Temat: nectary structure - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Nectary structure of Ornithidium sophronitis Rchb.f. (Orchidaceae: Maxillariinae)
Budowa nektarników Ornithidium sophronitis Rchb.f. (Orchidaceae: Maxillariinae)
Autorzy:: Stpiczynska, M.
Davies, K. L.
Gregg, A.
Tematy:: nectary
nectary structure
Ornithidium sophronitis
Orchidaceae
Maxillariinae
labellum
cuticle
nectar
orchid; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/26878.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Most orchids do not produce floral food-rewards. Instead, they attract pollinators by mimicry or deceit. When present, the most common floral food-reward is nectar. To date, nectary structure has been described for only two species of Maxillaria sensu lato, namely Maxillariella anceps and Ornithidium coccineum (formerly Maxillaria anceps and M. coccinea, respectively). Here, we describe that of a third species, Ornithidium sophronitis (formerly Maxillaria sophronitis). This species possesses floral characters concomitant with ornithophily. A ‘faucet and sink’ arrangement is present, with nectar secreted by a protuberance on the ventral surface of the column, collecting between column and tepal bases. The nectary of O. sophronitis shares many features with that of O. coccineum. It has a single-layered epidermis and 3- 5 layers of small, subepidermal, collenchymatous, secretory cells. Beneath these occur 2-3 layers of larger, subsecretory, parenchymatous cells supplied by phloem. Nectary cell vacuoles contain osmiophilic material and proteinaceous intravacuolar bodies. Moreover, distension of the nectary cuticle occurs as nectar accumulates between it and the secretory epidermis. Subsecretory cells, however, have thinner walls and contain flocculent, intravacuolar precipitates that may be related to the presence of flavonoids. Since the floral and nectary structure of O. sophronitis is very similar to that of closely related Ornithidium coccineum, it may have evolved in like manner in response to similar pollinator pressures.
U większości Orchidaceae występują kwiaty mimetyczne lub zwodnicze, które nie wytwarzają atraktantów pokarmowych. Jednak spora grupa storczyków wabi zapylacze obecnością nektaru kwiatowego. Dotychczas budowa nektarników została zbadana jedynie u dwóch gatunków Maxillaria sensu lato: Maxillaria anceps i Ornithidium coccineum. W niniejszej pracy zostały opisane nektarniki u Ornithidium sophronitis (poprzednia nazwa: Maxillaria sophronitis). W kwiatach O. sophronitis, podobnie jak u wcześniej badanego O. coccineum występuje szereg cech związanych z ornitofilią, u obydwu gatunków istnieją również liczne analogie w budowie nektarnika. Nektarnik O. sophronitis ma postać zgrubienia na brzusznej stronie kolumny. Wydzielony nektar zbiera się w zbiorniczku utworzonym pomiędzy podstawą kolumny i listków okwiatu. Nektarnik zbudowany jest z epidermy i 3-5 warstw małych, subepidermalnych, kolenchymatycznych komórek sekrecyjnych. Poniżej znajdują się 2-3 warstwy większych komórek miękiszu subsekrecyjnego. W warstwie tej przebiegają pasma floemu. W wakuolach komórek wydzielniczych występuje osmofilny materiał i ciała białkowe, a kutykula pokrywająca komórki epidermy nektarnika uwypukla się pod wpływem nagromadzonego nektaru. Komórki miękiszu położonego pod warstwą sekrecyjną mają cienkie celulozowe ściany i zawierają kłaczkowate osady w wakuoli, przypuszczalnie związane z obecnością flawonoidów. Podobieństwo budowy kwiatu i mikromorfologii nektarnika O. sophronitis do blisko spokrewnionego gatunku Ornithidium coccineum wskazuje na to, że gatunki te ewoluowały w podobny sposób ze względu na podobną presję zapylaczy.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Anatomy and ultrastructure of floral nectaries of Asphodelus aestivus Brot. [Asphodelaceae]
Anatomia i ultrastruktura nektarnikow kwiatowych Asphodelus aestivus Brot. [Asphodelaceae]
Autorzy:: Weryszko-Chmielewska, E
Sawidis, T.
Piotrowska, K.
Tematy:: ultrastructure
floral nectary
Asphodelaceae
flower
septal nectary
anatomy
Asphodelus aestivus
nectary structure; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27994.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The structure of septal nectaries in Asphodelus aestivus flowers was investigated by using light microscopy (LM), scanning electron microscopy (SEM) and transmission electron microscopy (EM). It was found that the outlets of the three parts of the nectary were situated on the ovary surface at 2/3 of its height and had the shape of elongated openings. The nectariferous tissue was in the septa of the lower part of the ovary. The secretory tissue cells formed 1-3 layers surrounding the nectary slits. They contained thin cell walls with the cuticle layer from the slit side, large cell nuclei, numerous mitochondria and plastids characterised by various shapes. In plastids, small starch grains occurred sporadically. At the beginning of anthesis, the cells were poorly vacuolized. ER cisternae and secretory vesicles were located near the outer cell wall. Fibrous substance was present in the nectary slits. In the subglandular tissue, numerous starch grains occurred at the beginning of anthesis. In this zone, cells containing raphides and xylem elements were observed. Based on the ultrastructure of the nectary it can be stated that granulocrine nectar secretion occurs in A. aestivus.
Strukturę nektarników przegrodowych w kwiatach Asphodelus aestivus badano przy pomocy mikroskopii świetlnej (LM), skaningowej elektronowej (SEM) oraz transmisyjnej elektronowej (TEM). Stwierdzono, że ujścia trzech części nektarnika położone są na powierzchni zalążni na 2/3 jej wysokości i mają kształt podłużnych otworów. Tkanka nektaronośna znajdowała się w przegrodach dolnej części zalążni. Komórki tkanki sekrecyjnej tworzyły 1-3 warstwy otaczające szczeliny nektarnika. Zawierały cienkie ściany komórkowe z warstwą kutykuli od strony szczeliny, duże jądra komórkowe, liczne mitochondria i plastydy charakteryzujące się różnorodnym kształtem. W plastydach sporadycznie występowały niewielkie ziarna skrobi. Na początku kwitnienia komórki były słabo zwakuolizowane. Cysterny ER i pęcherzyki wydzielnicze położone były w pobliżu zewnętrznej ściany komórkowej. Włóknista substancja była obecna w szczelinach nektarnika. W tkance podgruczołowej na początku antezy występowały liczne ziarna skrobi. W strefie tej obserwowano komórki zawierające rafidy oraz elementy przewodzące ksylemu. Na podstawie ultrastruktury nektarnika można stwierdzić, że u A. aestivus występuje granulokrynowa sekrecja nektaru.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: 'Sweet but dangerous': nectaries in carnivorous plants
'Slodkie ale niebezpieczne': nektarniki u roslin miesozernych
Autorzy:: Plachno, B J
Tematy:: osmophore
carnivorous syndrome
nectar
nectary
carnivorous plant
nectary structure
pollination
plant cytology; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/28105.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: In carnivorous plants, two types of nectaries occur: extra- floral nectaries, generally associated with prey luring, and floral ones associated with pollination. Nectar produced by extra-floral nectaries not only attracts prey but may also be involved in trapping prey and plays a role in myrmecophily. The diversity of nectary structure in carnivorous plants reflects complicated evolutionary routes in this unique ecological group.
U roślin mięsożernych występują dwa typy nektarników: kwiatowe oraz pozakwiatowe. Pierwsze odpowiadają za wabienie zapylaczy, natomiast drugie za przywabienie zdobyczy. Nektar wytwarzany przez nektarniki pozakwiatowe jest produkowany przede wszystkim w celu zwabienia zdobyczy, ale może także uczestniczyć w mutualistycznych interakcjach pomiędzy rośliną mięsożerną a mrówkami. Zróżnicowana architektura nektarników u roślin mięsożernych jest skorelowana ze skomplikowaną ewolucją tej specyficznej grupy ekologicznej roślin.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: The position and structure of the nectary in spring heath (Erica carnea L.) flowers
Autorzy:: Weryszko-Chmielewska, E.
Chwil, M.
Wrobel, M.
Tematy:: position
nectary structure
nectary
Erica carnea
flower
micromorphology
Ericaceae
flower structure
nectar secretion; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27074.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Ecological traits of Erica carnea L. flowers and the morphology of floral nectaries were investigated using stereoscopic, light and scanning electron microscopy. The nectary in the flowers of Erica carnea is located in the basal part of the ovary. It represents the gynoecial nectary type. It has the form of a yellow, ribbed ring with eight outgrowths, pointed towards the base, which alternately adjoin the stamen filaments. The height of the nectary is 400 μm and its thickness 200 – 250 μm. The parenchyma of the nectary is composed of 6 – 8 layers. Nectar secretion occurs through anomocytic stomata with a diameter of 17 μm. Guard cells are only found on the outgrowths of the nectary and they are situated most frequently at the level of other epidermal cells. During nectar secretion, a small degree of pore opening was observed. In the flowers of Erica carnea, secondary nectar presentation was found, with the nectar accumulating at the base of the fused corolla.
Cechy ekologiczne kwiatów Erica carnea L. i morfologię nektarników kwiatowych badano przy użyciu mikroskopii: stereoskopowej, świetlnej i skaningowej elektronowej. Nektarnik w kwiatach Erica carnea położony jest w bazalnej części zalążni. Prezentuje typ genoecial nectary. Ma postać żółtego, żebrowanego pierścienia ze skierowanymi ku nasadzie ośmioma wyrostkami, które międzylegle przylegają do nitek pręcików. Wysokość nektarnika wynosi 400 μm, a miąższość 200 – 250 μm. Parenchyma nektarnika tworzy 6 – 8 warstw. Sekrecja nektaru odbywa się przez anomocytyczne aparaty szparkowe o średnicy 17 μm. Komórki szparkowe występują tylko na wyrostkach nektarnika i są usytuowane najczęściej na poziomie innych komórek epidermy. Podczas sekrecji nektaru obserwowano niewielki stopień rozchylenia szparek. W kwiatach Erica carnea stwierdzono wtórną prezentację nektaru, który gromadził się u nasady zrośniętej korony.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Nectary structure in Symphyglossum sanguineum [Rchb.f.] Schltr. [Orchidaceae]
Autorzy:: Stpiczynska, M
Davies, K L
Tematy:: Symphyglossum sanguineum
ornithophilous orchid
Orchidaceae
orchid species
pollination
nectary structure; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27228.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Ornithophily occurs in a great number of orchid species but despite this, researchers have largely neglected to investigate their nectaries. The aim of this study is to describe the nectary structure of Symphyglossum sanguineum, a species presumed to be pollinated by hummingbirds. The nectary is located at the free margins of auricles, which form a channel for the passage of nectar. The nectary, which consists of a single-layered epidermis and 2-3 layers of subepidermal cells, is supplied by collateral, vascular bundles. The nectary cells of S. sanguineum, like those of other ornithophilous orchids, have thick cellulose cell walls. A remarkable feature of these nectary cells is the dissolution of the middle lamella and the subsequent separation of epidermal cells. It is possible that this latter process facilitates the flow of the nectar to the nectary surface. The cuticle covering the nectary epidermis has micro-channels, but unlike the other species of ornithophilous orchids studied to date, it neither becomes disrupted nor detached from the epidermal cells. Abundant mitochondria, lipid droplets and smooth endoplasmic reticulum (SER) with an osmiophilic material are present in the cytoplasm of nectary cells. Some plastids with few lamellae contain numerous vesicles and osmiophillic globules whereas others accumulate starch. SER lamellae are often closely associated with plastids and the contents of the former organelles closely resemble osmiophillic globules. Secretory vesicles are common, especially near the outer, tangential wall indicating that granulocrine secretion possibly occurs in S. sanguineum.
Ornitofilia występuje u wielu Orchidaceae, lecz nektarniki storczyków zapylanych przez ptaki rzadko są przedmiotem badań. Celem niniejszej pracy było zbadanie struktury nektarników Symphyglossum sanguineum, gatunku przypuszczalnie zapylanego przez kolibry. Nektarnik w kwiatach S. sanguineum znajduje się na wolnych krawędziach auriculi, które są wytworem warżki. Auricule tworzą kanal, przez który przesącza się nektar na powierzchnię labellum. Nektarnik zbudowany jest z jednowarstwowej epidermy i 2-3 warstw komórek subepidermalnych. Jest on zaopatrywany przez kolateralne wiązki przewodzące. Komórki nektarnika S. sanguineum mają grube celulozowe ściany komórkowe. Charakterystyczną cechą nektarnika jest rozpuszczenie blaszek środkowych w ścianach niektórych komórek epidermy wydzielniczej, co powoduje ich rozsunięcie. Przypuszczalnie proces ten ułatwia przesączanie się nektaru na powierzchnię nektarnika. Kutykula pokrywająca komórki epidermy wydzielniczej ma mikrokanaliki, lecz w przeciwieństwie do komórek nektarników innych dotąd badanych ornitofilnych storczyków, nie pęka ani też nie tworzy uwypukleń pod wpływem wydzielanego nektaru. Cytoplazma komórek wydzielniczych zawiera liczne mitochondria, krople lipidowe i gładkie retikulum endoplazmatyczne (SER) wypełnione osmofilnym materiałem. Niektóre plastydy w komórkach nektarnika mają nieliczne tylakoidy i pęcherzyki oraz osmofilne globule, podczas gdy w innych plastydach znajdują się ziarna skrobi. Błony SER są w kontakcie z plastydami, a osmofilny materiał zawarty w SER przypomina ciemno wybarwione globule w plastydach. Liczne pęcherzyki wydzielnicze w sąsiedztwie ściany komórkowej wskazują na możliwość sekrecji pęcherzykowej.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: The structure of septal nectaries and nectar presentation in the flowers of Allium aflatunense B. Fedtsch.
Budowa nektarników septalnych i prezentacja nektaru w kwiatach Allium aflatunense B. Fedtsch.
Autorzy:: Zuraw, B.
Weryszko-Chmielewska, E.
Laskowska, H.
Pogroszewska, E.
Tematy:: nectary structure
septal nectary
nectar
flower
Allium aflatunense
ecological feature
micromorphology
plant anatomy; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27015.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The location and structure of the septal nectaries in the flowers of Allium aflatunense B. Fedtsch. were studied. Light and scanning electron microscopy were used for examination. It has been shown that the septal nectaries are located in the lower part of the ovary and in the gynophore on which the ovary is borne. Nectar is secreted through the single-layered epidermis surrounding three nectary slits and nectar release occurs through three openings located at the base of the gynophore, which are the outlets of the ducts connected to the nectary slits. The expanded and fused bases of the stamen filaments and the tepals participate in secondary nectar presentation. In the flowers of Allium aflatunense, numerous purple elements: tepals, filaments, style and pedicle, perform the role of a colour attractant. On the intensely green ovary, there occur glistening conical outgrowths of epidermal cells, which may also function as signal attractants.
Badano położenie i budowę nektarników septalnych w kwiatach Allium aflatunense B. Fedtsch. Do badań wykorzystano mikroskop świetlny i skaningowy elektronowy. Wykazano, że nektarniki septalne położone są w dolnej części zalążni oraz w gynoforze, na którym osadzona jest zalążnia. Sekrecja nektaru odbywa się za pośrednictwem jednowarstwowej epidermy otaczającej trzy szczeliny nektarnika, a emisja nektaru następuje za pośrednictwem trzech otworów położonych u nasady gynoforu, które stanowią ujścia kanalików połączonych ze szczelinami nektarnika. We wtórnej prezentacji nektaru uczestniczą rozszerzone i zrośnięte nasady nitek pręcikowych oraz listki okwiatu. W kwiatach Allium aflatunense rolę barwnej powabni pełnią liczne purpurowe elementy: listki okwiatu, nitki pręcików, szyjka słupka i szypułka. Na intensywnie zielonej zalążni występują połyskujące stożkowate wyrostki komórek epidermy, które mogą również funkcjonować jako atraktanty sygnalizacyjne.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Flower nectar trichome structure of carnivorous plants from the genus butterworts Pinguicula L. (Lentibulariaceae)
Autorzy:: Płachno, Bartosz
Lustofin, Krzysztof
Świątek, Piotr
Miranda, Vitor F. O.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Nectary structure and nectar secretion of Echium russicum J.F.Gmel. flowers
Budowa nektarnikow i sekrecja nektaru w kwiatach Echium russicum J.F.Gmel.
Autorzy:: Chwil, M
Weryszko-Chmielewska, E
Tematy:: epidermis
nectar secretion
botany
scanning electron microscopy
flower
nectary structure
Boraginaceae
Echium russicum; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27065.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: In this study, the micromorphology of nectaries in Echium russicum J. F. Gmel. flowers was determined by using scanning electron microscopy (SEM) and their anatomy by using light microscopy (LM). The rate of nectar production of flowers and sugar concentration in nectar were investigated. The nectary gland is located below the ovary of the pistil. It is composed of 4 parts corresponding to the parts of the ovary. The widest regions of the nectar-producing tissue are situated by the furrows separating the adjacent parts of the ovary. Nectar is secreted through anomocytic stomata, located only in the lower part of the nectary. The stomata were distributed evenly or they formed clusters of 2-3. The average number of stomata on the surface of the whole nectary was 184. At the nectar secretion stage, open and closed, as well as not fully mature stomata were observed. The orientation of most of the stomata was parallel to the nectary base. The cuticle surface of the cells of the upper and lateral part of the nectary was smooth, whereas in the region producing stomata it showed various folds facilitating the retention of nectar. The flowers produced nectar throughout the flowering period. The weight of nectar secreted throughout the lifetime of ten flowers was, on the average, 20 mg, with the concentration of sugars of 58% and their weight reaching 17 mg.
W przeprowadzonych badaniach określono mikromorfologię nektarników w kwiatach Echium russicum J. F. Gmel. przy użyciu skaningowego mikroskopu elektronowego (SEM) oraz anatomię przy zastosowaniu mikroskopu świetlnego (LM). Zbadano obfitość nektarowania kwiatów i koncentrację cukrów w nektarze. Gruczoł nektamikowy położony jest poniżej zalążni słupka. Składa się z 4 części odpowiadających członom zalążni. Najszersze strefy tkanki nektaronośnej znajdują się przy bruzdach, oddzielających sąsiednie części zalążni. Wydzielanie nektaru odbywało się przez anomocytyczne aparaty szparkowe, położone tylko w dolnej części nektarnika. Szparki były rozmieszczone równomiernie lub tworzyły skupienia po 2-3. Średnia liczba aparatów szparkowych na powierzchni całego nektarnika wynosiła 184. W fazie sekrecji nektaru obserwowano zarówno otwarte, jak i zamknięte oraz nie w pełni dojrzałe aparaty szparkowe. Orientacja większości aparatów szparkowych była równoległa do podstawy nektamika. Powierzchnia kutykuli komórek górnej i bocznej części nektarnika była gładka, natomiast w strefie wytwarzającej szparki wykazywała różne pofałdowania, ułatwiające zatrzymywanie nektaru. Kwiaty nektarowały przez całą długość kwitnienia. Masa nektaru wydzielana przez całe życie dziesięciu kwiatów wynosiła średnio 29 mg, o koncentracji cukrów 58% i masie cukrów osiągającej 17 mg.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: The comparison of nectaries structure of some varieties of ornamental apple
Porownanie struktury nektarnikow wybranych odmian jabloni ozdobnych
Autorzy:: Konarska, A
Tematy:: surface structure
plant anatomy
anatomical parameter
ornamental apple tree
apple tree
floral nectary
selected cultivar
scanning electron microscopy
apple tree cultivar
nectary structure; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/27625.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The study of floral nectary structures of thirteen ornamental apple cultivars examined using light microscope (MS) and scanning electron microscope (SEM) was performed. It was found that nectary glands in the selected cultivars were located in the upper part of the flower receptacle, between the ovary of the pistil and the base of stamen filaments, and they generally belonged to the epimorphic or transitoric type. The nectary surface area, its thickness, the number of glandular tissue layers, the height of epidermal cells of the nectary and the thickness of the outer wall of the epidermis, together with the cuticle, were determined by light microscope. By using SEM, the structure of the surface of nectaries in four ornamental apple cultivars was observed. The epidermis of the upper part of the nectaries was composed of elongated cells of which outer cell wall was covered with a striated cuticle. The remaining part of the nectary was characterised by cells of similar arrangement and shape, but their surface was marked by a thinner and smoother layer of cuticle. Closed or opened stomata were generally situated at the level of the epidermal cells. Their pores were often filled with granular or plate-shaped structures.
Badano dotyczyły struktury nektarników kwiatowych kilkunastu odmian jabłoni ozdobnych, przy zastosowaniu mikroskopii świetlnej (MS) oraz skaningowej elektronowej (SEM). Stwierdzono, że gruczoły nektarnikowe wybranych odmian położone były w górnej części dna kwiatowego, między zalążnią słupka, a podstawą nitek pręcikowych i należały z reguły do typu epimorficznego lub tranzytorycznego. W mikroskopie świetlnym określono pole powierzchni nektarnika, jego miąższość (grubość), liczbę warstw tkanki gruczołowej, wysokość komórek epidermy nektarnika oraz grubość zewnętrznej ściany epidermy łącznie z kutykulą. W SEM obserwowano strukturę powierzchni nektarników czterech odmian jabłoni ozdobnych. Epiderma górnej części nektarników zbudowana była z wydłużonych komórek, których zewnętrzna ściana komórkowa pokryta była prążkowaną kutykulą. Pozostała część nektarnika charakteryzowała się komórkami o podobnym ułożeniu i kształcie, ale ich powierzchnia odznaczała się cieńszą i gładką warstwą kutykuli. Zamknięte lub otwarte aparaty szparkowe leżały z reguły na poziomie komórek skórki. Ich pory często wypełnione były ziarnistymi lub płytkowatymi strukturami.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Flowering biology and nectary structure of Melissa officinalis L.
Biologia kwitnienia i budowa nektarnika Melissa officinalis L.
Autorzy:: Chwil, M.
Tematy:: flowering biology
nectary structure
Melissa officinalis
blooming
visiting insect
insect
micromorphology
stoma
plant anatomy
lemon balm; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Botaniczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/28111.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The present study on lemon balm (Melissa officinalis L.) covered flowering biology, monitoring of pollinating insects and floral nectary structure. The micromorphology of epidermal cells of the nectary was investigated using scanning electron microscopy. The nectariferous tissues were observed using light microscopy based on semi-thin sections. Lemon balm flowered from the second decade of June until September. Buds opened from early morning hours until noon. Flowers lived for 24 hours, on the average. Their primary pollinator was the honey bee. The beginning of nectar secretion was found to be at the bud swell stage. The automorphic nectary forms a disc with four protrusions at the base of the nectary. Three smaller ones and one larger than the other ones were distinguished among them. No stomata were found on the lower protuberances, whereas on the highest part anomocytic stomata were present, the number of which was 15. The stomata exhibited different development stages and they were situated above other epidermal cells. In their outline, they were ellipsoidally shaped (18 x 23 μm) and they had average-sized cuticular ledges. They produced a smooth cuticle and wax granules. In cross section, the nectary tissues were composed of a singlelayered epidermis and 9 – 11 layers of the nectary parenchyma. Their thickness was 198 μm. In longitudinal section, the height of the nectary was within a range of 354 – 404 μm. The epidermal cells produced thin outer cell walls. Some of them were completely filled with strongly stained cytoplasm, whereas others showed a high degree of vacuolisation. But the nectary parenchyma cells were marked by poorly stained cytoplasm, a large nucleus and vacuolisation of varying degree.
Przeprowadzone badania melisy lekarskiej (Melissa officinalis L.) obejmowały biologię kwitnienia, monitoring owadów zapylających i strukturę nektarnika kwiatowego. Mikromorfologię komórek epidermy nektarnika analizowano w skaningowym mikroskopie elektronowym. Tkanki nektarnikowe obserwowano w mikroskopie świetlnym w oparciu o preparaty półcienkie. Melisa lekarska kwitła od drugiej dekady czerwca do września. Pąki rozwijały się od wczesnych godzin rannych do południa. Kwiaty żyły średnio dobę. Ich głównym zapylaczem była pszczoła miodna. Początek sekrecji nektaru stwierdzono w fazie nabrzmiałego pąka. Automorficzny nektarnik tworzy przy nasadzie zalążni dysk z czterema wzniesieniami. Wśród nich wyróżniono trzy mniejsze i jedno większe od pozostałych. Na niższych uwypukleniach brak było aparatów szparkowych, zaś na najwyższej części obecne były skupienia anomocytycznych aparatów szparkowych, których liczba wynosiła 15. Aparaty szparkowe wykazywały zróżnicowane fazy rozwoju i były usytuowane powyżej innych komórek epidermy. W zarysie miały kształt elipsoidalny (18 x 23 μm) i średniej wielkości listwy kutykularne. Na ich powierzchni obserwowano gładką kutykulę i granulki wosku. Tkanki nektarnika na przekroju poprzecznym obejmowały jednowarstwową epidermę i 9 – 11 warstw parenchymy nektarnikowej. Ich miąższość wynosiła 198 μm. Natomiast wysokość nektarnika na przekroju podłużnym wahała się w granicach 354 – 404 μm. Komórki epidermy tworzyły cienkie zewnętrzne ściany komórkowe. Niektóre były całkowicie wypełnione silnie zabarwioną cytoplazmą, inne wykazywały duży stopień wakuolizacji. Natomiast komórki parenchymy nektarnikowej wyróżniały się słabo zabarwioną cytoplazmą, dużym jądrem komórkowym i zróżnicowanym stopniem wakuolizacji.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "nectary structure" wg kryterium: Temat