Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

English (EN)·Polski (PL)·Yкраїнський (UK)
Przejdź do strony domowej biblioteki Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie Link otwiera się w nowym oknie Logo biblioteki Prolib Integro - strona głównaPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie
Zmień bibliotekę

Wyszukujesz frazę "hyperglycaemia" wg kryterium: Temat

  Lista filtrów
Wyrównaj
Wyświetlanie 1-10 z 17
Tytuł:
Raised plasma insulin level and homeostasis model assessment (HOMA) score in cerebral malaria: evidence for insulin resistance and marker of virulence
Autorzy:
Eltahir, Elrashid
ElGhazali, Gehad
A-Elgadir, Thoraya
A-Elbasit, Ishraga
Elbashir, Mustafa
Giha, Hayder
Tematy:
insulin resistance
virulence
hyperglycaemia
HOMA
cerebral malaria
Pokaż więcej
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Biochemiczne
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/1040314.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Objective: To study the glycaemic profile of patients with severe malaria (SM). Methods: For this purpose, 110 SM patients were recruited. Pre-treatment random blood glucose and plasma insulin were measured in a subset of donors. An ex-vivo experiment was developed for estimation of glucose consumption by parasitized erythrocytes. Results: Hyperglycaemia was frequent in SM but more commonly associated with cerebral malaria (CM), while hyperinsulinaemia was recognized in severe-malarial-hypotension (median, 25 %-75 %, 188.2, 93.8-336.8 pmol/L). The plasma insulin level was positively correlated with age (CC = 0.457, p < 0.001) and negatively with parasitaemia (CC = -0.368, p = 0.045). Importantly, fatal-CM was associated with hyperglycaemia (12.22, 6.5-14.6 mmol/L), hyperinsulinaemia (141.0, 54.0-186.8 pmol/L) and elevated homeostasis model assessment (HOMA) values. However, there was a trend of higher glucose consumption by parasites in CM compared with that in uncomplicated malaria (UM). Conclusion: Hyperglycaemia, hyperinsulinaemia and elevated HOMA are evidence for insulin resistance and possibly pancreatic B-cell dysfunction in fatal-CM.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
The postprandial hyperglycaemia and its role at the development of diabetic complications
Znaczenie hiperglikemii poposiłkowej w rozwoju powikłań cukrzycy
Autorzy:
Cyganek, Katarzyna
Opis:
Celem wyznaczonym przez aktualne zalecenia dotyczące leczenia chorych na cukrzycę jest osiągnięcie normoglikemii ocenianej za pomocą pomiaru glikemii na czczo (FPG, fasting plasma glucose) oraz odsetka hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Jednak stężenie HbA1c przedstawia średnią glikemię w przedziale czasowym i nie odzwierciedla częstości krótkotrwałych wahań stężenia glukozy we krwi. Z tego powodu rutynowe oznaczenia FPG i HbA1c nie świadczą o rzeczywistym stężeniu glukozy poposiłkowej (PPG, postprandial plasma glucose). Na odsetek HbA1c składają się FPG (60-80%) oraz PPG (20-40%). Zwiększone PPG może się przyczyniać do niezadowalającego wyrównania glikemii. Hiperglikemia jest istotnym czynnikiem wpływającym na rozwój makro- i mikronaczyniowych powikłań cukrzycy oraz zwiększonego ryzyka zgonu. Aktualne wytyczne WHO i ADA zalecają kontrolowanie stężenia HbA1c oraz glikemii na czczo i przed posiłkiem. Jedyną grupą, w przypadku której należy badać PPG, stanowią kobiety ciężarne z cukrzycą. Brak jednak długofalowych badań oceniających wpływ PPG na rozwój późnych powikłań cukrzycy oraz porównujących grupy chorych leczonych preparatami kontrolującymi PPG z grupą poddaną terapii lekami wpływającymi na obniżenie stężenia HbA1c.
Actually, the recommended goal of glycemic control in the treatment of diabetes mellitus is to approach normoglycaemia, usually assessed by fasting plasma glucose (FPG) and glycated haemoglobin (HbA1c). The level of HbA1c is a statistical measure and expresses a mean blood glucose concentration in time. It does not provide information on short-term fluctuations of blood glucose. For that reason measurements of fasting blood glucose and HbA1c as a routine do not reflect the glucose level after a meal. HbA1c is related to fasting plasma glucose (60-80%) and postprandial plasma glucose (PPG) (20-40%). The elevated PPG contributes to overall glycemic control. Hyperglycaemia is independent risk factor for macro- and microvascular diabetic complications and increased risk of death. Actual WHO and ADA guidelinesrecommend fasting and preprandial glucose concentrations control as well as HbA1c. The only setting in which PPG monitoring has been shown to improve out-comes is gestational diabetes. There is lack of evidence in clinical trials on contribution of postprandial glucose to the long-term complications of diabetes and comparing PPG versus HbA1c lowering therapy.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Związek występowania hiperglikemii poposiłkowych ze składem posiłków u kobiet z cukrzycą ciążową lub cukrzycą w ciąży
Association between postprandial hyperglycaemia with the composition of meals in women with gestational diabetes mellitus or diabetes in pregnancy
Autorzy:
Głodo, Paulina
Opis:
Cukrzyca ciążowa (GDM, gestational diabetes mellitus) jest jednym z najczęstszych powikłań występujących podczas ciąży. Dotyczy 1-13% ciąż. Ciąża powikłana cukrzycą winna być traktowana jako stan wysokiego ryzyka, celem uniknięcia przewlekłej hiperglikemii, mogącej skutkować wieloma komplikacjami zarówno u matki jak i dziecka. Cel pracy: Celem badania było określenie związku występowania hiperglikemii poposiłkowych ze składem posiłków u kobiet z cukrzycą ciążową lub cukrzycą w ciąży, poszerzenie wiedzy dotyczącej wpływu poszczególnych produktów spożywczych na poziom glikemii u kobiet, w celu poprawy edukacji pacjentek, oraz wdrażania u nich odpowiedniej dietoterapii wspomagającej wyrównanie glikemii. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 47 pacjentek Poradni Diabetologicznej przy Klinice Chorób Metabolicznych Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie w wieku od 25 do ≥ 35 lat, z rozpoznaną cukrzycą ciążową (N=31) lub cukrzycą w ciąży (N=16). Ciężarne zostały poproszone o wypełnienie anonimowej ankiety składającej się z pytań demograficznych, choroby, diety i stylu życia oraz wywiadu 24. godzinnego uzupełnionego o poposiłkowe wartości glikemii [mg/dl]. Analizę statystyczną wykonano w programie Statistica 13.3.Wyniki: Nie wykazano istnienia znamiennej statystycznie zależności pomiędzy składem posiłków lub wartością energetyczną diety, a glikemią poposiłkową. Średnie wartości glikemii nie różniły się pomiędzy badanymi grupami. Kobiety z cukrzycą w ciąży charakteryzowały się wyższymi dawkami przyjmowanej insuliny.Wnioski: Proces leczniczy, łączący w sobie odpowiednie stosowanie insuliny i dietoterapii prowadzi do satysfakcjonującego wyrównania metabolicznego i zapobiega rozwinięciu się powikłań przewlekłej hiperglikemii u kobiet z GDM jak i cukrzycą w ciąży.
Gestational diabetes mellitus (GDM) is one of the most common complications occurring during pregnancy. Affects 1-13% pregnancies. Pregnancy complicated by diabetes should be treated as a high-risk condition to avoid chronic hyperglycaemia, which may result in many complications in both mother and child.Aim of the study: The objective of the study was to determine the relationship between the occurrence of postprandial hyperglycaemia and the composition of meals in women with gestational diabetes mellitus or diabetes in pregnancy to extend the knowledge of the effects of foods components on glucose levels, while providing the basis for patient education and the implementation of appropriate dietary therapy to support glycemic control.Material and methods: The study involved 47 patients of the Diabetes Clinic at the Department of Metabolic Diseases, University Hospital in Kracow at the age 25 to 35 years, diagnosed with gestational diabetes mellitus (N = 31) or diabetes in pregnancy (N = 16). Women were asked to complete an anonymous questionnaire consisting of a demographic questions, disease, control diet, lifestyle and a 24-hour interview with postprandial glucose values [mg/dl]. Statistical analysis was performed in the Statistica 13.3 program.Results: There was no statistically significant relationship between the composition of meals or the energy value of the diet, and postprandial glycemia. Mean glycemic values did not differ between the studied groups. Women with diabetes in pregnancy were treated by higher doses of insulin.Conclusions: The therapeutic process combining proper use of insulin and diet therapy, leads to satisfactory metabolic control and prevents complications of chronic hyperglycaemia in women with GDM and diabetes in pregnancy.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
The association between cardiorespiratory fitness and metabolic syndrome diagnosis: A cross-sectional study in Indonesian middle-aged and older adults
Autorzy:
Arovah, Novita Intan
Heesch, Kristiann C.
Tematy:
abdominal obesity
hyperglycaemia
triglyceride
high density of lipoprotein
hypertension
Pokaż więcej
Wydawca:
PPHU Projack Jacek Wąsik
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/1933084.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Objectives: The roles of cardiorespiratory fitness (CF) in reducing cardiovascular disease (CVD) and allcause mortality risks are well established; however, little is known about the role of CF in reducing risk of metabolic syndrome (MetS), a cluster of CVD risk factors, particularly in Asian countries. This research examined associations between CF and MetS diagnosis and its five components in Indonesian middle-aged and older adults. Methods: This cross-sectional study included 161 participants (aged 63±8 years; 70% female). CF was assessed with a 6-minute walk test. MetS diagnosis and its components were assessed with the Adult Treatment Panel III. Logistic regression modelling was conducted to examine the relationships between CF and MetS diagnosis and its components, after adjustment for BMI and other confounders. BMI was categorized using cut-points for Asians. Results: In adjusted models, participants with low CF had a greater likelihood of being diagnosed with MetS than those with high CF (OR=4.79, 95%CI:2.17-10.62). They were also more likely to have low highdensity lipoprotein (OR=2.07, 95%CI:1.02-4.18) or hypertriglyceridemia (OR=2.37, 95%CI:1.15-4.86). There was also borderline significant findings that suggested that participants with low CF had greater likelihood of having abdominal obesity (OR=2.34, 95%CI:0.97-5.65, p=0.06) or hyperglycaemia (OR=2.07 95%CI:0.98-4.41, p=0.06). Conclusions: Low CF is associated with increased likelihood of being diagnosed with MetS. The adverse effects of low CF are mainly characterized by dyslipidaemia. Public health messages should emphasise the importance of improving CF for preventing MetS. Assessment of CF could be useful for targeting individuals most likely to benefit from intervention to prevent MetS.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Antioxidant status and hepato-protective role of Anchomanes difformis in streptozotocin-induced diabetes in male Wistar rats
Autorzy:
Alabi, T.D.
Brooks, N.L.
Oguntibeju, O.O.
Tematy:
Anchomanes difformis
antioxidants
diabetes
hyperglycaemia
hyperlipidaemia
liver
antyoksydanty
cukrzyca
hiperglikemia
hiperlipidemia
wątroba
Pokaż więcej
Wydawca:
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/2049053.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Introduction: The liver is involved in the metabolism of xenobiotics and their metabolites and it is vulnerable to oxidative damage. Hyperglycaemia is highly implicated in the progression of diabetes mellitus, and adversely affects the liver. Though, conventional hypoglycaemic drugs may be effective in reducing blood glucose, they do not appear to be effective in attenuating the progression of diabetes and its complications. Objective: This study evaluated the ameliorative effects of Anchomanes difformis on hyperglycaemia and hepatic injuries in type 2 diabetes. Methods: Type 2 diabetes was induced in male Wistar rats with a single intraperitoneal injection of streptozotocin (40 mg/kg BW) after two weeks of fructose (10%) administration. Aqueous extract of A. difformis (200 and 400 mg/kg BW) and glibenclamide (5 mg/kg BW) were administered orally for six weeks. Blood glucose concentrations were measured. Serum levels of liver dysfunction markers (ALT, AST, and ALP), total cholesterol, triglycerides, HDL- and LDL-cholesterol were investigated. Total protein, albumin, and globulin were also assessed. Antioxidant parameters: ORAC, GSH, GSSG, SOD, CAT and FRAP were evaluated in the liver while ORAC, FRAP and lipid peroxidation were determined in the serum. Histological examination of the liver tissue was carried out. Results: Treatment with aqueous extract of A. difformis significantly (p<0.05) reduced blood glucose and reversed steatosis in the diabetic-treated rats. The antioxidant status of diabetic-treated rats was significantly (p<0.05) improved. Serum levels of liver dysfunction markers were significantly (p<0.05) reduced in diabetic-treated rats. Conclusion: The findings in this study revealed that 400 mg/kgBW Anchomanes difformis was more effective than 200 mg/kg BW in ameliorating diabetes-induced hepatopathy, however, both doses of Anchomanes difformis demonstrated more antidiabetic ability than glibenclamide. Anchomanes difformis may be a novel and potential therapeutic agent in the management of diabetes and resulted hepatic injuries.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
In vitro α-glucosidase and α-amylase enzyme inhibitory effects of Andrographis paniculata extract and andrographolide
Autorzy:
Subramanian, Rammohan
Asmawi, M
Sadikun, Amirin
Tematy:
α-glucosidase
α-amylase
Andrographis paniculata
andrographolide
peak blood glucose
post prandial hyperglycaemia.
Pokaż więcej
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Biochemiczne
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/1040761.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
There has been an enormous interest in the development of alternative medicines for type 2 diabetes, specifically screening for phytochemicals with the ability to delay or prevent glucose absorption. The goal of the present study was to provide in vitro evidence for potential inhibition of α-glucosidase and α-amylase enzymes, followed by a confirmatory in vivo study on rats to generate a stronger biochemical rationale for further studies on the ethanolic extract of Andrographis paniculata and andrographolide. The extract showed appreciable α-glucosidase inhibitory effect in a concentration-dependent manner (IC50=17.2±0.15 mg/ml) and a weak α-amylase inhibitory activity (IC50=50.9±0.17 mg/ml). Andrographolide demonstrated a similar (IC50=11.0±0.28 mg/ml) α-glucosidase and α-amylase inhibitory activity (IC50=11.3±0.29 mg/ml). The positive in vitro enzyme inhibition tests paved way for confirmatory in vivo studies. The in vivo studies demonstrated that A. paniculata extract significantly (P<0.05) reduced peak blood glucose and area under curve in diabetic rats when challenged with oral administration of starch and sucrose. Further, andrographolide also caused a significant (P<0.05) reduction in peak blood glucose and area under the curve in diabetic rats. Hence α-glucosidase inhibition may possibly be one of the mechanisms for the A. paniculata extract to exert antidiabetic activity and indicates that AP extract can be considered as a potential candidate for the management of type 2 diabetes mellitus.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Regulation of microRNA-378a under hyperglycaemia. Significance for skeletal muscle regeneration in hyperglycaemic mice
Regulacja mikroRNA-378a w warunkach hiperglikemii. Znaczenie dla regeneracji mięśni szkieletowych u myszy z indukowaną hiperglikemią
Autorzy:
Sępioł, Aleksandra
Opis:
Skeletal muscle regeneration recruits many factors, which can stimulate (myogenin, MHC) or inhibit (musculin) differentiation of skeletal muscle progenitor cells, known also as myoblasts. Recent studies point also the involvement of small, non-coding RNA, microRNA-378a (miR-378a), encoded within the gene of metabolic regulator, PGC-1β, in the regulation of myoblasts differentiation via musculin targeting. What is more,ours and other groups shown that miR-378a may be involved in tumor angiogenesis, via regulation of pro-angiogenic factors, such as VEGF, interleukin-8 or angiopoetin-1. Both processes, myoblasts differentiation and angiogenesis, important for muscle regeneration, are impaired in diabetes which is directly connected with elevated level of blood glucose (hyperglycaemia). The aim of this project was to investigate the role of miR-378a in hyperglycaemia during myoblast differentiation and in mature myotubes, especially significance of miR-378a during regeneration of ischemic skeletal muscle in hyperglycaemic mice.As a research model C2C12 murine myoblasts, mice with miR-378a deficiency (miR-378a-/-) and wild type mice (miR-378a+/+) were used. In in vitro studies, increased level of myogenic markers during myoblasts differentiation was shown, under both control and high glucose conditions. Significant decreased level of myogenic repressor, musculin, was shown only in case of myoblasts differentiation under standard glucose conditions. Substantially, independently of glucose concentration, increased level of miR-378a was observed during differentiation. Under high glucose conditions, no significant differences in the level of PGC-1β were detected. Moreover, high glucose concentration increased expression of miR-378a in myoblasts, but not in myotubes.In next step role of miR-378a in regeneration of ischemic skeletal muscle from hyperglycemic miR-378a-/- and miR-378a+/+ mice was investigated. In miR-378a absence, slightly enhanced leukocyte infiltration in ischemic calf muscle was observed under hyperglycaemia. Substantially, the influence of miR-378a on reperfusionand number of arterioles in ischemic calf muscle was not shown in both control and streptozotocin treated mice. Despite from no changes in myogenin expression level, it was observed, that under hyperglycaemic conditions number of regenerating muscle fibers was lower in both miR-378a-/- and miR-378a+/+ mice. Importantly, higher number of regenerating muscle fibres was recorded in the absence of miR-378a under these conditions. In addition, the influence of hyperglycaemia on the expression level of miR-378a was not detected. It was noticed, however, the expression of PGC-1β decreases in response to hyperglycaemia induced via streptozotocin treatment in both genotypes.To conclude, it was shown that miR-378a is regulated via higher glucose concentration only in myoblast, but neither at later stages of specification of skeletal muscle cells, nor in regenerating skeletal muscle. What is more, participation of miR-378a in regeneration of skeletal muscle in hyperglycaemic mice was undermined. However, the anti-inflammatory action of miR-378a was detected.
W regenerację mięśni szkieletowych zaangażowanych jest wiele czynników stymulujących (miogenina, MHC), jak i hamujących (muskulina) różnicowanie komórek progenitorowych mięśni, mioblastów. Ostatnie badania wskazują również na zaangażowanie małego, niekodującego RNA, mikroRNA-378a (miR-378a), kodowanego w pierwszym intronie genu regulatora metabolizmu, czynnika PGC-1β, w regulację różnicowania mioblastów poprzez, między innymi wpływ na muskulinę.Co więcej, badania naszej i innych grup, wskazują na udział miR-378a w procesie angiogenezy nowotworowej, poprzez oddziaływanie na proangiogenne czynniki, takie jak VEGF, interleukina-8 i angiopoetyna-1. Oba te procesy, różnicowanie mioblastów i angiogeneza, kluczowe dla regeneracji mięśni, są upośledzone w cukrzycy charakteryzującej się zwiększonym poziomem glukozy we krwi (hiperglikemią).Celem niniejszej pracy było zbadanie regulacji miR-378a w warunkach zwiększonego stężenia glukozy podczas różnicowania mioblastów i w dojrzałych miotubach, a w szczególności znaczenia miR-378a dla regeneracji niedokrwionych mięśni szkieletowych myszy hiperglikemicznych.Jako model badawczy użyto linię mysich mioblastów C2C12 oraz myszy z niedoborem miR-378a (miR-378a-/-) i typu dzikiego (miR-378a+/+). W badaniach in vitro w pierwszej kolejności potwierdzono wzrost markerów różnicowania mięśni, miogeniny i miozyny, podczas różnicowania mioblastów, zarówno w warunkach kontrolnych, jak i zwiększonego stężenia glukozy. Istotny spadek poziomu represora różnicowania, muskuliny, zanotowano jednak tylko podczas różnicowania w warunkach kontrolnych. Istotnie, niezależnie od poziomu glukozy w hodowli, zaobserwowano wzrost miR-378a podczas różnicowania. Nie zanotowano jednak znaczących zmianw poziomie PGC-1β. Stymulacja wysokim stężeniem glukozy zwiększała jednak poziom miR-378a w mioblastach, ale nie w miotubach.W dalszej kolejności zbadano rolę miR-378a w regeneracji niedokrwionych mięśni szkieletowych hiperglikemicznych myszy miR-378a-/- i miR-378a+/+. Przy braku miR-378a wykazano nieznacznie silniejszy naciek zapalny w niedokrwionym mięśniu łydki w warunkach hiperglikemicznych. Istotnie, nie wykazano wpływu miR-378a na reperfuzję oraz na liczbę arterioli w niedokrwionych mięśniach łydki, ani u myszy kontrolnych, ani traktowanych streptozotocyną. Mimo braku zmian w ekspresji miogeniny, zaobserwowano, że w warunkach hiperglikemii liczba regenerujących fibryli jest niższa zarówno u myszy miR-378a-/-, jak i miR-378a+/+. Co istotne, zanotowano większą liczbę regenerujących fibryli przy braku miR-378a w tych warunkach. Ponadto, nie wykazano wpływu hiperglikemii na poziom ekspresji miR-378a w niedokrwionych mięśniach szkieletowych myszy. Odnotowano jednak spadek ekspresji PGC-1β w odpowiedzi na hiperglikemię indukowaną streptozotocyną u myszy obu genotypów. Podsumowując w pracy wykazano, że miR-378a jest regulowany przez zwiększone stężenie glukozy jedynie w mioblastach, ale nie na dalszych stadiach specyfikacji komórek mięśniowych, ani w regenerującym mięśniu. Ponadto, podważono udział miR-378a w regeneracji niedokrwionych mięśni szkieletowych u myszy hiperglikemicznych. Zanotowano jednak jego działanie antyzapalne.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Glikemia poposiłkowa : niezależny cel leczenia cukrzycy
Postprandial glycaemia : individual therapeutic goal in diabetes
Autorzy:
Sieradzki, Jacek
Opis:
The importance of postprandial glycaemia especially in generation of long-term complications of diabetes was presented. Among therapeutic possibilities the role of insulin analogs, glinids, acarbose and drugs of so called incretin axis was described. The self-monitoring of glycaemia is very important in monitoring of postprandial glycaemia with special role of glucometers indicating the link between hiperglycaemia and composition of meals.
W niniejszej pracy przedstawiono znaczenie glikemii poposiłkowej, zwłaszcza w wywoływaniu powikłań cukrzycy. Wskazano na rolę interwencji terapeutycznej, podkreślając udział analogów insuliny, glinidów, akarbozy i leków osi inkretynowej. W kontroli glikemii poposiłkowej szczególnie ważna jest samokontrola, zwłaszcza w użyciu glukometrów wskazujących na tę formę glikemii i jej związek z rodzajem przyjmowanych posiłków.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Wyświetlanie 1-10 z 17

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies