Temat: laparoskopia - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Dlaczego laparoskopia diagnostyczna?
Autorzy:: Firat, Necattin
Mantoglu, Baris
Akin, Emrah
Altintoprak, Fatih
Bas, Enes
Tematy:: chirurgia
laparoskopia diagnostyczna
laparoskopia; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1391550.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wstęp: Ból brzucha wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia, szczególnie w nagłych przypadkach. Niekiedy niemożliwe jest zdiagnozowanie choroby za pomocą metod laboratoryjnych lub obrazowych; wymagane jest wtedy wykorzystanie metody inwazyjnej, której przykład stanowi laparoskopia diagnostyczna. Mimo że może być ona z powodzeniem wykorzystywana w celach terapeutycznych już po postawieniu rozpoznania, niektórzy pacjenci wymagają dodatkowo przeprowadzenia zabiegu laparotomii. Cel: Zamierzeniem niniejszej pracy jest ocena znaczenia laparoskopii diagnostycznej w procesie diagnostycznym i terapeutycznym oraz retrospektywna analiza czynników, które zmuszają chirurgów do podjęcia decyzji o laparotomii. Materiał i metody: Przedmiotem analizy retrospektywnej byli pacjenci powyżej 18. r.ż., którzy zostali poddani laparoskopii diagnostycznej w Klinice Chirurgii Ogólnej Szpitala Klinicznego Sakarya od stycznia 2013 r. do grudnia 2019 r. Z badania wykluczono osoby poniżej 18. r.ż. oraz takie, u których rozpoznanie zostało postawione przed zabiegiem laparoskopowym. Udokumentowano również dane demograficzne dotyczące pacjentów, tj.: przypadki zmiany techniki operacyjnej z laparoskopii na laparotomię oraz pooperacyjne komplikacje i zgony. Wyniki: Dane 347 pacjentów zostały poddane retrospektywnej ocenie na przestrzeni wspomnianych powyżej lat. Spośród tej grupy 216 pacjentów zostało już wcześniej zdiagnozowanych, dlatego nie włączono ich do badania. Procedury laparoskopowe wykonywane w celu oceny stopnia zaawansowania choroby również nie są uwzględnione w badaniu. Pozostała grupa, licząca 131 pacjentów, została zakwalifikowana do badania; liczba kobiet wynosiła 68, natomiast mężczyzn – 63. Diagnostycznej laparoskopii w trybie pilnym zostało poddanych 79,4% osób, podczas gdy pozostałe 20,6% zabiegów laparoskopowych wykonano w trybie planowym w celu diagnostyki bólów brzucha. U 64,9% badanych procedura diagnostyczna została wykonana wyłącznie przy użyciu laparoskopii, podczas gdy u 35,1% zabieg został poszerzony do laparotomii. Wnioski: Mimo ciągłego rozwoju technik obrazowania oraz rosnącej częstotliwości wykorzystywania badań obrazowych, laparoskopia pozostaje kluczowym postępowaniem zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu pacjentów z niepewnym rozpoznaniem, ze szczególnym uwzględnieniem stanów nagłych.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Gynecological endoscopy : laparoscopy
Endoskopia ginekologiczna : laparoskopia
Autorzy:: Huras, Hubert
Reroń, Alfred
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Bez zbędnych cięć
Autorzy:: Sulikowska, Lidia.
Tematy:: Laparoskopia
Wideochirurgia; Pokaż więcej
Cytata wydawnicza:: Gazeta Lekarska 2018, nr 5, s. 52-53
Dostawca treści:: Bibliografia

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Zmodyfikowane miejsce wejścia portu optycznego do cholecystektomii laparoskopowej: nasze doświadczenia
Autorzy:: Shinde, Pravin
Gajjar, Aarsh
Karvande, Rajiv
Tematy:: cholecystektomia
laparoskopia
zmodyfikowany port optyczny; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/58713520.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wstęp: Cholecystektomia laparoskopowa z użyciem 4 portów jest uznaną metodą leczenia chirurgicznego kamicy żółciowej. Przedstawiamy nasze doświadczenia i możliwości modyfikacji miejsca wejścia portu optycznego. Materiał i metody: Aby ocenić wykonalność i bezpieczeństwo cholecystektomii laparoskopowej z innym umiejscowieniem portu, przeprowadziliśmy badanie prospektywne z udziałem 60 pacjentów w szpitalu Seth GSMC KEM w Indiach, od stycznia 2022 r. do lipca 2022 r. W naszym badaniu skorzystaliśmy z elastycznego miejsca wprowadzenia portu optycznego, stosując optyczny trokar o średnicy 5 mm, zamiast konwencjonalnego trokara o średnicy 10 mm. Wszystkie zabiegi przeprowadził jeden doświadczony chirurg. Wyniki: W trakcie 7 miesięcy nową techniką cholecystektomii laparoskopowej zoperowano 60 przypadków kamicy żółciowej. Trzydzieści dziewięć przypadków dotyczyło kobiet, a 21 mężczyzn. Przedział wiekowy naszych pacjentów wynosił od 20 do 55 lat, a mediana wieku – 39 lat. Średni wskaźnik masy ciała (BMI) wynosił 30 (zakres 25–37). Średni czas operacji wynosił 78 minut (zakres 70–90 minut), a okres obserwacji zaś od 10 do 14 miesięcy. Żaden zabieg nie wymagał konwersji do zabiegu otwartego, a podczas operacji nie miały miejsca żadne nieprzewidziane zdarzenia. Dyskusja: Nasza modyfikacja rozmieszczenia i rozmiaru portu optycznego przyniosła dobre wyniki i zadowolenie pacjentów. Ponadto umieszczenie portu w miejscu oddalonym od linii pośrodkowej i pępka zmniejsza ryzyko rozwoju przepukliny w miejscu po trokarze.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Rekomendowane standardy wyposażenia ośrodka leczniczego w zakresie chirurgii bariatrycznej i metabolicznej – doświadczenia własne
Autorzy:: Sztuczka, Ewa
Żukowska, Wioletta
Jackowski, Marek
Janik, Michał R
Paśnik, Krzysztof
Michalik, Maciej
Tematy:: Chirurgiczne leczenie otyłości
laparoskopia
rekomendacje; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1392906.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Ze względu na masę ciała chorego, oraz niejednokrotnie ponadnormatywną posturę, w oddziale chirurgicznym uwzględnić należy wyposażenie w następujący sprzęt: 1. Odpowiednio wzmocnione łóżko szpitalne o szerokości do 120 cm i nośności co najmniej 250–300 kg. Łóżko bariatryczne powinno mieć możliwość podnoszenia leżanki do pozycji zagłówkowej, kucznej, pozycji Trendelenburga (do kąta +10˚) i anty-Trendelenburga (–10˚). W standardzie doposażyć je należy w poręcze i wysięgnik o wzmocnionej konstrukcji oraz solidne lejce ułatwiające wczesne, pooperacyjne uruchomienie pacjenta. 2. Wzmocniony materac (większy komfort zapewni materac próżniowy). 3. Odpowiednie siedzisko, krzesło, wózek inwalidzki, które umożliwią pacjentowi spędzanie czasu w korzystnej dla niego pozycji pionowej (poprawa czynności płuc i krążenia krwi). Siedzisko powinno oferować zadowalające obciążenie robocze do co najmniej 250–300 kg i odpowiednie wymiary siedzenia, które zapewnią wystarczającą przestrzeń dla bioder pacjenta i znajdującej się wokół nich tkanki tłuszczowej oraz uwzględnią kształt ciała chorego, rozkład jego masy (apple – shaped, pear - shaped). Doposażenie siedziska w kółka umożliwia bezpieczne przemieszczanie chorego w dowolne miejsce w szpitalu. 4. Stosowną do badania i leczenia leżankę bariatryczną, która sprosta wykonaniu codziennych czynności terapeutycznych i pielęgnacyjnych, np. zmianom opatrunków, przeprowadzeniu badania fizykalnego. Wskazana byłaby leżanka elektryczna, z regulacją wysokości i oparcia, oraz odpowiednim, bezpiecznym obciążeniem roboczym rzędu ok. 300 kg. 5. Dużych rozmiarów kabinę prysznicową, dostosowaną do potrzeb otyłych pacjentów. Dodatkowo należy wyposażyć ją w poręcze, uchwyty i mobilne krzesło toaletowe. 6. Solidny balkonik umożliwiający samodzielne poruszanie się, utrzymanie własnego ciężaru ciała zarówno w okresie przed-, jak i pooperacyjnym, ewentualnie profesjonalne nosidło do bezpiecznego przekładania pacjenta. 7. Wagę dostosowaną do pomiaru ciężaru ciała pacjentów bariatrycznych (możliwość dokonania pomiaru masy ciała do co najmniej 350 kg). 8. Stopnie (podesty), umożliwiające wejście i położenie pacjenta bariatrycznego, np. na leżance, kozetce opatrunkowej. 9. Specjalistyczne (duże) mankiety, które umożliwiają prawidłowy pomiar ciśnienia tętniczego krwi. Masa ciała chorych kwalifikowanych do operacyjnego leczenia otyłości najczęściej przekracza 100 kg. Bez względu na rodzaj proponowanej procedury chirurgicznego leczenia otyłości, konieczne jest odpowiednie wyposażenie sali operacyjnej w sprzęt i aparaturę medyczną. 1. Automatyczny stół operacyjny, umożliwiający bezpieczne ułożenie pacjenta w pozycji anty-Trendelenburga. Zalecane obciążenie robocze stołu do 350 kg. Wyposażenie w akcesoria umożliwiające utrzymanie żądanej pozycji chorego, np. szerokie podpory pod kończyny górne i dolne, masywne pasy mocujące chorego do stołu i zapobiegające ześlizgiwaniu podczas operacji, ale nieupośledzające krążenia krwi w kończynach. Posiadanie stołu z wymiennym blatem pozwoli na rezygnację z konieczności zabezpieczenia odpowiedniego wózka transportowego ze śluzy do sali operacyjnej. 2. Materac próżniowy, który po wypompowaniu powietrza dopasowuje się do ciała chorego i pozwala na odpowiednie umocowanie pacjenta na stole operacyjnym. Dostępem z wyboru chirurgicznego leczenia otyłości jest dziś technika laparoskopowa. Konieczne jest zatem posiadanie: 1. Dobrej jakości toru wizyjnego z insuflatorem gazu, najlepiej w technologii HDTV prezentującej obraz w naturalnych barwach z dobrym kontrastem i ostrością. System powinien być wyposażony w możliwość rejestracji zapisu przebiegu operacji oraz w pompę ssąco-tłoczącą, niezbędną do ewakuacji nagromadzonych płynów ustrojowych oraz wypłukania pola operacyjnego [6]. 2. Koagulującego urządzenia dwubiegunowego lub noża harmonicznego (preparowanie tkanek techniką laparoskopową wymaga zastosowania zaawansowanych narzędzi służących do cięcia i koagulacji tkanek). Zaletą tego sprzętu jest możliwość zamykania naczyń o średnicy 5–7 mm, a w przypadku skalpela harmonicznego zapewnienie cięcia, preparowania oraz koagulacji tkanek przy zastosowaniu jednego narzędzia roboczego. Nowoczesne instrumentarium elektrochirurgiczne pozwala też zmniejszyć zużycie materiału szewnego (co minimalizuje ryzyko powikłań, zakażenia miejsca operowanego, ponieważ w organizmie pacjenta pozostaje mniej ciała obcego), znacząco skraca czas operacji i zmniejsza utratę krwi [7, 8, 9]. 3. Bazowego i specjalistycznego instrumentarium medycznego. Ilość narzędzi, ich rodzaj oraz rozmiar zależy od wykonywanej procedury bariatrycznej. 1. Trzonek i ostrze nr 11. 2. Strzykawka z 10 ml roztworu 0,9% NaCl. 3. Nożyczki do preparowania tkanek. 4. Nożyczki do szwów. 5. Dwa haki Langenbecka. 6. Końcówka ssąca z drenami. 7. Dren do insuflacji gazu. 8. Igła Veressa do wytworzenia odmy. 9. Dwa kleszczyki typu Pean. 10. Imadło. 11. Dwie pincety chirurgiczne. 12. Dwa opinaki typu Backhaus. 13. Dwa haczyki jednozębne do uchwycenia powięzi, ewentualnie dwa kleszczyki Kochera. 14. Materiał opatrunkowy: 15. Materiał szewny do zamknięcia otworów po trokarach: 16. Dren Redona nr 14 lub 16. 17. Worek do pasywnego drenażu Redona. 18. Antyadhezyjne opatrunki pooperacyjne. Zalecane instrumentarium bazowe przedstawiono na fotografii 1. 1. Trokar optyczny o średnicy 10/12 mm z redukcją na 5 mm  i długości 15 cm. 2. Dwa trokary o średnicy 10/12 mm z redukcją na 5 mm  i długości 15 cm. 3. Dwa trokary o średnicy 5 mm lub dwa trokary o średnicy  10/12 mm z redukcją na 5mm i długości 15 cm. 4. Wideokamera lub optyka skośna o kącie 30˚ ze światłowodem. 5. Retraktor do podtrzymania wątroby. 6. Zakrzywiony disektor o średnicy 5 mm i długości 40–44 cm. 7. Zakrzywione nożyczki o średnicy 5 mm i długości 40–44 cm. 8. Dwa atraumatyczne graspery typu Johan o średnicy 5 mm  i długości 40–44 cm. 9. Monopolarna elektroda hakowa o średnicy 5 mm  i długości 40–44 cm. 10. Atraumatyczne kleszczyki typu Babcock o średnicy 5 mm  lub 10 mm. 11. Imadło. 12. Skalpel harmoniczny lub instrument zaawansowanej energii  bipolarnej o średnicy 5 mm lub 10 mm i długości ramienia  od 35 cm. 13. Klipsownica. 14. Klipsy naczyniowe. 15. Endoskopowy, kątowy stapler liniowy z artykulacją,  o średnicy12 mm i długości ładunku 45 mm, 60 mm,  lub uniwersalna rączka 16. Kilka (6–7) ładunków do endoskopowego staplera  liniowego o różnej wysokości zszywek (wybierając  ładunek, należy kierować się wiedzą o grubości oraz  biomechanice tkanki). 17. Stapler okrężny o średnicy 25 CDH i długiej rękojeści  (ewentualnie w wyposażeniu dodatkowym kowadełko typu  or-vill). 18. Filtr oddymiający pole operacyjne [10]. Zalecane specjalistyczne instrumentarium do operacji Roux-en-Y Gastric Bypass techniką laparoskopową (LRYGB) przedstawiono na fotografii 2. 1. 5 ml błękitu metylenowego 1% do sprawdzenia szczelności  zespolenia. 2. Strzykawkę10 ml. 3. Sondę żołądkową 34–36. 1. Trokar optyczny o średnicy10/12 mm z redukcją na 5 mm  i długości15 cm. 2. Trokar o średnicy 5 mm lub 10/12 mm z redukcją na 5mm  i długości 15 cm. 3. Dwa trokary o średnicy10/12 mm z redukcją na 5 mm  i długości 15 cm. 4. Wideokamera lub skośna optyka o kącie 30˚ ze światłowodem. 5. Retraktor do podtrzymania wątroby. 6. Zakrzywiony dysektor o średnicy 5 mm i długości 40–44cm. 7. Zakrzywione nożyczki o średnicy 5mm i długości 40–44cm. 8. Dwa atraumatyczne graspery typu Johan o średnicy 5 mm  i długości 40–44 cm. 9. Rurka kalibracyjna z podziałką do 10 cm o średnicy 5mm  i długości 40–44 cm. 10. Imadło. 11. Skalpel harmoniczny lub instrument zaawansowanej  energii bipolarnej o średnicy 5mm lub 10 mm i długości  ramienia od 35cm. 12. Klipsownica. 13. Klipsy naczyniowe do uszczelnienie szwów staplerowych  na żołądku. 14. Endoskopowy, kątowy stapler liniowy z artykulacją  średnicy 12 mm i długości ładunku 45 mm, 60 mm,  lub uniwersalna rączka. 15. Kilka (6–7 sztuk) ładunków do endoskopowego staplera  liniowego o różnej wysokości zszywki (wybierając ładunek,  należy kierować się wiedzą o grubości oraz biomechanice  tkanki). 16. Filtr do ewakuacji dymu z pola operacyjnego. 17. Endocatch / bag (do wyjęcia resekowanej części żołądka). 18. Rozwieracz trójramienny do bezpiecznego usunięcia worka  z żołądkiem [11]. Zalecane specjalistyczne instrumentarium do operacji resekcji rękawowej żołądka techniką laparoskopową (LSG) przedstawiono na fotografii 3. 1. sondę żołądkową 34–44 CDH. 2. 5 ml błękitu metylenowego 1%. 3. Strzykawkę 10 ml. 1. Trokar optyczny o średnicy10 mm. 2. Trokar o średnicy15 mm z redukcją na 5 mm. 3. Dwa trokary o średnicy 10/12 mm z redukcją na 5 mm. 4. Retraktor Goldfinger. 5. Opaska gastric band. 6. Wideokamera lub skośna optyka 30˚ ze światłowodem. 7. Retraktor do podtrzymania wątroby. 8. Zakrzywiony disektor o średnicy 5 mm i długości 40–44 cm. 9. Zakrzywione nożyczki o średnicy 5 mm i długości 40–44cm. 10. Dwa atraumatyczne graspery typu Johan o średnicy 5 mm  i długości 40–44 cm. 11. Imadło. 12. Skalpel harmoniczny, lub instrument zaawansowanej energii  bipolarnej, o średnicy 5 mm lub 10 mm i długości ramienia  od 35 cm. 13. Klipsownica i klipsy naczyniowe. 14. Filtr do ewakuacji zadymienia w polu operacyjnym [12]. Wprawdzie odchodzi się obecnie od zakładania opasek bariatrycznych, niemniej jednak są jeszcze ośrodki w kraju, które decydują się na tę metodę operacyjną. null null null Częstość występowania otyłości oraz chorób jej towarzyszących gwałtownie wzrasta zarówno w kraju, jak i na świecie, osiągając skalę epidemii. Zgodnie z wynikami badań naukowych, zabiegi bariatryczne stanowią obecnie jedyną metodę leczenia otyłości olbrzymiej o udowodnionej skuteczności. Postęp wiedzy, który dokonał się na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, pozwolił na zweryfikowanie wskazań do chirurgicznego leczenia otyłości [1]. Złotym standardem leczenia operacyjnego jest zastosowanie małoinwazyjnych technik laparoskopowych, które wiążą się ze zmniejszonym odsetkiem powikłań oraz niższą śmiertelnością okołozabiegową [2, 3]. Dostęp laparoskopowy zapewnia także mniejsze ryzyko kontaminacji ran operacyjnych, uzyskanie lepszych efektów kosmetycznych i szybszy powrót pacjenta do codziennych czynności życiowych i zawodowych. Zaleca się, aby zabiegi chirurgicznego leczenia otyłości wykonywano w ośrodkach z doświadczeniem w chirurgii bariatrycznej i metabolicznej, posiadających wyszkoloną kadrę oraz niezbędny sprzęt [3]. Terapia i opieka pielęgnacyjna nad pacjentem oraz przygotowanie chorego do bariatrycznej procedury chirurgicznej wymaga odpowiedniego, i dodatkowego, wyposażenia oddziału oraz bloku operacyjnego w aparaturę medyczną, która dostosowana jest do chorych z otyłością olbrzymią [4]. Ośrodek taki powinien dysponować również możliwością leczenia powikłań występujących po operacjach bariatrycznych [5].
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Laparoskopowe zabiegi oszczędzające śledzionę z powodu zmian torbielowatych – spostrzeżenia własne
Autorzy:: Zaręba, Konrad Piotr
Cummings, Kerianne
Dorf, Justyna
Kamocki, Zbigniew
Kędra, Bogusław
Tematy:: laparoskopia
torbiel prawdziwa
torbiel śledziony; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/58544369.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wstęp: Torbiele śledziony są zmianami dość rzadkimi. W poniższej pracy autorzy koncentrują się na przedstawieniu własnych spostrzeżeń, związanych z postępowaniem u chorych z takimi zmianami. Cel: Ocena efektywności laparoskopowych zabiegów w przypadku chorych z rozpoznanymi torbielami śledziony. Materiał i metody: Badaniem objęto chorych leczonych chirurgicznie w II Klinice Chirurgii Ogólnej, Gastroenterologicznej i Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku w okresie 2017–01.2020 z powodu zmian torbielowatych, zlokalizowanych w śledzionie. Wyniki: Wszyscy chorzy byli kwalifikowani do planowego zabiegu wycięcia zmiany śledziony – wielkość zmian wahała się od 7 do 15 cm (na podstawie CT). We wszystkich przypadkach wykonano wycięcie przedniej ściany torbieli przy pomocy zaawansowanych narzędzi do chirurgii. Czas zabiegu wahał się od 65 do 100 minut. Nie stwierdzano istotnego ubytku krwi ani żadnych powikłań pooperacyjnych. Wnioski: Reasumując, oszczędzające operacje laparoskopowe w przypadku torbieli śledziony wydają się zabiegami bezpiecznymi i obarczonymi niewielkim odsetkiem powikłań oraz ewentualnych nawrotów. Poszerzenie zakresu zabiegu do całkowitej splenektomii nie powinno również nastręczać większych problemów.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Laparoskopia w urologii
Laparoscopy in urology
Autorzy:: Nyk, Łukasz
Szopiński, Tomasz
Chłosta, Piotr
Piotrowicz, Sebastian
Dobruch, Jakub
Skrzypczyk, Michał Andrzej
Borówka, Andrzej
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Jatrogenne uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas insuflacji jamy otrzewnej w trakcie operacji laparoskopowych
Autorzy:: Paśnik, Bartosz
Modrzejewski, Andrzej
Tematy:: insuflacja
laparoskopia
powikłania
uszkodzenie dużych naczyń; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1392162.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas insuflacji jest potencjalnie najgroźniejszym powikłaniem operacji laparoskopowych. Niniejsza praca stanowi analizę przypadków uszkodzenia dużych naczyń krwionośnych, sporządzoną na podstawie relacji chirurgów oraz dostępnego piśmiennictwa. Częstość omawianego powikłania wynosi 0,04–0,1%. Niezmiernie istotna jest nauka prawidłowej techniki insuflacji. Podczas wstępnego badania lekarskiego należy obrać odpowiednią strategię wprowadzania narzędzi w zależności od budowy pacjenta. Należy zachować szczególną ostrożność u szczupłych osób. Niezmiernie ważne jest unikanie nadmiernej siły podczas wprowadzania narzędzi oraz zbędnego manewrowania igłą Verresa. Należy również pamiętać o unoszeniu powłok ciała. Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas początkowego etapu laparoskopii pozostaje niedoszacowanym problemem, którego należy poddać głębokiej analizie.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: Wczesne wyniki resekcji wątroby techniką laparoskopową
Autorzy:: Stranek, Maciej
Pędziwiatr, Michał
Radkowiak, Dorota
Zychowicz, Anna
Budzyński, Piotr
Major, Piotr
Budzyński, Andrzej
Tematy:: laparoskopia
resekcja wątroby
przerzuty do wątroby; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1394089.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Celem pracy było przedstawienie wczesnych wyników resekcji wątroby techniką laparoskopową. Materiał i metodyka. Przeprowadzono retrospektywną analizę chorych, u których wykonano resekcję wątroby sposobem laparoskopowym. Do analizowanej grupy włączono 23 chorych (11 kobiet i 12 mężczyzn). Średni wiek chorych wyniósł 61,3 lat (37-83 lat). U 15 chorych powodem kwalifikacji do zabiegu były przerzuty do wątroby raka jelita grubego, u 1 przerzut raka sutka, u 5 chorych pierwotny nowotwór wątroby. Pozostałych 2 chorych zakwalifikowano do resekcji wątroby w celu poszerzenia marginesu operacyjnego z powodu raka pęcherzyka żółciowego rozpoznanego w trakcie oceny patomorfologicznej preparatu po laparoskopowej cholecystektomii, pierwotnie wykonanej ze wskazań innych niż onkologiczne. Wyniki. U 11 chorych wykonano hemihepatektomię (9 prawostronnych i 2 lewostronne), u pozostałych 12 chorych mniejsze zabiegi resekcyjne (5 metastazektomię, 4 nieanatomiczne resekcje wątroby, u 1 bisegmentektomię, 2 resekcje łożyska pęcherzyka żółciowego). Średni czas zabiegu wyniósł 275 min (65-600 min). Średnia wielkość usuniętych guzów wyniosła 28 mm (7-55 mm). W trzech przypadkach wystąpiła konieczność konwersji do laparotomii spowodowana nadmiernym krwawieniem z miąższu wątroby. Powikłania pooperacyjne stwierdzono u 4 chorych (17,4%). Mediana czasu hospitalizacji wyniosła 6 dni (2 – 130 dni). Jeden chory (4,3%) został ponownie rehospitalizowany z powodu ropnia podwątrobowego i wymagał ponownej operacji. U wszystkich chorych w naszej grupie ocena histopatologiczna potwierdziła radykalność zabiegu (R0). Wniosek. Laparoskopowe resekcje wątroby wydają się być interesującą alternatywą dla leczenia zmian ogniskowych w wątrobie.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Appendektomia wykonywana w trybie pilnym w okresie pandemii COVID-19 – doświadczenie pojedynczego ośrodka w Wielkiej Brytanii
Autorzy:: Salgaonkar, Hrishikesh
Aladeojebi, Adebimpe
Murcott, David
Nnaji, Martin
Tsiamis, Achilleas
Cheruvu, Chandra VN
Tematy:: appendektomia
COVID-19
koronawirus
laparoskopia
operacje pilne; Pokaż więcej
Wydawca:: Index Copernicus International
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1391284.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Wprowadzenie: Po stwierdzeniu pierwszych przypadków zakażenia nowym koronawirusem (COVID-19) w Wuhan w Chinach w grudniu 2019 r., doszło do błyskawicznego rozprzestrzenienia się go i przeciążenia systemów ochrony zdrowia na całym świecie. Wobec braku wiedzy o wirusie odpowiedzialnym za COVID-19 i niewielkiej liczby doniesień na temat wyników operacji chirurgicznych przeprowadzanych w tym czasie, szpitale wstrzymały wykonywanie planowych zabiegów, natomiast zabiegi w trybie pilnym przeprowadzano jedynie po wyczerpaniu możliwości leczenia zachowawczego. Cel: W niniejszej pracy przedstawiamy nasze doświadczenia w zakresie wyników chirurgicznego leczenia zapalenia wyrostka robaczkowego w okresie pandemii. Metody: Prospektywnie zgromadzono dane z leczenia 132 pacjentów w szczytowym okresie pandemii, tj. od 1 marca do 5 czerwca 2020 r. Następnie porównano je z danymi z leczenia 206 chorych w analogicznym czasie w 2019 r. Analizą objęto: dane demograficzne pacjentów, objawy przy przyjęciu, zdarzenia przedoperacyjne, rodzaj leczenia chirurgicznego oraz wyniki i powikłania pooperacyjne. Wyniki: Zmienne demograficzne i stan ogólny wg ASA w obu grupach były porównywalne. Appendektomię laparoskopową wykonano u 84,4% pacjentów w grupie badanej i 96,7% w grupie kontrolnej. Podczas gdy odsetek pierwotnych operacji techniką otwartą w grupie badanej to 13,6%, w grupie kontrolnej wynosił on 5,3%. Średnia długość hospitalizacji i odsetek wczesnych powikłań pooperacyjnych (<30 dni) były podobne w obu grupach, z wyjątkiem zakażenia miejsca operowanego (P = 0.02) oraz jednego zgonu w grupie badanej. Wniosek: Choć w okresie pandemicznego przeciążenia jedną z opcji terapeutycznych w przypadkach ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego stanowi leczenie zachowawcze, u pewnego odsetka pacjentów nadal wymagana jest operacja chirurgiczna. Wyniki naszego badania wskazują, że przy starannym planowaniu i ścisłych protokołach obowiązujących na bloku operacyjnym możliwe jest bezpieczne wykonywanie zabiegów pilnej appendektomii przy minimalnym ryzyku transmisji COVID-19. Obserwacje te uzasadniają przeprowadzenie dalszych, randomizowanych badań.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "laparoskopia" wg kryterium: Temat