les protagonistes eux-mêmes), l’analyse du jeu de masques et des épisodes qui mettent en scène les situations particulièrement humiliantes, dans lesquelles seretrouvent tous les personnages sans exception, révèle un regard ironique et narquois de l’auteur, et met en valeur unetonalité parfois brutale, voire cynique, de l’œuvre. L’analyse s’organise autour des grands épisodes du récit: le «rendez-vous épié», le déguisement de Tristan en lépreux etle«serment ambigu» d’Iseut (le passage du marais).
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: « Chascun qui entre est entaiez ». Le mépris dans le Tristan de Béroul
Autorzy:: Gorecka-Kalita, Joanna
Tematy:: Béroul
Tristan et Iseut
passion
mépris
lèpre
saleté
Tristan and Isolde
contempt
leprosy
dirt; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Łódzki. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1912421.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: L’article analyse la place du mépris dans Le Roman de Tristan de Béroul. Dès son apparition dans la littérature, l’amour de Tristan et d’Iseut est l’objet d’une double perception : image valorisée du « martyre d’amour » d’une part, et d’autre part celle, nettement moins positive, d’une passion dégradante, voire méprisable. Il est intéressant de constater que le mépris n’apparaît pas seulement dans les œuvres polémiques, mais qu’il est au contraire bien présent déjà dans le texte-source, surtout dans la version de Béroul. Une étude approfondie des termes utilisés pour qualifier la passion (y compris ceux qu’emploient les protagonistes eux-mêmes), l’analyse du jeu de masques et des épisodes qui mettent en scène les situations particulièrement humiliantes, dans lesquelles se retrouvent tous les personnages sans exception, révèle un regard ironique et narquois de l’auteur, et met en valeur une tonalité parfois brutale, voire cynique, de l’œuvre. L’analyse s’organise autour des grands épisodes du récit : le « rendez-vous épié », le déguisement de Tristan en lépreux et le « serment ambigu » d’Iseut (le passage du marais).
The article analyses the place of contempt in Béroul’s Romance of Tristan. Since its appearance in literature, the love of Tristan and Isolde has been the object of a double perception: on the one hand, a valued image of the “martyrdom of love”, and on the other hand, the much less positive image of a degrading, even despicable passion. It is interesting to note that contempt does not only appear in polemical works, but is, on the contrary, already present in the source text, especially in Béroul’s version. An in-depth study of the terms used to describe passion (including those used by the protagonists themselves), an analysis of the play of masks and of the episodes that stage the particularly humiliating situations in which all the characters without exception find themselves, reveals an ironic and sarcastic look by the author, and highlights the sometimes brutal, even cynical tone of the work. The analysis focuses on the major episodes of the story: the scene of the “clandestine rendezvous”, Tristan’s disguise as a leper and Isolde’s “ambiguous oath” (the crossing of the marsh).
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: Najważniejsze to kochać... kino! Miłość i kinofilia w filmie Andrzeja Żuławskiego
The Most Important Thing is to Love... Cinema! Love and Cinephilia in the Film by Andrzej Żuławski
Autorzy:: Maron, Marcin
Tematy:: Andrzej Żuławski
love
evil
cinema
Fyodor Dostoyevsky
William Shakespeare
Jean Luc Godard
Contempt
irony; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/55996331.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The article concerns the legendary French film by Andrzej Żuławski entitled Najważniejsze to kochać! [The Most Important Thing: Love!] (1975) starring: Romy Schneider, Fabio Testi and Jacques Dutronc. The author discusses three main topics in the film: in the first part: issues of love and the metaphysical evil; in the second part: the very rich context of literary and film references. Andrzej Żuławski shows love as a force leading to the protagonists’ moral change and, at the same time, the incessant, unsatiable urge, resulting from human imperfection. In Żuławski’s film, as in the novels by Fyodor Dostoyevsky, the experience of love is connected with human duality, as well as with the contradictions appearing between the pole of love-desire and the pole of love-compassion. The duality of love results from the evil inherent in the nature of the world. According to Żuławski, evil is an active force acting in the world and not only a “lack of good.” The protagonists, experiencing evil, cross the existential and cognitive threshold and their experiences become closer to Gnostic experiences (gnosis). In the second part the author thoroughly discussed the French and international context of production and accomplishment of the film Najważniejsze to kochać. He indicated numerous literary references, co-creating the sense of the film (Shakespeare, Dostoyevsky, romantic literature) and cinema (commercial cinema: C. Sautet, A. Kurosawa, L. Olivier, J. von Sternberg, J.-L. Godard) proving that Żuławski’s film is the expression of the specific love for the cinema, i.e. cinemaphilia. The indicated references also co-create the ironic manner of representing the world presented in the film, where the motif of the actors’ acting becomes important, as well as that of life as theatre and masks, behind which people hide their intentions and emotions.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: HONOR, ANGER, AND BELITTLEMENT IN ARISTOTLE’S ETHICS
Autorzy:: Sokolowski, Robert
Tematy:: Aristotle
honor
ethics
politics
anger
belittlement
contempt
friendship
virtue
vice
incontinence
flattery
wealth
pleasure
rhetoric; Pokaż więcej
Wydawca:: International Étienne Gilson Society
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/507292.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The author considers the phenomenon of honor by examining Aristotle’s description of it and its role in ethical and political life. His study of honor leads him to two related phenomena, anger and belittlement or contempt; examining them helps him define honor more precisely. With his examination of honor the author shows how densely interwoven Aristotle’s ethical theory is; he illuminates such diverse things as the human good, political life and friendship, virtue, vice, incontinence, flattery, wealth and pleasure; he shows how the metaphysical principles of dunamis and energeia are at work in human affairs; he treats the passion of anger as well as the moral attitude of contempt that provokes it, and he situates both within the study of rhetoric.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "contempt" wg kryterium: Temat