Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

English (EN)·Polski (PL)·Yкраїнський (UK)
Przejdź do strony domowej biblioteki Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie Link otwiera się w nowym oknie Logo biblioteki Prolib Integro - strona głównaPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej w Lublinie
Zmień bibliotekę

Wyszukujesz frazę "immunitety" wg kryterium: Temat

  Lista filtrów
Dostawca treści
Wyrównaj
Wyświetlanie 1-10 z 15
Tytuł:
Problematyka immunitetów formalnych w świetle wykładni pojęcia odpowiedzialność karna
The issue of formal immunities in the light of criminal liability`s interpretation
Autorzy:
Słoma, Adam
Opis:
This work is trying to decribe the issues of formal immunities in connection with the concept of criminal liability.
Praca opisuję zagadnienia związane z immunitetami formalnymi, przysługującymi organom państwowym oraz próbę stwierdzenia czy w skład pojęcia odpowiedzialność karna wchodzi również odpowiedzialność za wykroczenia.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Przywileje dzielnicowe Wielkiego Księstwa Litewskiego. Stan i perspektywy badań
Autorzy:
Polechow, Siergiej
Tematy:
Wielkie Księstwo Litewskie
przywileje
monarchia stanowa
immunitety
partykularyzm
Pokaż więcej
Wydawca:
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/914325.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Księstwie Litewskim znów aktualny staje się stary spór o stosunek w przywilejach dzielnicowych nowiny, przeniesionej z przywilejów ziemskich, do miejscowej stariny, a także – o treść tej ostatniej. Na wnikliwe badanie zasługuje kwestia stosunku przywilejów dzielnicowych wobec Statutów Litewskich – kodeksów ogólnopaństwowych. Niekiedy milcząco przyjmuje się, że już z chwilą wprowadzenia w życie Pierwszego Statutu Litewskiego w 1529 r. przywileje dzielnicowe straciły znaczenie praktyczne, a potwierdzano je tylko na mocy tradycji. Jednak dostosowanie ich tekstów do zmian prawa oraz bezpośrednie powoływanie się na nie w wiekach XVI i XVII świadczą, że przywileje dzielnicowe przez długi czas zachowywały ważne miejsce w świadomości narodu politycznego Wielkiego Księstwa. Wreszcie – last but not least – ważnym warunkiem takich badań obejmujących całe terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego – jednak z uwzględnieniem jego partykularyzmów – jest synteza osiągnięć dzisiejszych historiografii narodowych w badaniach przywilejów skierowanych do poszczególnych ziem tego państwa.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Sądownictwo dominialne w dobrach koprzywnickiego klasztoru cystersów do 1819 r. Wybrane zagadnienia
Dominial Jurisdiction in the Demesne of the Cistercian Monastery in Koprzywnica until 1819: Selected Issues
Autorzy:
Zarzycki, Zdzisław
Tematy:
klasztor cystersów w Koprzywnicy
sądownictwo dominialne opata
przywileje i immunitety lokacyjne
immunitety sądowe
the Cistercian Monastery in Koprzywnica
the abbot’s dominial jurisdiction
privileges and immunities under the municipal charter
judicial immunities
the municipal charter of Koprzywnica under German Law (Magdeburg Law)
Pokaż więcej
Wydawca:
Uniwersytet Jagielloński. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/58661655.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Dominial jurisdiction in the demesne of the Cistercian Monastery in Koprzywnica underwent a long and complicated evolution from the foundation of the abbey in 1185 to its dissolution in 1819. For over 6 centuries this monastery owned the town of Koprzywnica all the time, and the towns of Jasło and Frysztak temporarily and almost 60 villages and their parts in different periods. Privileges and judicial immunities granted by the ruling monarchs (in 1262, 1267, 1284, 1308, 1360 and later) were of a fundamental importance for development of the dominial jurisdiction of the abbot of Koprzywnica. A kind of exception in the organization of the dominial jurisdiction was the self-governmental structure in the town of Koprzywnica located under German Law (Magdeburg Law) under the privilege of the Duke Bolesław V the Chaste in 1267. However, the abbot did not like the independent judicial position of the head of the commune in Koprzywnica and village representatives in the monastery villages. The head of the commune and village representatives were often confidants for inhabitants’ matters, from where they came from rather than interests of the abbot or the monastery. These circumstances were, among others, the reason that at the turn of the 14th and the 15th centuries the monastery authorities brought to annihilation of self-governmental jurisdiction in their demesne and introduced judges-clerks completely controlled by them. It was the institution of a judicial head of a commune. The abbot’s subjects were not pleased with such a solution. They complained about the judicial activity of the abbot and his clerks even to the king himself. Most often ineffectively. In principle, this state of affairs lasted until the judicial reforms at the turn of the 18th and 19th centuries. At that time the Austrian state authorities and the authorities of the Duchy of Warsaw, following the movement of the Enlightenment, allowed to replace the dominial jurisdiction of the abbot and his clerks with the independent state courts (and judges). Yet, the transformation process of this dominial jurisdiction into the common one was not completed because the monastery in Koprzywnica was dissolved by the Russian authorities in 1819.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Sądownictwo dominialne w dobrach koprzywnickiego klasztoru cystersów do 1819 r. : wybrane zagadnienia
Dominial jurisdiction in the demesne of the Cistercian Monastery in Koprzywnica until 1819 : selected issues
Autorzy:
Zarzycki, Zdzisław
Opis:
Sądownictwo dominialne w dobrach koprzywnickiego klasztoru cystersów od czasów erygowania opactwa w 1185 aż do jego kasaty w 1819 r. przebyło długą i skomplikowaną ewolucję. W przeciągu ponad 6 wieków, we władaniu tego klasztoru przez cały czas było miasto Koprzywnica, a chwilowo miasto Jasło i Frysztak oraz w różnym czasie prawie 60 wsi lub ich części. Podstawowe znaczenie dla rozwoju sądownictwa dominialnego opata koprzywnickiego były przywileje i immunitety sądowe wydawane przez panujących kolejno monarchów (w latach 1262, 1267, 1284, 1308, 1360 i później). Pewnym wyłomem w organizacji sądownictwa dominialnego był ustrój samorządowy w mieście Koprzywnica lokowanej na prawie niemieckim (magdeburskim) przywilejem księcia Bolesława Wstydliwego w 1267 r. Niemniej samodzielna pozycja sądowa wójta koprzywnickiego i sołtysów we wsiach klasztornych nie podobała się opatowi. Często wójt i sołtysi był powiernikiem spraw mieszkańców, z których się wywoził niż strażnikiem interesów opata i klasztoru. Te okoliczności były m.in. powodem, że na przełomie XIV i XV wieku władze klasztorne w swoich dobrach doprowadziły do unicestwienia sądownictwa władz samorządowych i wprowadziły w to miejsce w pełni kontrolowanych przez siebie sędziów-urzędników. Była to instytucja wójta sądowego. Poddani opata z takiego rozwiązania nie byli zadowoleni. Na sądową działalność opata i jego urzędników skarżyli się nawet do samego króla. Najczęściej bezskutecznie. Taki stan rzeczy trwał w zasadzie do reform sądowych z przełomu XVIII i XIX w. Wówczas władze państwowe- zaborcze (austriackie) a później Księstwa Warszawskiego, kierując się prądami oświeceniowymi pozwoliły zastąpić sądownictwo dominialne opata i jego urzędników sądami (i sędziami) niezależnymi, państwowymi. Proces przekształcania się tego sądownictwa dominialnego w powszechne nie został doprowadzony jednak do końca, bo klasztor koprzywnicki został skasowany przez rosyjskie władze zaborcze w 1819 r.
Dominial jurisdiction in the demesne of the Cistercian Monastery in Koprzywnica underwent a long and complicated evolution from the foundation of the abbey in 1185 to its dissolution in 1819. For over 6 centuries this monastery owned the town of Koprzywnica all the time, and the towns of Jasło and Frysztak temporarily and almost 60 villages and their parts in different periods. Privileges and judicial immunities granted by the ruling monarchs (in 1262, 1267, 1284, 1308, 1360 and later) were of a fundamental importance for development of the dominial jurisdiction of the abbot of Koprzywnica. A kind of exception in the organization of the dominial jurisdiction was the self-governmental structure in the town of Koprzywnica located under German Law (Magdeburg Law) under the privilege of the Duke Bolesław V the Chaste in 1267. However, the abbot did not like the independent judicial position of the head of the commune in Koprzywnica and village representatives in the monastery villages. The head of the commune and village representatives were often confidants for inhabitants’ matters, from where they came from rather than interests of the abbot or the monastery. These circumstances were, among others, the reason that at the turn of the 14th and the 15th centuries the monastery authorities brought to annihilation of self-governmental jurisdiction in their demesne and introduced judges-clerks completely controlled by them. It was the institution of a judicial head of a commune. The abbot’s subjects were not pleased with such a solution. They complained about the judicial activity of the abbot and his clerks even to the king himself. Most often ineffectively. In principle, this state of affairs lasted until the judicial reforms at the turn of the 18th and 19th centuries. At that time the Austrian state authorities and the authorities of the Duchy of Warsaw, following the movement of the Enlightenment, allowed to replace the dominial jurisdiction of the abbot and his clerks with the independent state courts (and judges). Yet, the transformation process of this dominial jurisdiction into the common one was not completed because the monastery in Koprzywnica was dissolved by the Russian authorities in 1819.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
Tytuł:
Privileges and immunities of diplomatic mission
Przywileje i immunitety członków misji dyplomatycznej
Autorzy:
Kozieł, Jagoda
Opis:
Celem niniejszej pracy magisterskiej jest szczegółowe omówienie przywilejów i immunitetów przysługujących członkom misji dyplomatycznej w oparciu o Konwencję Wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku. Skonstruowana jest ona z czterech rozdziałów. Pierwszy porusza kwestie czysto definicyjne w oparciu o tło historyczne. Drugi stanowi zestawienie przywilejów osobowych, czyli przysługujących bezpośrednio członkom misji. Szczególna uwaga poświęcona jest nietykalności osobistej oraz immunitetowi jurysdykcyjnemu. Trzeci rozdział dotyczy immunitetów rzeczowych przysługujących misji dyplomatycznej. Wśród nich należy wymienić nietykalność pomieszczeń misji, swobodę komunikowania się, czy również immunitet jurysdykcyjny. Natomiast ostatni rozdział reguluje kwestie odpowiedzialności międzynarodowej z tytułu naruszenia przywilejów i immunitetów dyplomatycznych.
The aim of this master's thesis is a detailed discussion of the privileges and immunities of diplomatic mission based on the Vienna Convention on Diplomatic Relations of 1961. It is constructed of four chapters. The first one is purely definitional and based on the historical background. The second is a statement of personal privileges, which are entitled directly to the members of the mission. Particular attention is devoted to personal inviolability and immunity from jurisdiction. The third chapter concerns immunities enjoyed by the diplomatic mission property. These include the inviolability of premises, the freedom to communicate or the immunity from jurisdiction. While the last chapter governs international responsibility for breaching diplomatic privileges and immunities.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Les devoirs et les droits politiques de la noblesse polonaise
Acta Poloniae Historica. T. 36 (1977)
Autorzy:
Grodziski, Stanisław (1929– )
Współwytwórcy:
Taczanowski, Józef. Tr.
Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk
Taczanowski, Józef. Tł.
Institute of History of the Polish Academy of Sciences
Wydawca:
Zakład Narodowy im. Ossolińskich
Powiązania:
Acta Poloniae Historica
Opis:
s. 163-176
p. 163-176
Dostawca treści:
RCIN - Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych
Książka
Tytuł:
The diplomatic immunity of agents and the diplomatic immunity of embassy - theory and practice
Nietykalność osobista przedstawiciela dyplomatycznego i nietykalność pomieszczeń misji dyplomatycznej - teoria a praktyka
Autorzy:
Strzecha-Bociąga, Marta
Opis:
Instytucja immunitetów dyplomatycznych jest nieodłącznie związana z prawem dyplomatycznym-jednym z najstarszych działów prawa międzynarodowego. Źródłami prawa dyplomatycznego są: prawo zwyczajowe, normy obyczajowe, normy traktatowe, zawarte w międzynarodowych umowach wielostronnych, jak i dwustronnych. Podstawowym źródłem-pisanym, multilateralnym-współczesnego prawa dyplomatycznego jest Konwencja Wiedeńska z 18 kwietnia 1961 r. o stosunkach dyplomatycznych.Pojęcie immunitetów stanowi zbiorcze określenie dla uprzywilejowanego traktowania przedstawicieli dyplomatycznych. Immunitety dyplomatyczne są powszechnie akceptowane, ponieważ chronią interesy wszystkich państw. Ich najważniejszą funkcją jest zapewnienie nieskrępowanego wypełniania zadań przez dyplomatów, dzięki zagwarantowaniu im w umowach międzynarodowych specjalnej ochrony.Konieczność istnienia immunitetów dyplomatycznych jest tematem szeroko poruszanym w literaturze. Teorie tłumaczące ich istnienie prezentują długi, historyczny proces kształtowania się immunitetów dyplomatycznych oraz ewolucję ich podmiotowego i przedmiotowego zakresu. Immunitet nietykalności osobistej gwarantuje przedstawicielom dyplomatycznym oraz członkom ich rodzin niemożność ich zatrzymania, jak również zapewnienie im należytego szacunku. Organy państwa przyjmującego powinny powstrzymać się od jakichkolwiek działań mogących naruszyć nietykalność osobistą dyplomatów, ochraniać ich przed ewentualnymi zamachami ze strony osób trzecich, a w przypadku naruszenia nietykalności osobistej, wyciągnąć odpowiednie konsekwencje prawne w stosunku do osób, które dopuściły się ataku na osobę przedstawiciela dyplomatycznego. Drugim, niezwykle ważnym immunitetem, gwarantującym dyplomatom skuteczną realizację ich urzędowych funkcji, jest nietykalność pomieszczeń misji dyplomatycznej oraz, związana z nią, nietykalność archiwów misji. Istota tego immunitetu sprowadza się do obowiązku państwa przyjmującego zapewnienia bezpieczeństwa budynkom ambasady oraz powstrzymania się od wkraczania na jej teren bez wyraźnego zezwolenia państwa wysyłającego.Konwencja Wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r. nie przewiduje żadnych odstępstw od zasady poszanowania immunitetu nietykalności osobistej przedstawiciela dyplomatycznego oraz immunitetu nietykalności pomieszczeń misji dyplomatycznej, nadając im charakter bezwzględny.Państwo, które dopuści się naruszenia któregoś z ww. immunitetów ponosi z tego tytułu odpowiedzialność międzynarodową.Pomimo istniejących gwarancji prawnych poszanowania nietykalności osobistej dyplomatów i ambasad, na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci dochodziło do ataków na osoby przedstawicieli dyplomatycznych, budynki misji dyplomatycznych czy niszczenia mienia do nich należącego.Jednym z najgłośniejszych przypadków naruszenia, zarówno immunitetu nietykalności osobistej przedstawicieli dyplomatycznych, jak i immunitetu nietykalności pomieszczeń misji dyplomatycznej jest przypadek ataku na ambasadę Stanów Zjednoczonych w Teheranie w 1979 r. Przykład polskiej ambasady w Bernie z 1982 r. ukazuje smutną prawdę, że napastnikami mogą być nie tylko obywatele państw trzecich, ale również i sami rodacy mogą naruszyć nietykalność misji własnego państwa za granicą. Ostatni casus naruszenia immunitetów dyplomatycznych to, nie tak odległy czasowo (2005 r.) jak dwa pierwsze, napaść na dzieci pracowników rosyjskiej i kazaskiej ambasady w Warszawie. Pomimo pozornej błahości całego zajścia można zauważyć, jak bezpieczeństwo dyplomatów może być „kartą przetargową” w stosunkach między państwami.W celu zapobiegania kolejnym aktom przemocy kierowanym w stronę przedstawicieli dyplomatycznych i ambasad koniecznym jest, przede wszystkim, surowe karanie sprawców tych przestępstw. Ponadto, same państwa powinny w swoich działaniach traktować dyplomatów z należytym szacunkiem, a nie traktować ich jako narzędzie do wyrażania swojej dezaprobaty w stosunku do polityki państwa wysyłającego.
The institution of diplomatic immunities is inseparably connected with the diplomatic law – one of the oldest branches of the international law.The legal sources of the diplomatic law are: common law, moral norms as well as treaties’ rules, included both in multilateral and bilateral treaties. The fundamental source – written and multilateral – is the 1961 Vienna Convention on Diplomatic Relations. The definition of immunities composes a collective description of preferential treatment of diplomatic agents who eg. have the immunity from jurisdiction of the receiving state. The diplomatic immunities are universally accepted because they protect the interests of all the states. The most important function of diplomatic immunities is the assurance of unfettered realisation of their diplomatic duties thanks to the guarantee of special protection in the international agreements.The necessity of diplomatic immunities has been widely discussed in the literature. The theories – concerning the beginning of diplomatic immunity, the theory of the personal representation, the theory of extraterritoriality and the theory of the functional necessity – present long, historical process of creating of diplomatic immunities and the evolution of their subjective and objective range. In the contemporary diplomatic and consular law, the theory of functional necessity is in force. Under this theory, privileges and immunities should be limited to those necessary for the diplomat to carry out his official functions. The approach is justified by arguing that diplomats could not fulfil their roles without certain privileges and immunities. The diplomatic immunity of an agent guarantees that diplomatic agents and the members of their families are free from arrest and should be treated with respect. The executive powers of the receiving state should restrain themselves from the activities which could violate the immunity. What is more, they should protect diplomatic agents from attacks. In case of violating the diplomatic immunity, criminals should be punished.The second but also very important immunity is the immunity of the embassy and its registries. The essence of this immunity is the duty of the receiving state to ensure the safety of the embassy. The receiving state is also not allowed to enter the embassy without a clear permission of the sending state.According to the Vienna Convention on Diplomatic Relations, both diplomatic immunities are absolute. The states which committed the infringement of diplomatic immunities bear international responsibility.Despite legal guaranties of diplomatic immunities in the last years the diplomatic agents and embassies have been victims of attacks.One of the most well - known examples of the infringement of both diplomatic immunity of agents and diplomatic immunity of embassy was the casus of the embassy of the United States in Teheran in 1979. It demonstrates that in spite of huge opposition of international community and the judgement of the International Court of Justice, the infringement of the international law could have lasted more than one year.The example of the Polish embassy in Bern in 1982 shows the sad truth that not also foreigners but also citizens can infringe the diplomatic immunity of the mission.The last casus of breaking the diplomatic law is the attack on children of Russian diplomatic staff in Warsaw in 2005. While it appeared to be an insignificant case, it demonstrated how the safety of diplomatic agents could be important in relations between the states.To prevent the diplomatic agents and embassies from the attacks, the criminals must be severely punished. Furthermore, the diplomatic agents must be treated with respect by the receiving state and they cannot be the instruments to express discontent due to the politics of the sending state. After all the diplomacy is the art and should always be above current politics.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Wyświetlanie 1-10 z 15

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies