Temat: misappropriation - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Raz jeszcze o odpowiedzialności za przywłaszczenie przedmiotu wchodzącego do majątku wspólnego małżonków
On Liability for Misappropriation of Property Belonging to the Spouses’ Community Property
Autorzy:: Jaworska-Wieloch, Anna
Tematy:: misappropriation of property belonging to the spouses’
community property
misappropriation
theft; Pokaż więcej
Wydawca:: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/1035790.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The legal assessment of misappropriation of property belonging to community property by one of the spouses constitutes a heavily contested issue in criminal law. The article analyzes a well-established opinion, according to which such property can be the object of the crime of misappropriation, and which cites the rules of the civil law. The article focuses on the issue of the possibility of assuming in such cases an attack on property, i.e. a violation of the object of the offence, discussed from the perspective of family law, which allows spouses to dispose of such property without the permission of the other spouse, on the basis of the rule of independent property management. Moreover, the author verifies the prerequisite for the seizure of third-party property, given that the property in question belongs also to the defendant, in accordance with the rules of community property. In addition to that, the author discusses the issue of meeting the prerequisites for the subjective aspect and the rule for evaluating the damage inflicted by the offence. The latter issue has been identified as particularly controversial, given that determining the scope of the possible restitution claims according to the value of property which constitutes the object of the offence in a situation where the property belongs also to the defendant is contrary to the intuition of criminal law scholars.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Posiadanie w prawie karnym i cywilnym – czy dzierżyciel i prekarzysta może być pokrzywdzonym przestępstwem kradzieży?
Possession in criminal law and civil law – can the holder and a permissive occupant be a victim of theft?
Autorzy:: Tyburcy, Tomasz
Tematy:: theft
misappropriation
possession
holder
permissive occupant; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Opolski
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/697092.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The structure of ownership in civil law consists of two elements. The first is the element of physical wielding (corpus possesionis), and the second is a psychological (subjective) element; constituted by a presumption in favour of possession – one is always presumed to possess in his own interest (animus rem sibi habendi). Legal possession is the detention (control) or enjoyment of property or right that we hold or exercise by ourselves. Having control over property for someone else is defined in civil law as holding (Art. 338 of the Civil Code), which concerns the realization of a certain task. Possession as a factual status is protected by Art. 278 § 1 K. K. and should be interpreted more broadly than within the civil law definition. It constitutes an actual control over a movable property, which can also be exercised by a holder acting on his own behalf (commissionaire), who is not the possessor within the definition of the civil law. In contrast, it appears that a holder not acting on his own behalf (employee) is not protected by Art. 278 § 1 K. K. It seems erroneous that the protection of unlawful possession in Art. 278 § 1 K. K. depends on the good faith of the holder. Another questionable issue is granting protection for the permissive occupant in Art. 278 § 1 K. K. There is very little attention devoted to this problem both in the case-law as well as literature. It seems that permissive occupant does not attain the control over property, because his actual relationship to it is not an expression of the will of detentor, and therefore he cannot be a victim of theft.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Gloss to the Judgement of the Court of Appeal in Warsaw of 14 November 2016 (II AKa 126/16, LEX No. 2171273)
Autorzy:: Korpysz, Anna
Tematy:: misappropriation
leasing
animus rem sibi habendi
sprzeniewierzenie; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/618899.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The gloss was devoted to the problem of the subjective side of the crime of misappropriation and assessment of criminal law refusal to return the subject of the lease after the expiry of the lease agreement and cessation of payment of the leasing installments. The Court of Appeal in Warsaw took the position that the intention to keep things for themselves under Article 284 § 2 of the Penal Code is evidenced by the fact that the accused did not contact the lessor for more than two years, unlawfully using the car as his own. The author thoroughly analyzes the applicable legal provisions, not only in the field of criminal law, but also civil law, indicating what criteria should be taken into account in assigning the perpetrator of the intention animus rem sibi habendi. Due to the frequency of similar facts to the underlying judgement, it deserves special attention.
Glosa została poświęcona problemowi strony podmiotowej przestępstwa sprzeniewierzenia oraz ocenie prawnokarnej odmowy zwrotu przedmiotu leasingu po wygaśnięciu umowy leasingu i zaprzestaniu płacenia rat leasingowych. Sąd Apelacyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że o zamiarze zatrzymania rzeczy dla siebie z art. 284 § 2 Kodeksu karnego świadczy fakt, że oskarżony nie skontaktował się z finansującym przez okres ponad dwóch lat, bezprawnie korzystając z samochodu tak, jak z własnego. Autorka poddała szczegółowej analizie obowiązujące przepisy prawne, z dziedziny nie tylko prawa karnego, lecz także prawa cywilnego, wskazując, jakie kryteria należy wziąć pod uwagę w zakresie przypisania sprawcy zamiaru animus rem sibi habendi. Z uwagi na częstotliwość występowania zbliżonych stanów faktycznych do tego orzeczenia zasługuje ono na szczególną uwagę.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Chosen aspects of misappropriation in the Polish Penal Code of 1997
Wybrane aspekty przestępstwa przywłaszczenia na gruncie Kodeksu karnego z 1997 roku
Autorzy:: Zięba, Maria
Opis:: The thesis focuses on various aspects of misappropriation (art. 284 of Polish Penal Code) and problems that arose after the introduction of 1997 Penal Code. The Author describes the new terminology used in Chapter XXXV of the Act in relation to moveable property, resulting in other changes such as the introduction of misappropriation of property rights in the new article 284 § 1. The author will revise the change and state whether it was necessary and how other rules are affected, specifically how the penal rules of intellectual property law relate to the new art. 284 § 1 and what is the impact of the new definition of moveable property introduced in art. 115 § 9. Also, a situation where a bank employee unlawfully appropriates bank deposit of a customer will be analyzed, and the question whether the employee should be responsible for embezzlement (art. 296) or misappropriation (art. 284) will be addressed. The next step is considering whether the prior, legal possession of the subject of misappropriation is necessary in case of property rights and if it is possible to commit misappropriation if the prior possession was illegal, but cannot be considered as theft (art. 278 § 1).
Praca koncentruje się na problemach związanych z przestępstwem przywłaszczenia na gruncie Kodeksu karnego z 1997 r. Poprzez analizę trafności zmiany pojęcia „mienie ruchome” na „rzecz ruchoma” jako znamienia przedmiotu czynności wykonawczej w przestępstwach kradzieży i przywłaszczenia, Autorka dokonuje oceny wprowadzenia do k.k. nowego typu czynu zabronionego: przywłaszczenia prawa majątkowego. Próbie rozstrzygnięcia poddana zostanie także kwestia pokrywania się zakresu kryminalizacji art. 284 § 1 w części dotyczącej prawa majątkowego z obszarem penalizacji innych przepisów takich jak art. 115 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych czy też zamachów na rzecz ruchomą w rozszerzonym dzięki art. 115 § 9 k.k. rozumieniu. Jeden z rozdziałów pracy poświęcony jest ponadto opisowi czynu polegającego na przywłaszczeniu środków z rachunku bankowego przez upoważnionego do dokonywania operacji pracownika banku. Następnie art. 284 § 1 zostaje poddany analizie pod kątem wymogu uprzedniego, niebezprawnego posiadania. Zestawiając ze sobą cywilistyczne aspekty posiadania z poglądami doktryny i orzecznictwa na ten stan faktyczny na gruncie prawa karnego, Autorka stara się odpowiedzieć na pytanie, co przesądza o zakresie kary przewidzianej za kradzież i przywłaszczenie oraz czy wymóg uprzedniego posiadania odnosi się także do praw majątkowych. W końcu, opisane zostają te sytuacje, w których sprawca przywłaszczył sobie rzecz ruchomą, w której posiadanie wszedł bezprawnie, jednak nie można mu przypisać odpowiedzialności za czyn opisany w art. 278 § 1.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2021 r., w sprawie III KK 561/19
Gloss on the Supreme Court judgment of 3 February 2021, III KK 561/19
Autorzy:: Gałązka, Małgorzata
Tematy:: przywłaszczenie
przywłaszczenie prawa majątkowego
prawnokarna ochrona współwłasności
przestępstwa przeciwko mieniu
misappropriation
misappropriation of property right
criminal law protection of co-ownership
offences against property; Pokaż więcej
Wydawca:: Uczelnia Łazarskiego. Oficyna Wydawnicza
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/2200515.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Przedmiotem niniejszego opracowania jest krytyczna glosa do wyroku, w którym Sąd Najwyższy uznał bezprawne dyspozycje rzeczą wspólną dokonane przez współwłaściciela za przywłaszczenie cudzej rzeczy. Stanowisko to trudno zaaprobować, ponieważ opiera się ono na szeroko przyjętej, ale błędnej wykładni pojęcia cudzej rzeczy, uznając ją za cudzą wobec współwłaściciela. Opisane zachowanie wyczerpuje raczej znamiona przywłaszczenia prawa majątkowego w postaci uprawnień do rzeczy przysługujących drugiemu ze współwłaścicieli.W swojej argumentacji SN częściowo oparł się na racjach uzasadniających tę ostatnią kwalifikację prawną, jednakże nie wyciągnął z nich właściwych wniosków i nie zdecydował się na odstąpienie od poglądu przeważającego w orzecznictwie.
The paper presents the critical commentary on the judgment, in which the Supreme Court classified unlawfull disposals of a co-owned item commited by a co-owner as misappropriation of someone else’s movable item. The legal assessment carried out by the Supreme Court can hardly be approved, as it is based on a widespread and yet incorrect interpretation of the concept of someone else’s item, considering it to be someone else’s property in relation to its co-owner. The behaviour in question fulfils rather the features of misappropriation of property right in the form of another co-owner’s participation in co-ownership. The Supreme Courtpartially based its assessment on the reasons justifying the latter legal qualification, however did not draw proper conclusions therefrom and did not decide to depart from the dominant case-law opinion.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Kradzież czy przywłaszczenie rzeczy ruchomej z majątku wspólnego (współwłasności)?
Theft or misappropriation of a tangible asset as the matrimonial property
Autorzy:: Tyburcy, Tomasz
Tematy:: misappropriation
theft
matrimonial property
co-ownership
ownership
kradzież
przywłaszczenie
majątek wspólny
współwłasność
własność; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/692762.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: According to the dominant opinion in the case-law, the spouse who disposes of the assets included within the matrimonial property against the will of the other spouse commits either a theft or misappropriation, depending on which party (the perpetrator or the victim) controls the assets in question. There is, however, a minority view according to which it is not possible for a spouse to commit a crime of stealing assets included in the matrimonial property and any unlawful appropriation of such assets by a spouse must be qualified in accordance with Article 284 par. 1 of the Penal Code. Both positions have their basis in the understanding of the notion of ‘possession’ as a subject of protection under the legal provisions in which offences against property are defined. It is generally accepted that what matters is the factual ownership of a given object, but there is no agreement in the literature as to the uniform definition of this ownership.
W doktrynie dominuje stanowisko, że małżonek, który rozporządza składnikiem majątku wspólnego jak własnym, wbrew woli drugiego małżonka, popełnia kradzież lub przywłaszczenie w zależności od tego, czy rzecz znajduje się we władztwie pokrzywdzonego czy też sprawcy. Mniejszościowy pogląd zakłada, że nie jest możliwa kradzież rzeczy wchodzących w skład wspólnoty majątkowej małżonków, a bezprawne ich przywłaszczenie należy kwalifikować z art. 284 § 1 k.k. Oba stanowiska mają za podstawę inne rozumienie posiadania (władania). Powszechnie przyjmuje się, że chodzi o faktyczne władanie rzeczą, ale doprecyzowanie tego sformułowania budzi już kontrowersje w piśmiennictwie. Należy szczególnie wnikliwie analizować stronę podmiotową, jeżeli przedmiotem wykonawczym jest rzecz stanowiąca współwłasność małżeńską. W związku z przepołowieniem kradzieży i przywłaszczenia istotne jest ustalenie wartości przedmiotu wykonawczego.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Limits of protection against unfair imitation in law against unfair competition.
Granice ochrony przed nieuczciwym naśladownictwem w prawie zwalczania nieuczciwej konkurencji
Autorzy:: Puchała, Łukasz
Opis:: In modern global market use of others achievements freedom of imitation is a common practice. In polish legal system communis opinio freedom of imitation is general rule. Nevertheless abovementioned rule has its limitation in competition law, consumer ptotection law , intellectual property law, law against unfair competition. Main subject of this paper is delimitation of fair and unfair imitation under the law against competition law. Protection set in u.z.nk. is built upon general clause which stipulates that is imitation is unfair when it’s against bona fide.U.z.n.k. Main question is if beside protection against slavish imitation (13 u.z.n.k.) and other types of unfair behavior described in u.z.n.k. (10 u.z.n.k. and 11 u.z.n.k.) is possible to create protection based on general clause (art. 3 u.z.n.k.)
Głównym celem niniejszych rozważań było określenie, w jakich sytuacjach działanie przedsiębiorcy polegające na naśladowaniu całości lub części produktu przedsiębiorcy konkurencyjnego będzie stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu prawa zwalczania nieuczciwej konkurencji. Przeprowadzona analiza prawa międzynarodowego, doprowadziła do stwierdzenia, iż brak jest jednolitego modelu ochrony prawa nieuczciwej konkurencji. Konstrukcja polskiej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji bliższa jest tej przyjętej w prawie niemieckim i opiera się o klauzulę generalną określającą, iż czynem nieuczciwej konkurencji jest zachowanie przedsiębiorcy sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami naruszające interes innego przedsiębiorcy oraz stypizowane czyny nieuczciwej konkurencji stanowiące egzemplifikację przypadków naruszenia dobrych obyczajów. Zasadą przyjętą przez polskiego ustawodawcę jest swoboda naśladownictwa wynikająca z zasady wolności gospodarczej. Ograniczenie powyższej zasady na gruncie prawa zwalczania nieuczciwej konkurencji wynika z nakazu przestrzegania reguł uczciwości w obrocie gospodarczym skierowanego do przedsiębiorców. Głównym problemem pracy było udzielenie odpowiedzi na pytanie czy i w jakim zakresie dopuszczalne jest kreowanie czynu nieuczciwej konkurencji w postaci naśladownictwa niezgodnego z dobrymi obyczajami na podstawie klauzuli generalnej określonej w art. 3 ust. u.z.n.k. Dla uznania powyższej ochrony należy ustalić, że działanie przedsiębiorcy narusza interes konkurenta, a także. iż dana postać naśladownictwa narusza inny niż określony w stypizowanych czynach nieuczciwej konkurencji dobry obyczaj kupiecki. Niedopuszczalna jest wobec powyższego modyfikacja przesłanek określonych w art. 13 u.z.n.k. bez wskazania dodatkowych okoliczności dotyczących sposobu kopiowania stanowiących o nieuczciwości danego zachowania.Najczęstszymi okolicznościami wskazywanymi w doktrynie i orzecznictwie stanowiącymi o nieuczciwości naśladownictwa niewprowadzającymi w błąd są: naruszenie cudzej renomy zawłaszczenie, o którym można zaś mówić wówczas, gdy kopiujący przypisuje sobie określone rozwiązanie, sugerując, że pochodzi ono wyłącznie od niego wdzieranie się w serię, poprzez stworzenie produktu o dużym stopniu kompatybilności.Analiza najczęściej wskazywanej z powyższych okoliczności a mianowicie naruszenia renomy wykazała, iż ochrona ta opiera się na błędnym, bo kolidującym z zasadą wolności naśladownictwa założeniu, iż nieuczciwym jest korzystanie z efektów cudzej pracy Kumulatywna i uzupełniająca ochrona na podstawie u.z.n.k. jest dopuszczalna nie może stanowić surogatu ochrony nieprzyznanej na podstawie praw własności intelektualnej. Ustawodawca nie przyznał ochrony renomie, a zatem także ochrony inwestycjom poniesionym przez producenta renomowanych produktów, jako takiej, z drugiej strony nie zakazał naśladownictwa per se. Wydaje się, iż przesłanką mogącą decydować o nieuczciwości naśladownictwa mógłby być antykonkurencyjny skutek takiego zachowania wywołany poprzez systematyczne, a także błyskawiczne wprowadzanie na rynek kopii produktów konkurenta, reprodukowanych za pomocą technicznych środków reprodukcji, a zatem umożliwiającą szybkie, wierne, a także w dużej skali wprowadzenie do obrotu tychże kopii, przy jednoczesnym obniżeniu cen ich sprzedaży do poziomu.Po przeanalizowaniu powyższych przesłanek na podstawie wykładni systemowej należy stwierdzić, iż polski ustawodawca celowo wąsko zakreślił przesłanki nieuczciwego naśladownictwa podkreślając, iż dobrym obyczajem, który należy chronić i który może być zagrożony poprzez pewne formy naśladownictwa jest wprowadzenie w błąd konsumentów, co do tożsamości produktów.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: The awareness of the constituent element of "amount" in the case of the so called "bi-typical criminal acts"
Świadomość znamienia kwotowego przepołowionego typu czynu zabronionego
Autorzy:: Tyburcy, Tomasz
Opis:: Qualifying the criminal act based of the value of the property has an old tradition and reflects the backwardness of the criminal law. This practice causes problems with the determination of the constituent elements of the subject party with respect to the value of the object of the crime in question, in particular, in case of inchoate offense of an attempt. In practice, the implementation of the constituent elements of subject party is not examined, and the attribution of intent to the perpetrator is often based on fiction. The "Bisecting" of acts against property is based on a single criterion, and their unlawfulness is determined by a group of objective and subjective circumstances. The value of the object in question, as one of the considerations to be taken into account, should only affect the level of sentence. The "bi-typification" of acts against property weakens the general prevention. Considering the presented issue de lege ferenda, the legislator should base the legislation on the "principle of opportunism", and give up the practice of partial decriminalization related to the criterion of amount.
Uzależnianie kwalifikacji od wartości mienia ma stare tradycje i świadczy o uwstecznieniu prawa karnego. Powoduje to problemy związane z ustaleniem znamion strony podmiotowej w odniesieniu do znamienia wartości przedmiotu wykonawczego, w szczególności, jeżeli formą stadialną jest usiłowanie. W praktyce realizacja znamion strony podmiotowej nie jest badana, a przypisanie zamiaru sprawcy często opiera się na fikcji, gdyż to, czy sprawca miał zamiar popełnienia wykroczenia, czy przestępstwa, zależy wyłącznie od okoliczności obiektywnych (wartości mienia). Przepołowienie czynów przeciwko mieniu opiera się na jednej przesłance, a ich bezprawie wyznacza zespół przedmiotowych i podmiotowych okoliczności. Bitypizacja czynów przeciwko mieniu osłabia prewencję generalną. Biorąc pod uwagę zaprezentowaną kwestię, de lege ferenda ustawodawca powinien oprzeć się na zasadzie oportunizmu, zrezygnować z kontrawencjonalizacji przestępstw w oparciu o kryteriom kwotowe.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: Problemy z oceną skali przestępstwa kradzieży i przywłaszczenia dóbr kultury
Problems assessing the scale of the crime of theft and misappropriation of cultural artifacts
Autorzy:: Witt, Jakub
Tematy:: zabytki
dobra kultury
kradzież
przywłaszczenie
statystyki
pomiar przestępczości
relict
cultural artifacts
theft
misappropriation
statistics
crime assessment; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Opolski. Wydział Prawa i Administracji
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/61809729.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Pomiar przestępczości przeciwko zabytkom, w szczególności przestępstw kradzieży i przywłaszczeń zabytków, jest znacznie utrudniony. Autor podjął próbę uzyskania od organów prowadzących statystyki przestępczości przeciwko zabytkom danych statystycznych. Skierował zapytania o udzielenie informacji publicznej do komendantów wojewódzkich Policji, Komendanta Stołecznego Policji, Komendanta Głównego Policji, Generalnego Konserwatora Zabytków, wojewódzkich konserwatorów zabytków oraz Ministerstwa Sprawiedliwości. W Policji w 2013 r. doszło do zmiany systemu informatycznego, stąd nie jest możliwe dokonanie jednolitej analizy przestępczości w skali dekady 2005-2015. Obydwa systemy różnią się bowiem kategoriami, pod którymi rejestrowane są przedmioty skradzione. Informacje z Komendy Głównej Policji, publikowane w czasopiśmie „Cenne, Bezcenne, Utracone” dały uogólniony obraz przestępczości. Krajowy wykaz zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę jest miarodajną bazą danych, jednakże nie wszystkie skradzione zabytki są zgłaszane do wykazu. Konserwatorzy zabytków przeważnie nie mają informacji na temat kradzieży zabytków i rzadko zgłaszają kradzieże do wykazu. W systemach prokuratury i sądów nie ma możliwości wyłonienia spośród wszystkich przestępstw wyłącznie tych, których przedmiotem czynności wykonawczej był zabytek lub dobro kultury. Nie wiadomo zatem, jaka jest rzeczywista liczba przypadków przestępstw skierowanych przeciwko zabytkom.
The measurement of thefts of cultural artefacts is presented in this paper. The author analyses the statistics of cultural heritage theft as provided by the administrative organs. In doing so, the author examines the work of the Police, conservators of works of art, and the Polish Ministry of Justice. Inasmuch as the Police computer system was changed in 2013, it is not possible to compare statistics for the entire decade 2005-2015. Both systems use different registration categories for stolen cultural objects. Information from the General Police Headquarters, published in the journal “Valuable, priceless, lost”, gives a general perspective of thefts of cultural property. On the other hand, the national register of stolen or illegally exported cultural goods is an authoritative database, but not every stolen object is registered. In the systems used by public prosecutor’s offices and administrators of justice there is no possibility to separately register cultural property thefts. For all these reasons, the real size and scope of thefts of cultural objects is difficult to determine.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Kradzież jako przestępstwo materialne ścięte – jak ustalić czas skutku?
Autorzy:: Tyburcy, Tomasz
Tematy:: theft
criminal offences against property
misappropriation
result of criminal offence
consequence of theft
kradzież
przestępstwo materialne
przestępstwo skutkowe
przywłaszczenie
przestępstwa przeciwko mieniu; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/617469.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Theft is committed at the moment of seizure of a movable property (taking the actual control over it), if the performance of such action is accompanied by the intention of its misappropriation; therefore the consequence of the theft occurs regardless of the perpetrator’s ability to realize the intention to dispose of property in question as its actual owner. The degree of consolidation of the control over the stolen property does not belong to the constituent elements of theft. The misappropriation is merely the objective of the perpetrator; it can be fully realized only after the factual seizure. In some instances determining the time of theft raises a serious controversy, for example in case of theft occurring in an apartment of the victim or a self-service shop. The doctrine has widely accepted that theft is an offence with criminal consequences. It seems, however, that when it comes to this particular offense so called “time curdling” occurs – the identity of time and location of the act and its consequences. That is the reason why, in contrast to other types of offenses, in this case it is not possible to distinguish the act and its consequence.
Kradzież jest dokonana z chwilą zawładnięcia rzeczą ruchomą (objęcia jej w faktyczne władanie), jeżeli temu działaniu towarzyszy cel jej przywłaszczenia. Skutek przestępstwa kradzieży następuje więc niezależnie od tego, czy sprawca zdoła zrealizować zamiar rozporządzania rzeczą tak, jak właściciel. Stopień utrwalenia władztwa nad skradzioną rzeczą nie należy do znamion kradzieży. Fakt przywłaszczenia jest jedynie celem działania sprawcy. Może on być zrealizowany dopiero po dokonaniu zaboru. Ustalenie czasu dokonania kradzieży w niektórych przypadkach budzi jednak kontrowersje, np. w przypadku kradzieży rzeczy z mieszkania pokrzywdzonego. W doktrynie powszechnie przyjmuje się, że kradzież jest typem materialnym. Wydaje się natomiast, że w przypadku tego przestępstwa zachodzi „ścięcie czasowe”, tzn. tożsamość czasowa i miejscowa działania oraz skutku. Dlatego właśnie, w przeciwieństwie do innych typów czynów zabronionych, nie jest możliwe odróżnienie działania od skutku.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "misappropriation" wg kryterium: Temat