Temat: kowadelko - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Atrofia odnogi długiej kowadełka o nieznanej przyczynie – rzadka przyczyna nabytego niedosłuchu przewodzeniowego. Opis klinicznego przypadku oraz przegląd literatury
Autorzy:: Pietrzak, Nikodem
Jankowska, Katarzyna Wiktoria
Rosiak, Oskar
Konopka, Wiesław
Tematy:: atrofia odnogi długiej kowadełka
kowadełko
niedosłuch przewodzeniowy
ossikuloplastyka; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/58907328.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wstęp: W populacji dziecięcej najczęstszą przyczyną niedosłuchu przewodzeniowego jest wysiękowe zapalenie ucha środkowego. W przypadku przewodzeniowego charakteru niedosłuchu i wykluczenia obecności płynu w jamie bębenkowej wskazana jest dokładna ocena układu transmisyjnego ucha środkowego. Cel: Prezentacja klinicznego przypadku atrofii wyrostka długiego kowadełka u 17-letniego pacjenta z 10-letnim wywiadem niedosłuchu przewodzeniowego, z rezerwą ślimakową od 30 do 50 dB w uchu prawym, zakwalifikowanego do tympanotomii eksploratywnej. Przegląd literaturowych baz danych w poszukiwaniu podobnych przypadków. Materiał i metody: Zastosowano wytyczne CARE dla standaryzacji opisu przypadku. Leczenie operacyjne obejmowało tympanotomię eksploratywną z dostępu endauralnego, uwidoczniono atrofię odnogi długiej kowadełka i pasmo łącznotkankowe łączące główkę strzemiączka z promontorium. Błona bębenkowa była zachowana. Wykonano ossikuloplastykę z zastosowaniem materiałów autogenicznych - interpozycję kowadełka. Dokonano przeglądu baz danych PubMED i Scopus zgodnie z wytycznymi PRISMA. Zastosowano słowa kluczowe: „Incus atrophy” OR „Incus necrosis” AND NOT „Stapedectomy”. Wyniki: W kontrolnej audiometrii tonalnej po miesiącu od zabiegu uzyskano zmniejszenie rezerwy ślimakowej do 10–15 dB. Nie obserwowano powikłań. Dyskusja: Idiopatyczny zanik odnogi długiej kowadełka jest bardzo rzadką przyczyną nabytego niedosłuchu przewodzeniowego. Przegląd piśmiennictwa ujawnił 8 prac opisujących podobne przypadki, które zostały przedstawione i omówione w niniejszym artykule. W takich przypadkach ossikuloplastyka może być wykonana przy użyciu autogenicznych lub sztucznych materiałów, takich jak częściowe protezy kostne lub cement kostny. Wnioski: Dokładna ocena badań obrazowych i badań słuchu często pozwala zidentyfikować defekt układu przewodzącego, w przypadkach wątpliwych wskazana jest tympanotomia eksploratywna. Interpozycja kowadełka jest jedną z możliwości w przypadkach podobnych do prezentowanego.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Evolution of the vertebrate middle ear
Ewolucja ucha środkowego kręgowców
Autorzy:: Dobrowolska, Dominika
Opis:: Ucho środkowe jest występującym u czworonogów (Tetrapoda) wyspecjalizowanym narządem umożliwiającym odbieranie dźwięków. W jego skład wchodzi jama ucha środkowego połączona z gardłem za pomocą przewodu gardłowo-słuchowego, błona bębenkowa oddzielająca ucho środkowe od środowiska zewnętrznego, oraz kosteczki słuchowe. U płazów, gadów i ptaków występuje jedna główna kosteczka słuchowa, zwana kolumienką, oraz dodatkowe skostnienia jak wieczko i kolumienka zewnętrzna. Największą zmianą w anatomii ucha środkowego było wyodrębnianie się wśród wczesnych ssaków z łuku żuchwowego dwóch dodatkowych kosteczek słuchowych, młoteczka i kowadełka. Celem pracy było zebranie dotychczasowej wiedzy na temat anatomii, rozwoju i ewolucji ucha środkowego. W pracy przedstawiono przebieg kształtowania się ucha środkowego w rozwoju embrionalnym, powstanie ucha środkowego u wczesnych czworonogów, anatomię ucha środkowego kopalnych i współczesnych płazów, gadów i ptaków, powstanie kosteczek słuchowych u wczesnych ssaków, oraz dokładną anatomię ludzkiego ucha środkowego.
The middle ear is a specialized organ in tetrapods that makes possible to perceive sounds. It consists of the middle ear cavity connected to the pharynx by means of the auditory tube, the eardrum that separates the middle ear from the external environment, and the auditory ossicles. In amphibians, reptiles and birds, there is one main auditory ossicle, called the columella, and additional ossification, such as the operculum and extracolumella. The most prominent change in the anatomy of the middle ear was the separation of two additional ossicles, a malleus and an incus form the mandibular arch among early mammals. The aim of the study was to collect the current knowledge on the anatomy, development and evolution of the middle ear. The review presents the course of the formation of the middle ear in embryonic development, the formation of the middle ear in early tetrapods, the anatomy of the middle ear in fossil and modern amphibians, reptiles and birds, the formation of the auditory ossicles in early mammals, and the exact anatomy of the human middle ear.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Powiązania:: Badania archeologiczne w Kaliszu
Opis:: Artifacts: 1 small anvil or a maker's mark 2 Nail, headless
Przedmioty: 1 Kowadełko lub punca 2 Gwóźdź bez główki
Dostawca treści:: RCIN - Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych

Materiały ikonograficzne

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: The middle ear in multituberculate mammals
Ucho Srodkowe multituberkulatow
Autorzy:: Hurum, J H
Presley, R
Kielan-Jaworowska, Z
Tematy:: fauna kopalna
Lambdopsalis
ssaki
stekowce
czaszki
ucho srodkowe
kowadelko
mloteczek
paleocen
Mongolia
strzemiaczko
Nemegtbaatar gobiensis
kreda
paleontologia
Chulsanbaatar vulgaris
paleozoologia
Kryptobaatar
kosteczki sluchowe
morfologia zwierzat
multituberkulaty; Pokaż więcej
Wydawca:: Polska Akademia Nauk. Instytut Paleobiologii PAN
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/22047.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The ear ossicles, preserved in skulls of a tiny Late Cretaceous multituberculate Chulsanbaatar vulgaris from Mongolia are arranged as in modern mammals. This makes the idea of an independent origin of the multituberculates from other mammals unlikely. We report the finding of ear ossicles in Mesozoic multituberculates. Three almost complete incudes and two fragments of malleus are described and compared with those reported in the Paleocene Lambdopsalis and in non-multituberculate mammals. In these Late Cretaceous multituberculates lateral expansion of the braincase is associated with the presence of sinuses and development of extensive masticatory musculature, but not by the expansion of the vestibule, which is moderately developed. It is argued that because of the lateral expansion of the multituberculate braincase, the promontorium is arranged slightly more obliquely with respect to the sagittal plane than in other mammals and the fenestra vestibuli faces anterolaterally, rather than laterally. This results in a corresponding alteration in orientation of the stapes. The epitympanic recess is situated more anteriorly with respect to the fenestra vestibuli than in other mammals. The recess is deep, and the incus must therefore be oriented somewhat vertically. The incus is roughly A-shaped, with crus breve subparallel to the axis of vibration of the malleus. This axis, approximately connecting the anterior process of the malleus and the crus breve of the incus, lies at 45-55º to the sagittal plane in Chulsanbaatar. Probably most multituberculates were similar in this respect. The fragments of the malleus show a very long anterior process, which agrees with the reconstruction of the malleus in Lambdopsalis by Meng & Wyss (1995), and with the partial malleus of Kyptobaatar, described by Rougier et al. (in press)
Kostki słuchowe ssaków (strzemiączko, kowadełko i młoteczek), mieszczące się w uchu środkowym i przekazujące drgania błony bębenkowej do ucha wewnętrznego, bardzo rzadko zachowują się w stanie kopalnym. Niekompletne kostki słuchowe multituberkulatów zostały po raz pierwszy opisane u paleoceńskiego rodzaju Lambdopsalis z Chin przez Miao & Lillegravena (1986). Autorzy ci, oraz Miao (1988) zrekonstruowali młoteczek z rękojeścią skierowaną ku tyłowi, a nie skośnie ku przodowi i dośrodkowo jak u wszystkich innych ssaków. Niekompletne kostki słuchowe zostały nastepnie odkryte w czterech okazach maleńkiego multituberkulata Chulsanbaatar vulgaris z późnej kredy Mongolii, w materiałach zebranych przez Polsko-Mongolskie Wyprawy Paleontologicme do Mongolii, znajdujących się w zbiorach Instytutu Paleobiologii Polskiej Akademii Nauk. Jeden z tych okazów zostal krótko opisany w poprzedniej naszej pracy (Hurum et al. 1995), a trzy w niniejszej pracy. Opisane kostki słuchowe Chulsanbaatar vulgaris obejmują trzy prawie kompletne kowadełka (po raz pierwszy znalezione u multituberkulatów) i dwa fragmenty młoteczka. W poprzedniej pracy opisano również kowadełko oraz strzemiączko, jednakże identyfikacja tego ostatniego elementu nie jest calkowicie pewna. Kowadełko ma w przybliżeniu kształt litery A. W zwiąku z bocznym rozszerzeniem puszki mózgowej multituberkulatów, promontorium ustawione jest u nich nieco bardziej skośnie w stosunku do osi czaszki niż u innych ssaków, co powoduje, że okienko przedsionka jest zwrócone w bok i ku przodowi, a nie tylko w bok, jak u innych ssaków. Położenie okienka przedsionka wpływa na zmianę ustawienia strzemiączka. Zachyłek nadbębenkowy jest położony bardziej ku przodowi w stosunku do okienka przedsionka niż u innych ssaków i jest głęboki, dlatego kowadełko musiało być ustawione prawie pionowo, z odnogą krótką skierowaną równolegle do osi drgań młoteczka. Zachowane fragmenty młoteczka wykazują obecność długiego wyrostka donosowego, co zgadza się z rekonstrukcją młoteczka u paleoceńskiego Lambdopsalis (Meng & Wyss 1995), z odkrytymi ostatnio fragmentami kostek słuchowych multituberkulata Kryptobaatar z późnej kredy Mongoliii (Rougier et al. w druku), a także z budową młoteczka u stekowców oraz u zarodków prymitywnych ssaków (Fleischer 1973, 1978; Maier 1989, 1990). Dane te (mimo że rękojeść młoteczka nie została dotychczas znaleziona u multituberkulatów) wskazują, że kostki słuchowe multituberkulatów miały taką samą orientację jak u ssaków współczesnych (Fig. 6). Rekonstrukcja kostek słuchowych multituberkulatów przedstawiona w niniejszej pracy nie zgadza sie z rekonstrukcją Miao & Lillegravena (1986) i przemawia przeciw wyodrębnieniu się multituberkulatów z gadów ssakokształtnych oddzielnie od pozostałych ssaków, a więc stanowi argument na korzyść monofiletyzmu ssaków. Ponadto, na podstawie szlifów seryjnych czaszek multituberkulatów Chulsanbaatar vulgaris i Nemegtbaatar gobiensis, wykazano (Fig. 8), że średnica przedsionka u tych multituberkulatów jest około dwukrotnie większa niż średnica ślimaka, tak samo jak to ma miejsce u osesków współczesnych ssaków. Luo & Ketten (1991), na podstawie niejasnych przekrojów tomograficznych kości skalistej multituberkulatów Catopsalis i Moeniscoessus, stwierdzili, że średnica przedsionka jest u nich odpowiednio 5 i 7 razy większa niż średnica ślimaka i zasugerowali, że silnie powiększony przedsionek stanowi synapomorfię multituberkulatów. Na podstawie danych opublikowanych w niniejszej pracy, wniosek ten odrzuciliśmy.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "kowadelko" wg kryterium: Temat