Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Wyszukujesz frazę "kaspazy" wg kryterium: Temat


Wyświetlanie 1-7 z 7
Tytuł:
Badanie apoptozy komórek czerniaka oka indukowanej cisplatyną i tunikamycyną - analiza aktywacji kaspaz
Cisplatin and tunicamycin-induced apoptosis of uveal melanoma cells - analysis of caspase activation
Autorzy:
Kairakly, Vladyslav
Opis:
The aim of this study was to analyze the effects of tunicamycin and cisplatin on caspase expression and activation, and subsequent uveal melanoma cells apoptosis. Human uveal melanoma 92.1 cell line was incubated with tunicamycin and cisplatin. Cell viability was tested in the Alamar Blue test. The relative intensities of the protein bands for initiating caspase-9 and effector caspase-3 were also studied to analyze activation of the intracellular apoptotic pathway. It has been shown that although cisplatin reduces cell viability, it does not increase protein expression for caspase-9 or -3. In an analysis of the synergistic effect of cisplatin and tunicamycin, the decrease in the viability of cancer cells was more significant than in cells treated with cisplatin alone, but less than in cells treated with tunicamycin alone at the same dose. Thus, in this study it was shown that tunicamycin used synergistically with cisplatin increases the sensitivity of cancer cells to the action of cisplatin, but it has not been confirmed that it is the caspase-dependent apoptosis. Further research is required to understand better the processes of tunicamycin and cisplatin-induced apoptosis
Celem niniejszej pracy jest badanie wpływu tunikamycyny i cisplatyny na apoptozę komórek czerniaka oka oraz analiza aktywacji kaspaz. W tym celu wykorzystano komórki linii 92.1 ludzkiego czerniaka błony naczyniowej oka i inkubowano je z tunikamycyną i cisplatyną. Żywotność komórek zbadano w teście Alamar Blue. Zbadano także względną intensywność prążków białkowych dla inicjatorowej kaspazy-9 oraz efektorowej kaspazy-3 w celu analizy aktywacji wewnątrzkomórkowego szlaku apoptotycznego. Wykazano, że cisplatyna choć obniża żywotność komórek to nie powoduje zwiększenia ekspresji białka dla kaspazy-9 czy -3. Dlatego zaproponowano, że w tym wypadku śmierć komórkowa może być indukowana na drodze niezależnej od kaspaz np. przy aktywnością kalpain. Obniżenie żywotności komórek rakowych spowodowane synergistycznym wpływem cisplatyny i tunikamycyny było większe, niż w komórkach traktowanych samą cisplatyną, natomiast mniejsze w porównaniu do komórek traktowanych samą tunikamycyną w tej samej dawce. A więc w tej pracy pokazano, że tunikamycyna stosowana synergistycznie z cisplatyną zwiększa wrażliwość komórek rakowych na działanie cisplatyny, jednak nie potwierdzono, że jest to apoptoza zależna od kaspaz. W celu lepszego poznania procesów prowadzących i zachodzących podczas apoptozy indukowanej tunikamycyną i cisplatyną wymagane są dalsze badania
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Changes in expression of genes related to caspases and BCL-2 family in RPTEC treated with amphotericin B and its modified forms
Zmiany w ekspresji genów kodujących białka związane z aktywnością kaspaz oraz białka z rodziny BCL-2 w komórkach RPTEC traktowanych amfoterycyną B i jej modyfikowanymi formami
Autorzy:
Gola, Joanna M.
Simka, Klaudia
Strzałka-Mrozik, Barbara
Kruszniewska-Rajs, Celina
Gagoś, Mariusz
Mazurek, Urszula
Tematy:
caspases
bcl-2
amphotericin b
copper complexes
oligonucleotide microarrays
kaspazy
amfoterycyna b
kompleksy miedzi
mikromacierze oligonukleotydowe
Pokaż więcej
Wydawca:
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/1035842.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
INTRODUCTION: The main limitation of the use of amphotericin B (AmB) – effective in the treatment of systemic fungal infections – is its high toxicity to human cells. The mechanism of AmB toxicity is not clear. Caspase-related and BCL-2 proteins participate in the regulation of apoptosis. Thus, they may be involved in drug toxicity. In this study we evaluated the influence of AmB on the transcriptional activity of genes related to caspases and the BCL-2 family. We also tested the influence of modified forms of AmB: AmB-Cu2+ (the complex with copper(II) ions) and the AmB-ox (oxidized form). MATERIAL AND METHODS: Human RPTECs (Renal Proximal Tubule Epithelial Cells) were treated with AmB, AmB-Cu2+ and AmB-ox. Total RNA was extracted using the phenol-chloroform method. The expression profiles of genes related to caspase activity and BCL-2 were determined using oligonucleotide microarrays (HG-U133A 2.0, Affymetrix). Analysis included 67 ID related to caspases and 32 ID associated with BCL-2, according to the Affymetrix database. RESULTS: The analysis revealed upregulation of the BCL-2 and BCL2L1genes in the cells treated with AmB-Cu2+, in comparison to the control. In both the AmB and AmB-Cu2+ -treated cells, differentiating genes were associated with inflammation and mitophagy activated by intrinsic signals. In the cells treated with AmB-ox, the BCL-2 genes were downregulated. CONCLUSIONS: The results suggest that AmB and AmB-Cu2+ activate genes involved in the regulation of inflam-mation and autophagy induced by intrinsic signals, but overexpression of BCL-2 and BCL2L1 may protect AmB-Cu2+--treated cells from death. In the cells treated with AmB-ox extrinsic signals prevail, indicating the distinct molecular mechanism of its cytotoxicity.
WSTĘP: Głównym ograniczeniem stosowania amfoterycyny B (AmB) – skutecznej w leczeniu grzybic układowych – jest jej wysoka toksyczność wobec komórek ludzkich. Mechanizm cytotoksyczności nie został wyjaśniony. Białka związane z aktywnością kaspaz oraz białka należące do rodziny BCL-2 uczestniczą w regulacji apoptozy, mogą być zatem zaangażowane w procesy odpowiedzialne za toksyczność leku. W pracy oceniono wpływ AmB na aktywność transkrypcyjną genów kodujących białka związane z aktywnością kaspaz oraz białka z rodziny BCL-2. Zbadano również wpływ modyfikowanych form AmB: AmB-Cu2+ (kompleks z jonami miedzi (II)) i AmB-ox (formy utlenione). MATERIAŁ I METODY: Ludzkie komórki RPTECs (Human Renal Proximal Tubule Epithelial Cells) inkubowano z AmB, AmB-Cu2+ i AmB-ox. Całkowity RNA wyekstrahowano metodą fenolowo-chloroformową. Profil ekspresji genów wyznaczono techniką mikromacierzy oligonukleotydowych (HG-U133A 2.0, Affymetrix). Analiza obejmowała 67 ID genów związanych z aktywnością kaspaz i 32 ID geny kodujące białka z rodziny BCL-2, zaproponowane przez bazę Affymetrix. WYNIKI: Analiza wykazała nadekspresję genów BCL-2 i BCL2L1 w komórkach traktowanych AmB-Cu2+, w porównaniu z kontrolą. Zarówno w komórkach traktowanych AmB, jak i AmB-Cu2+ geny różnicujące związane były z za-paleniem i mitofagią aktywowanymi w odpowiedzi na sygnały wewnątrzkomórkowe. W komórkach traktowanych AmB-ox geny z rodziny BCL-2 były wyciszone. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że AmB i AmB-Cu2+ aktywują geny zaangażowane w regulację zapalenia i mitofagii aktywowanych sygnałami wewnątrzkomórkowymi, jednak nadekspresja genów BCL-2 i BCL2L1 może chronić komórki traktowane AmB-Cu2+ przed śmiercią. W komórkach traktowanych AmB-ox przeważa sygnał zewnątrzkomórkowy, co wskazuje na odrębny mechanizm cytotoksyczności tej formy antybiotyku.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Impairment of apoptosis processes in cancer cells
Zaburzenie procesów apoptozy w komórkach nowotworowych
Autorzy:
Bojarska, Izabela
Opis:
Apoptosis is an important, physiological process aiming at cell death. The programmed cell death is controlled genetically (unlike necrosis), and its goal is to keep to state of homeostasis. During the process, cells which are damaged, abnormal or redundant are eliminated from the body; leaving them might present a potential threat, e.g. as future cancer transformations. There are two paths to initiate the process of apoptosis: the extrinsic one and the intrinsic one. The key stage of apoptosis induction is activating the caspases, which are enzymes of specific cysteine protease activity. The changes in and disturbances of the apoptosis mechanisms, contribute to rise and development of many diseases. Apoptosis inhibition accompanies the process of carcinogenesis, as neoplasms develop due to excessive cells proliferation. Upsetting the balance between the number of proliferating and dying cells may result in the tissue overgrowth which may be observed in cancer. Disturbance of the apoptosis process occurs via blocking the functionality of proapoptotic proteins and overexpression of proteins operating as programmed death inhibitors. Neoplasm cells are characterized by possessing many apoptosis-defensive mechanisms; as a result these cells present resistance to death-inducing factors. Consequently, this leads to insufficient effectiveness of cancer treatment. Often-observed lack of sensitivity to chemo- or radiotherapy is caused by overexpression of antiapoptotic proteins, like Bcl-2 family or apoptosis inhibitors. The cause may also lie in (simultaneous or alternative to overexpression) underexpression of proapoptotic proteins, also belonging to the Bcl-2 family. Bcl-2 family proteins play an important role in the regulation of apoptosis, since the ratio of pro- and antiapoptotic proteins, both representing the same family, is the factor deciding about undertaking or avoiding the programmed cell death pathway. Mutations of proteins of Bcl-2 family (protein p53, genes BAX and BAK) are often observed in neoplasm cells. About 50% of different kinds of neoplasm present gen p53 mutations – the lack thereof in the cell or its presence in abnormal form may contribute to apoptotic resistance appearance. The gen might get damaged by exposure to radiation, chemical agents, and also replication of HPV. The early stages of neoplasm rising are characterised by processes of genetic destabilization. These processes are supported by protein Bcl-2 overexpression, as it leads to protection of cells presenting lethal mutations. A characteristic feature presented by proteins in cancer is also interdependence between p53 mutation appearance and lack of balance in expression of proteins Bcl-2 and BAX – in many cases higher level of Bcl-2 in comparison with lower level of BAX has been reported. Apoptotic resistance if neoplasm cells in also related to changes in the apoptosis inhibitors and survivine expression profile, as well as changes in the level of TNF membrane receptors expression level. Changes regarding the level of caspases expression in neoplasm cells hold an important meaning as well. It seems that caspase-3 is the essential one here, being an effector caspase, which plays the crucial role in the process of apoptosis. Lack thereof, or just lowering its expression may lead to disturbances in the programmed cell death process or even halt the whole mechanism. Overcoming the apoptotic resistance presented by neoplasm cells causes numerous problems because of substantial amount of potentially activated paths aiming to indispose the initiation of the death process. Smaller sensitivity of neoplasm cells to the process of apoptosis is one of the main factors which negatively affect the effectiveness of cancer treatment, as the aforementioned is usually based on cytotoxic drugs.
Apoptoza jest ważnym, fizjologicznym procesem mającym na celu uśmiercenie komórki. Proces programowanej śmierci komórki podlega kontroli genetycznej i dąży do utrzymania stanu równowagi. Podczas tego procesu z organizmu eliminowane są komórki uszkodzone, nieprawidłowe i zbędne, których pozostawienie może stanowić potencjalne zagrożenie, np. pod postacią przekształceń nowotworowych. Istnieją dwie drogi zainicjowania apoptozy: szlak oraz szlak wewnętrzny. Najistotniejszym etapem indukcji apoptozy jest aktywacja kaspaz, będących enzymami o aktywności proteaz cysteinowych.Zmiany i zaburzenia mechanizmów apoptozy, czyli programowanej śmierci komórki, przyczyniają się do powstania i rozwoju wielu chorób. Zahamowanie apoptozy towarzyszy procesowi kancerogenezy, jako że nowotwory rozwijają się wskutek nadmiernej proliferacji komórek. Zachwianie równowagi pomiędzy ilością komórek proliferujących a umierających może prowadzić do przerostu tkanki, który to obserwowany jest w chorobach nowotworowych. Do zaburzenia procesu apoptozy dochodzi poprzez zablokowanie działania białek proapoptotycznych lub nadmierną ekpresję białek, które funkcjonują jako inhibitory programowanej śmierci.Komórki nowotworowe charakteryzują się posiadaniem wielu mechanizmów, które zabezpieczają je przed apoptozą; skutkiem tego jest oporność owych komórek na czynniki indukujące śmierć. To z kolei wiąże się z niewystarczającą skutecznością terapii przeciwnowotworowej. Często obserwowany brak wrażliwości na chemio- lub radioterapię powodowany jest nadmierną ekspresją białek antyapoptotycznych, np. białka z rodziny Bcl-2; przyczyną może też być obniżenie ekspresji białek o właściwościach proapoptotycznych również należących do rodziny Bcl-2. Białka rodziny Bcl-2 odgrywają ważną rolę w regulacji apoptozy, jako że stosunek należących do nich białek zarówno pro- i antyapoptotycznych stanowi czynnik decydujący o podjęciu lub uniknięciu ścieżki programowanej śmierci komórki. Mutacje białek tej rodziny (np. białko p53, geny BAX i BAK) są bardzo często obserwowane w komórkach nowotworowych. Około 50% różnego typu nowotworów przejawia mutacje genu p53 – brak owego genu w komórce lub jego obecność w formie niefuncjonalnej może przyczyniać się do pojawiania się oporności apoptycznej. Gen p53 może zostać uszkodzony poprzez ekspozycję na promieniowanie, czynniki chemiczne, jak i również replikację wirusa HPV. Początkowe etapy procesu powstawania nowotworu charakteryzują się procesami destabilizacji genetycznej; procesom tym sprzyja, poprzez ochronę komórek przejawiących mutacje letalne, nadmierna ekspresja białka Bcl-2. Cechą charakterystyczną prezentowaną przez białka przy zmianach nowotworowych jest również współzależność pomiędzy występowaniem mutacji p53 a brakiem równowagi ekspresji białek Bcl-2-BAX – w przypadku wielu nowotworów ujawnia się wyższy poziom Bcl-2 wobec niższego poziomu BAX. Oporność apoptyczna komórek nowotworowych jest także związana ze zmianami w profilu ekspresji inhibitorów apoptozy (IAP) oraz surwiwiny, jak i również zmiany w poziomie ekspresji receptorów błonowych z rodziny TNF. Zmiany dotyczące poziomu ekspresji kaspaz w komórkach nowotworowych mają również istotne znaczenie w związku z występowaniem oporności na proces programowanej śmierci komórki. Kluczowa wydaje się tu kaspaza-3, będąca kaspazą efektorową. Brak kaspazy-3, lub tylko obniżenie jej ekspresji powodować może zaburzenia apoptozy, a nawet zahamowanie całego mechanizmu. Mniejsze uwrażliwienie komórek nowotworowych na proces apoptozy jest jednym z głównych czynników wpływających negatywnie na skuteczne działanie terapii nowotworowych, które najczęściej oparte są na lekach cytostatycznych.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Effects of 3-methoxy-1-propanol on caspase-3 activity in human neuroblastoma cells.
Wpływ 3-metoksy-1-propanolu na aktywność kaspazy-3 w komórkach neuroblastomy ludzkiej.
Autorzy:
Rzewuska, Klaudia
Opis:
Since the 1970s, glycol ethers have been widely used as solvents. They owe their popularity to their ability to mix with water and organic compounds. These compounds are divided by the type of alcohol that was used to produce them. Today, there is a growing shift away from methyl glycol ethers to propylene glycol ethers. This is dictated by their lower toxicity. However, the number of studies on the toxicity of propylene glycol ethers is small, and their effects on the cells of the central nervous system have not been determined. One of the more popular representatives of P-series glycol ethers is 3-methoxy 1-propanol (1PG3ME), which has shown cytotoxic effects in experiments conducted in previous years in the Department of Toxicological Biochemistry. The aim of this study was to evaluate the involvement of the apoptotic process in the cytotoxic effects of 1PG3ME on SH-SY5Y cells. The effects of different concentrations of 1PG3ME (0.1 - 100 mM) present of in the culture medium for 24 or 72 hours were determined by assessing the cell membrane by LDH assay, cell metabolic activity by MTT reduction assay, and apoptosis process by assaying the activity of the enzyme - caspase-3. The experiments confirmed the damaging effect of higher concentrations of 1PG3ME on cell membrane integrity and metabolic activity, whereas they did not show stimulation of caspase-3 activity. These results suggest that the tested compound induces cell death not by apoptosis but by necrosis, while other types of cell death, e.g., necroptosis, cannot be excluded.
Od lat 70. XX wieku etery glikolowe są powszechnie używane jako rozpuszczalniki. Swoją popularność zawdzięczają zdolności do mieszania się zarówno z wodą, jak i ze związkami organicznymi. Związki te dzieli się ze względu na rodzaj alkoholu, który został użyty do ich produkcji. Obecnie coraz częściej odchodzi się od eterów glikolu metylowego, na rzecz eterów glikolu propylenowego. Jest to podyktowane ich mniejszą toksycznością. Jednakże ilość badań dotyczących toksyczności eterów glikolu propylenowego jest niewielka, a ich wpływ na komórki centralnego systemu nerwowego nie był określany. Jednym z popularniejszych przedstawicieli eterów glikolowych serii P jest 3-metoksy 1-propanol (1PG3ME), który w doświadczeniach przeprowadzonych w poprzednich latach w Zakładzie Biochemii Toksykologicznej, wykazał działanie cytotoksyczne. Celem pracy była ocena udziału procesu apoptozy w cytotoksycznym działaniu 3-metoksy 1-propanolu na komórki linii SH-SY5Y. Badano wpływ różnych stężeń 1PG3ME (0,1 – 100 mM) obecnego w pożywce hodowlanej przez 24 lub 72 godziny na uszkodzenia błony komórkowej oceniane testem LDH, aktywność metaboliczną komórek oznaczaną testem redukcji MTT, a proces apoptozy określano oznaczając aktywność enzymu wykonawczego - kaspazy-3. Wykonane doświadczenia potwierdziły uszkadzający wpływ wyższych stężeń 1PG3ME na integralność błony komórkowej oraz na aktywność metaboliczną, natomiast nie wykazały stymulacji aktywności kaspazy-3. Wyniki te sugerują, iż badany związek wywołuje śmierć komórkową nie na drodze apoptozy, a nekrozy, przy czym nie można wykluczyć innych rodzajów śmierci komórkowej, np. nekroptozy.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
Tytuł:
Nienaturalne aminokwasy jako strategia do otrzymywania substratów, inhibitorów i niskocząsteczkowych sond aktywności dla enzymów proteolitycznych
Unnatural amino acids as achemical tool for the development of protease substrates, inhibitors and activity - baseproblems
Autorzy:
Poręba, Marcin
Kasperkiewicz-Wasilewska, Paulina
Rut, Wioletta
Drąg, Marcin
Tematy:
proteolytic enzymes
substrate specificity
unnatural amino acids
substrates
inhibitors
activity-based probes
caspases
cathepsins
neuthrophil serine proteases
proteasome
SARS-CoV-2 proteases
enzymy proteolityczne
specyficzność substratowa
nienaturalne aminokwasy
niskocząsteczkowe sondy aktywności
kaspazy
katepsyny
proteasom
proteazy wirusa SARS-CoV-2
Pokaż więcej
Wydawca:
Polskie Towarzystwo Chemiczne
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/2200587.pdf  Link otwiera się w nowym oknie
Opis:
Proteolytic enzymes are molecular scissors that are responsible for the amide bond breakdown in peptide and protein substrates. Over the years, the view on proteases has been considerably changed from non-specific digestive enzymes to sophisticated biocatalysts, which by performing limited proteolysis control virtually all biological processes. In order to better understand how proteases work and what are their biologically relevant target substrates, it is indispensable to determine their catalytic preferences. This knowledge can be further utilized to develop selective substrates, inhibitors and activity-based probes (ABPs) enabling the monitoring of proteases activity in various settings, from in vitro analysis on recombinant enzymes or cell lysates to ex vivo and in vivo imaging at the single cell level. Among many chemical-based approaches that have been developed and applied over the years, the Hybrid Combinatorial Substrate Library (HyCoSuL) technology has emerged as one of the most powerful one. HyCoSuL is a combinatorial peptide-based library of fluorogenic substrates, that comprise natural and unnatural amino acids, that can deeply explore the chemical space in proteases active site, providing a structural framework for the development of highly-selective chemical tools. In this review we present the most prominent examples of proteolytic enzymes that have been profiled with HyCoSuL approach yielding selective substrates, potent inhibitors, and very sensitive activity-based probes.
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Regulacja szlaków apoptotycznych i prożyciowych w komórkach neuroblastoma linii IMR-32 traktowanych przeciwciałami ch14.18/CHO
Regulation of apoptotic and pro-survival pathways in neuroblastoma IMR-32 cell line treated with ch14.18/CHO antibodies
Autorzy:
Matjaszek, Aleksandra
Opis:
Neuroblastoma, nowotwór wieku dziecięcego, często diagnozowany u małych pacjentów poniżej 5. roku życia, ma swoje źródło w komórkach grzebienia nerwowego. Powszechnym podejściem w terapii tego schorzenia jest kompleksowe leczenie, obejmujące chirurgiczne usunięcie guza, chemioterapię, radioterapię, przeszczep komórek macierzystych oraz celowaną immunoterapię z zastosowaniem przeciwciał monoklonalnych, takich jak ch14.18/CHO, skierowanych przeciwko gangliozydowi GD2. Mimo dostępności różnorodnych terapii, przeżycie pacjentów z neuroblastoma wysokiego ryzyka pozostaje niskie, stąd też rosnąca potrzeba ulepszenia istniejących metod leczenia oraz odkrycia nowych podejść.Badania przeprowadzone w ramach niniejszej pracy skoncentrowały się na analizie regulacji szlaków apoptotycznych i prożyciowych w odpowiedzi na działanie przeciwciał monoklonalnych ch14.18/CHO wiążących gangliozyd GD2 na ludzkich komórkach neuroblastoma linii IMR-32. Aby zrealizować postawiony cel posłużono się metodą western blot, w celu zbadania poziomów białek zaangażowanych w procesy apoptozy, takich jak kaspaza 7 i kaspaza 9, oraz ich aktywnych, ciętych form. Ta sama metoda została wykorzystana do analizy zmian w poziomie białek biorących udział w szlaku prożyciowym NFκB, w tym czynnika transkrypcyjnego NFκB p65 oraz kinaz IKKα i IKKβ. Dodatkowo, przy wykorzystaniu metody qPCR, przeprowadzono analizę ekspresji genu PHLDA1, który jest związany z procesami apoptotycznymi.W wyniku przeprowadzonych eksperymentów potwierdzono, że przeciwciała ch14.18/CHO w stężeniu 30 μg/ml wykazują działanie cytotoksyczne wobec komórek neuroblastoma IMR-32, co potwierdzono testem ATP po 48 godzinach inkubacji. Ponadto, zaobserwowano indukcję apoptozy, co potwierdzono obserwując spadek poziomu efektorowej kaspazy 7 oraz wzrost aktywnej formy ciętej kaspazy 7. Brak widocznych zmian w poziomie aktywnej ciętej kaspazy 9 sugeruje, że aktywacja kaspazy 7 nie zachodzi poprzez inicjatorową kaspazę 9, lecz przez inną ścieżkę sygnalizacyjną. Analiza ekspresji genu PHLDA1 w komórkach IMR-32 traktowanych przeciwciałami wykazała, że wzrost jego ekspresji koreluje z indukowanym procesem apoptozy. Ten wynik sugeruje, że białko PHLDA1 może pełnić kluczową rolę w mechanizmach apoptotycznych komórek neuroblastoma poddanych działaniu przeciwciał skierowanych przeciwko gangliozydowi GD2. Analiza szlaku prożyciowego NFκB po zastosowaniu przeciwciał ch14.18/CHO nie wykazała aktywacji tej ścieżki w komórkach neuroblastoma IMR-32. Co więcej, pomimo braku zmian w poziomach kinaz IKKα i IKKβ, zaobserwowano spadek poziomu czynnika transkrypcyjnego NFκB p65. Można wnioskować, że zastosowane przeciwciała anty-GD2 nie wpływają na zwiększenie przeżywalności komórek nowotworowych ani wzmożoną oporność na apoptozę.
Neuroblastoma, a childhood cancer, often diagnosed in young patients below 5 years of age, arises from neural crest cells. A common approach in treating this condition involves comprehensive treatment, including surgical excision of tumor, chemotherapy, radiotherapy, stem cell transplantation, and targeted immunotherapy using monoclonal antibodies such as ch14.18/CHO, directed against ganglioside GD2. Despite the availability of various therapies, the survival rate for high-risk neuroblastoma patients remains low, hence the growing need to improve existing treatment methods and discover new approaches.The research conducted in this study focused on analyzing the regulation of apoptotic and pro-survival pathways in response to the action of ch14.18/CHO monoclonal antibodies binding GD2 ganglioside on human IMR-32 neuroblastoma cells.To achieve the set goal, the western blot method was employed to examine the levels of proteins involved in apoptosis processes, such as caspase 7 and caspase 9, as well as their active cleaved forms. The same method was used to assess changes in the levels of proteins involved in the NFκB pro-survival pathway, including the NFκB transcription factor p65, and the kinases IKKα and IKKβ. In addition, the qPCR method was applied to analyze the expression of the PHLDA1 gene, associated with apoptotic process.Conducted experiments confirmed that ch14.18/CHO antibodies at a concentration of 30 μg/ml exhibit cytotoxic activity against IMR-32 neuroblastoma cells as confirmed by the ATP assay after 48 hours of incubation. Furthermore, the induction of apoptosis was observed, supported by a decrease in the level of effector caspase 7 and an increase in the active cleaved form of caspase 7. The absence of visible changes in the level of active cleaved caspase 9 suggests that the activation of caspase 7 does not occur through initiator caspase 9 but through another signaling pathway. Analysis of PHLDA1 gene expression in IMR-32 cells treated with antibodies unveiled that an increase in its expression correlates with the induced apoptotic process. This result suggests that the PHLDA1 protein may play a crucial role in the apoptotic mechanisms of neuroblastoma cells exposed to antibodies directed against GD2 ganglioside. Analysis of the NFκB pro-survival pathway after the treatment with ch14.18/CHO antibodies did not show activation of this pathway in IMR-32 neuroblastoma cells. Interestingly, despite no changes in the levels of IKKα and IKKβ kinases, a decrease in the level of the NFκB transcription factor p65 was observed. It can be inferred that the anti-GD2 antibodies do not contribute to increased cancer cell survival or enhanced resistance to apoptosis.
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
    Wyświetlanie 1-7 z 7

    Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies