Temat: robinsonade - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Ocalali z potopu. Księga potopu Sydora Reya jako robinsonada holokaustowa
Survivors of the Flood. The Book of the Wrecked by Sydor Rey as a Holocaust Robinsonade
Autorzy:: Janik, Gaweł
Tematy:: Sydor Rey
Holocaust
Robinsonade
Zagłada
robinsonada; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/912128.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Artykuł stanowi próbę odczytania zbioru opowiadań Księga rozbitków (1959) autorstwa polsko‑żydowskiego pisarza Sydora Reya jako specyficznego rodzaju robinsonady holokaustowej. Autor wskazuje, w jaki sposób utwór poruszający tematykę Zagłady przekształca tradycyjny model Defoe. Zwraca uwagę na zastosowaną w tomie metonimizację Holokaustu, który przedstawiony jest jako katastrofa, kataklizm czy klęska oraz zostaje przyrównany do starotestamentowego potopu. Badacz odczytuje Księgę rozbitków jako realizację robinsonady antyutopijnej, w której klasyczny mit metamorfozy rozbitka nie zostaje zrealizowany, co sprawia, że bohaterowie opowiadań nieustannie balansują na granicy życia i śmierci.
The article is an attempt to read the set of stories The Book of Wrecked (1959) by the Polish-Jewish writer Sydor Rey as a specific type of Holocaust Robinsonade. The author indicates how the text deals with the subject of the Holocaust by transforming Defoe’s traditional model. He draws attention to the metonymisation of the Holocaust used in the volume, which is presented as a disaster, cataclysm or defeat, and is compared to the Old Testament flood. The researcher reads the The Book of Wrecked as an implementation of anti-utopian Robinsonade in which the classic myth of the survivor’s metamorphosis is not realized. As a result, the characters of the stories constantly balance on the border betweenlife and death.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Robinsonady w prozie Aleksandra Bielajewa
Robinsonade in the prose of Alexander Belyaev
Autorzy:: Witczak, Patryk
Tematy:: robinsonade
Alexander Belyaev
Robinson Crusoe
Defoe
science fiction; Pokaż więcej
Wydawca:: Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy. Wydawnictwo Uczelniane
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/41537108.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The paper will present the phenomenon of Robinsonade in Russian literature of the first half of the twentieth century on the example of the work of fantasy writer Alexander Belyaev. Robinsonades is a variety of novel spread under the influence of D. Defoe’s „Robinson Crusoe” (1719), whose plot scheme (a castaway shaping the conditions of civilised life and a miniature human community on a desert island) was later taken up and paraphrased by numerous imitators in both the adventure novel and the utopian novel. Through the centuries, however, the boundaries of the concept have expanded considerably. The main aim of the paper is to show that some of Belyaev’s works meet the requirements to be described as robinsonades. It will also be shown that robinsonade is a diverse phenomenon. In Belyaev’s prose one can distinguish between model robinsonade, cosmic robinsonade and forest robinsonade. The analysis will be based on the methodology developed by narratology. Thus, the plot patterns of the analysed works will be studied in relation to the original – „The Cases of Robinson Crusoe”. The study of plot patterns need not be limited to indicating the presence of specific plot elements in the structure of the selected work, but may generate a number of additional question.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Dystopian and Utopian Omission of Discourse in Three Modern Robinsonades: Lord of the Flies, Concrete Island, The Red Turtle
Dystopijne i utopijne pominięcie dyskursu w trzech nowoczesnych robinsonadach: Władcy much, Wyspie i Czerwonym żółwiu
Autorzy:: Gill, Patrick
Tematy:: Robinsonade
Defoe
metafiction
discourse
narrator
dystopia
robinsonada
metafikcja
dyskurs; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/912191.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The story of Robinson Crusoe comes to us in the guise of a first-person narrative based in part on a diary. Successor texts have traditionally adopted the same narrative situation, exploiting it in order to foreground ideas of authorship, textual authority and linguistic dominance. This essay pays particularly close attention to those Robinsonades that have not followed this pattern and have instead opted to omit meta-narration and intradiegetic narrator figures. It considers to what ends this is done in three modern Robinsonades: William Golding’s Lord of the Flies (1954), J. G. Ballard’s Concrete Island (1974), and Michael Dudok de Wit’s animated film The Red Turtle (2016).
Historia Robinsona Crusoe przedstawiona jest za pomocą narracji w pierwszej osobie częściowo napisanej w formie dziennika. Teksty kontynuujące tradycję robinsonady na ogół również przyjmowały podobną narrację, uwypuklając w ten sposób kwestię autorstwa, władzy nad tekstem i dominacji językowej. Niniejszy artykuł skupia się na tych robinsonadach, w których nie zastosowano wyżej opisanej techniki, co pozwoliło wyeliminować metanarrację i intradiegetycznego narratora. Celem jest ustalenie powodu takiego zabiegu na przykładzie trzech nowoczesnych robinsonad: Władcy much Williama Goldinga (1954), Wyspy J. G. Ballarda (1974) i filmu animowanego Michaela Dudok de Wita pod tytułem Czerwony żółw (2016).
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: L’empreinte de l’oubli dans L’Affaire Furtif (2010) de Sylvain Prudhomme et L’Empreinte à Crusoé (2012) de Patrick Chamoiseau
Autorzy:: Bataille, Mathilde
Tematy:: robinsonade
rewriting
print
legacy
forgetfulness
robinsonnade
réécriture
empreinte
héritage
oubli; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Gdański. Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/20874561.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: L'Affaire Furtif (2010) by Sylvain Prudhomme and L'Empreinte à Crusoé (2012) by Patrick Chamoiseau invest the ‘robinsonade’ genre with a renewed thought on memory and forgetfulness. These stories have the particularity of enriching the thematic and philosophical treatment of forgetfulness with a literary approach, in the light of the mythical legacy in which they are involved. Forgetfulness constitutes an initiatory threshold, desired in Prudhomme's case or endured in Chamoiseau's, thanks to which the main characters discover or rediscover themselves. Above all, the two stories have a strong specular dimension used to think on the weight of literary legacy in scriptural work.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Współczesne robinsonady w literaturze niemieckojęzycznej
Contemporary Robinsonades in German Literature
Autorzy:: Pokrywka, Rafał
Tematy:: Robinsonade
contemporary novel
German literature
robinsonada
literatura niemieckojęzyczna
powieść współczesna; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/912348.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Niemal natychmiast po opublikowaniu Robinsona Crusoe robinsonada stała się częścią tradycji literatury niemieckojęzycznej. Także powieść współczesna odwołuje się do gatunku lub charakterystycznych motywów samotnika w hermetycznym (najczęściej wyspiarskim) środowisku bądź małej grupy w anormalnych warunkach społecznych. W artykule przedstawione zostały trzy warianty robinsonady: (1) narracje historyczno-polityczne, krytycznie odnoszące się do przeszłości lub do polityki współczesnej, przede wszystkim na gruncie postkolonialnym; (2) narracje postapokaliptyczne, opowiadające o współczesnych Robinsonach po katastrofie, w świecie przyszłości lub w kosmosie; (3) narracje miłosne, w których wyspa stanowi miejsce zejścia się kochanków, miejsce utopijnej izolacji i samotności we dwoje.
Following the publication of Robinson Crusoe, the Robinsonade genre became part of German literature tradition almost immediately. The contemporary novel in German language refers to the genre or to its characteristic motifs such as eremite in a hermetic (mainly insular) environment or a small group in abnormal social conditions. In the paper three variants of a modern Robinsonade are presented: (1) historical and political narrations that refer to past or contemporary politics critically, predominantly on the basis of postcolonial discourse; (2) postapocalyptic narrations that depict modern Robinsons after a catastrophe, in a future world or in outer space; (3) love stories where an island becomes a place of emotional relationship, utopian isolation and solitude of two lovers.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Przestrzeń kształtowana wodą - robinsonada
Space shaped by water - robinsonade
Autorzy:: Jagiełło-Kowalczyk, M.
Tematy:: przestrzeń społeczna
rekreacja
robinsonada
woda
recreation
robinsonade
social space
water; Pokaż więcej
Wydawca:: Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki. Wydział Architektury. Katedra Kształtowania Środowiska Mieszkaniowego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/344846.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: W artykule przedstawiono sposób zagospodarowania przestrzeni społecznych za pomocą wody. Sięgnięto do przykładów wykorzystania wody począwszy od starożytności. Grupą społeczną, która kształtuje się sezonowo, jest grupa turystów, gości hotelowych, ludzi zamieszkujących czasowo określoną przestrzeń. Współcześnie można zaobserwować tęsknotę za naturą, chęć sprawdzenia się w warunkach bardziej dzikich niż te, w których żyjemy, pragnienie oderwania się na chwilę od zgiełku cywilizacji. Naprzeciw tym oczekiwaniom wychodzi forma rekreacji w postaci robinsonad. Pojawiają się one coraz częściej na wybrzeżu Adriatyku - szczególnie na chorwackich wyspach. W artykule omówiono rekreacyjne przestrzenie społeczne robinsonad - przestrzenie kształtowane wodą.
This article presents a manner of developing social spaces by means of water. It includes examples of using water since antiquity. A social group which forms seasonally is a group of tourists, hotel guests, people spending their holidays in a defined space. Contemporarily, we can observe longing for Nature, willingness to prove oneself under wilder conditions than those we live in, a wish to get away from the turmoil of civilization for a while. A form of recreation called robinsonade meets these expectations. More and more frequently, it appears on the Adriatic coast, especially on the Croatian islands. This paper describes recreational social spaces of robinsonades - spaces shaped by water.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: Syndrom rozbitka. Robinson Crusoe i Julian Ursyn Niemcewicz
The Castaway Syndrome. Robinson Crusoe and Julian Ursyn Niemcewicz
Autorzy:: Dąbrowicz, Elżbieta
Tematy:: Julian Ursyn Niemcewicz
Robinsonade
migration
Podróże napowietrzne
Jan z Tęczyna
robinsanada
migracja; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/912359.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Opinia Jean-Jacquesa Rousseau o powieści Daniela Defoe (pierwodruk: 1719) wpłynęła na późniejsze przekłady i adaptacje dzieła. W jej następstwie upowszechniło się mocniejsze niż w oryginale eksponowanie doświadczeń wyspiarskich w dziejach Robinsona Crusoe. Sukces powieści sprawił też, że jej bohater zaczął żyć jako postać emblematyczna dla kultury zachodniej (zwłaszcza angielskiej) ekspandującej poza granice Europy. Robinson-rozbitek, który przez wiele lat dawał sobie radę na bezludnej wyspie, uosabiał zespół cech gwarantujących sukces w podboju świata, połączenie indywidualizmu, przedsiębiorczości, protestanckiej religijności. Mimo że polska mentalność o rodowodzie szlacheckim miała charakter antymieszczański, powieść Defoe zdobyła popularność również wśród polskich czytelników. Wydaje się, że Robinson Crusoe był też sojusznikiem tych spośród polskich pisarzy, którzy działali najpierw na rzecz ratowania państwa pod koniec XVIII wieku, a kiedy to się nie udało, próbowali przynajmniej unowocześnić polską mentalność. Określa się ich zresztą niekiedy mianem „rozbitków”, nawiązując do popularnego toposu nawy państwowej jako okrętu. Jeden z nich, Julian Ursyn Niemcewicz, traktował Robinsona Crusoe jako postać z pogranicza fikcji i prawdy pozaliterackiej. Sam, jak Robinson, odbywał podróże do Nowego Świata i próbował tam przetrwać. W jego zapiskach dziennikowo-pamiętnikarskich można znaleźć wiele motywów, które rozważa się w związku z powieścią Defoe: migracje, etniczne uwarunkowania kolonizacji, stosunek przybyszów do rdzennych mieszkańców. Przez pryzmat Robinsona Crusoe warto również spojrzeć na powieść Niemcewicza Jan z Tęczyna. Jej bohater, podobnie jak Robinson, trafia na wyspę po katastrofie statku. Nie udaje mu się jednak na niej osiąść z powodu przeszkód natury wewnętrznej: idealistycznych wyobrażeń o miłości do kobiety oraz własnym statusie jako Polaka znakomitego rodu.
The success of Daniel Defoe’s novel meant that its protagonist began to live as an emblematic figure for Western culture (especially English culture) expanding beyond the borders of Europe. Robinson epitomised a set of features guaranteeing success in the conquest of the world, a combination of individualism, entrepreneurship and Protestant religiosity. Despite the fact that the Polish mentality of noble origin had an anti-bourgeois bias, Defoe’s novel gained popularity also among Polish readers. Robinson Crusoe was an ally of those Polish writers who first worked to save the state at the end of the 18th century, and when they failed, at least tried to modernize the Polish mentality. One of them, Julian Ursyn Niemcewicz, treated Robinson Crusoe as a borderline character between fiction and extra-literary truth. He, like Robinson, travelled to the New World and tried to survive there. In his diary and epistolary notes there are many motifs that are considered in connection with Defoe’s novel: migrations, ethnic conditions of colonisation, the attitude of newcomers to the indigenous inhabitants. It is also worth looking at the novel Jan z Tęczyna by Niemcewicz through the lens of Robinson Crusoe. The protagonist, like Robinson, is shipwrecked on an island. However, he does not manage to settle on the island because of internal obstacles: idealistic ideas about loving a woman and his own status as a Pole of an excellent family.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: „Piętaszek czyli Otchłanie Pacyfiku Michela Tournier - zagadnienia intertekstualne
Vendredi ou les limbes du Pacifique de Michel Tournier – questions d’intertextualité.
Michel Tournier’s Friday – intertextuality issues.
Autorzy:: Wesołowska, Justyna
Opis:: Pisarstwo Michela Tournier obfitujące w liczne echa i reminiscencje literackie doskonale nadaje się jako przedmiot analizy zagadnień intertekstualnych posługującej się systemem zaproponowanym przez Gérarda Genetta w książce „Palimpsesty”.Pierwszy rozdział pracy przedstawia biografię i dorobek literacki Michela Tournier. W drugim rozdziale najpierw wprowadzony i wyjaśniony zostaje aparat teoretyczny zaproponowany przez Genetta, następnie zostaje on zastosowany dla „Piętaszka czyli Otchłani Pacyfiku”. Rozdział ten zawiera również genezę robinsonady, która określa architekstualność tournierowskiego hypertekstu, opisane są również dalsze losy tekstu Daniela Defoe, hipotekstu klasyfikowanego jako „niewyczerpany”. Rozdział opisuje również transformacje pragmatyczne, transpozycje diegezy, jak również zmianę sposobu narracji jakie miały miejsce w „Piętaszku” jeśli porównany zostanie z tekstem Defoe.Trzeci rozdział zawiera szczegółową analizę i interpretacje „Piętaszka czyli Otchłani Pacyfiku” zaproponowane przez krytyków twórczości Michela Tournier. Rozdział podzielony jest na siedem części, są to kolejno : początkowe odstępstwa, bagno, wyspa administrowana, seksualność, Piętaszek, słoneczna ekstaza, oraz wymiar filozoficzny. Pierwsza część przedstawia początkowe odchylenia od hipertekstu Daniela Defoe, które ostatecznie doprowadzą do zupełnego odejścia od modelu. Bagno zostało dodane przez Tourniera i w sposób metaforyczny przedstawia proces wyzbywania się człowieczeństwa przez Robinsona. Trzecia część odnosi się do wyspy zarządzanej, która jest karykaturą odbudowy utraconej cywilizacji przedstawionej w ‘Robinsonie’ Defoe. Czwarta część poświęcona jest seksualności, obfitej w dziele Tourniera i nieobecnej w hipotekście. Piąta opisuje jak po latach samotności Robinson odzyskuje ludzkie towarzystwo, jednak przybycie Indianina prowadzi do nieporozumień na tle kulturowym, które ukazują wpływ nauk C. Lévi-Streussa na hiperteks tournierowski. Ekstaza słoneczna opisuje pokonanie opozycji powietrze –ziemia strukturyzującej całą książkę, Robinson staje się istotą słoneczną i kończy swóją podróż. Wymiar mitologiczny, który zamyka trzeci rozdział podsumowuje krótko zależności między ‘Piętaszkiem’, a różnymi filozofami i prądami filozoficznymi wykazane przez krytykę.
Since Michel Tournier’s writings abound in echoes and reminiscences, they constitute a perfect subject of the study dedicated to the intertextuality issues considered according to the classification presented by Gérard Genette in ‘Palimpsestes’. The first chapter describes Michel Tournier’s life and work. The second chapter contains a brief introduction to the set of theoretical notions proposed by the French researcher, and applies those notions to Tournier’s ‘Friday’. The chapter contains also the the genesis of the robinsonade which designates the architextuality of the text written by Tournier, the posteriority of Defoe’s hypotext, classified as "endless", pragmatic transformations and diegetic transpositions that have been made in ‘Friday’ while compared to its hypotext, including the change of narrative mode.The third chapter contains a detailed analysis of Tournier’s ‘Friday’ as well as various interpretations proposed by the critics. It is divided into seven parts: the initial deviations, the swamp, the administered island, sexuality, Friday, solar ecstasy and finally the mythological dimension. Often organized in a chronological way, individual parts are dedicated to various aspects of insular life, they show the similarities and dissimilarities with Defoe’s. The first part shows the tiny initial differences, which lead to the derailment of the whole story. The next section presents the swamp, added to the text of Defoe by Tournier, which tells Robinson’s dehumanization process in a metaphorical way. The third part refers to the administrated island which caricatures the reconstruction of Western civilization presented in the original text. The next section includes the analysis of Robinson’s sexuality, abundant in ‘Friday’ and totally absent in Defoe’s ‘Robinson Crusoe’. The fifth part shows how after years of loneliness Robinson regains a companion, the apparition of the Indian provokes the cultural clash and highlights the influence of Claude Levi-Strauss’s teachings in Tournier’s story. Solar ecstasy refers to the disparition of the opposition air – which structured the whole story, Robinson becomes a solar being and completes his course. The philosophical dimensions which closes the chapter provides a brief summary of ‘Friday’ ideological affinities with different thinkers and currents indicated by the critics
Étant donné que les écrits de Michel Tournier retentissent de continuations, de reprises, de souvenirs et d’échos, elles constituent un objet de préférence pour un examen de questions d’intertextualité selon la classification présentée dans Palimpsestes par Gérard Genette. Le premier chapitre est consacré à la vie et à l’oeuvre de Michel Tournier. Le deuxième chapitre comporte l’introduction d’un appareil théorique proposé par le chercheur, et son application à Vendredi ou les limbes du Pacifique de Michel Tournier. On y trouve également la genèse de la robinsonnade qui délimite l’architextualité du texte tourniérien, la postériorité de l’hypotexte «inépuisable» qu’est Robinson Crusoé de Daniel Defoe, les transformations pragmatiques et transpositions diégétiques qui ont été effectué dans Vendredi par rapport à son hypotexte, y compris le changement du système des voix narratives.Le troisième chapitre contient une analyse détaillée de Vendredi tourniérien aussi bien que diverses interprétations proposées par la critique. Il est divisé en sept parties : les décalages initiaux, la souille, l’île administrée, la sexualité, Vendredi, l’extase solaire et la dimension mythologique. Souvent organisées d’une manière chronologique, consancrées à différents aspects de la vie insulaire, elles tracent les similitudes et dissimilitudes à l’hypotexte de Defoe. La première partie montre des écarts initiaux minuscules qui aboutiront néanmoins au détournement de tout le récit. La partie suivante présente la souille, ajout tourniérien par rapport au texte de Defoe, qui raconte d’un manière métaphorique la déshumanisation de Robinson. La troisième partie se réfère à l’île administrée qui caricature la reconstruction de la civilisation occidentale qu’on retrouve dans le texte original. La partie suivante comporte l’analyse la sexualité du naufragé, abondante dans Vendredi et totalement absente dans Robinson Crusoé. Dans la cinquième partie, après les années de la solitude Robinson regagne un compagnon, l’apparition de l’Indien fait ressortir le clash culturel et met en évidence l’influence des enseignements de Claude Lévi-Strauss. L’extase solaire se réfère au dépassement de l’opposition aérien – terrien qui structure tout le récit, Robinson devient un être solaire et accomplit son parcours. La dimension philosophique qui clôt le chapitre résume brièvement les affinités idéologiques de Vendredi avec différents penseurs et courants indiqués par la critique.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: A Postdramatic Engagement with Robinsonade Motifs in Tim Crouch’s I, Caliban
Postdramatyczne użycie motywów z robinsonady w Ja, Kaliban Tima Croucha
Autorzy:: Özmen, Özlem
Tematy:: postdramatic theatre
Robinsonade
Tim Crouch
I
Caliban
Shakespeare adaptation
teatr postdramatyczny
robinsonada
Ja
Kaliban
adaptacja Shakespeare’a; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/912307.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Tim Crouch’s I, Caliban is a postdramatic adaptation of Shakespeare’s The Tempest included in a collection titled I, Shakespeare in which he recreates Shakespeare’s most marginalised characters. The focus in this sequel adaptation is on Caliban who tries to survive after Prospero and all others have left the island. Different from the representation of Caliban in postcolonial reworkings of Shakespeare’s play, Caliban, in this work, is not preoccupied with taking revenge. Instead, he emphasises the need for social interaction as he has been left alone on his island. Drawing on former structural comparisons of The Tempest and Daniel Defoe’s Robinson Crusoe based on their common themes such as the island setting, master-servant relationship, colonial expansion, and power politics, the aim of this paper is to discuss Crouch’s adaptation as a transformation of common motifs of the Robinsonade in its attempt to respond to the ideologicalformations of Shakespeare’s text. Among such transformations, the concept of survival, for instance, is handled from the native’s viewpoint in Crouch’s work. Instead of the figure of the stranger who finds life on an unknown land difficult to cope with, this time, the native turns into a captive on the island though it is a familiar setting. Another motif used in an alternative manner is isolation, which is not presented as fuel for civilisation but as Caliban’s psychological trauma, which he explores through storytelling as a postdramatic element. Apart from the narration, the play demonstrates other uses of postdramatic elements to suggest an isolated figure on an uninhabited island like the use of objects such as toy boats and tape of sea sounds. Instead of seeing Crouch’s work as a postcolonial response to Shakespeare’s work, this paper will try to investigate how the use of island setting and the theme of isolation can make it closer to a Robinsonade. By this means, it will also try to ask whether an adaptation could also be read in relation to a work that is not intended as its source text.
Ja, Kaliban Tima Croucha to postdramatyczna adaptacja Burzy Shakespeare’a wchodząca w skład zbioru Ja, Shakespeare, w którym odtworzone zostały najbardziej zmarginalizowane postaci z Szekspirowskich dzieł. Adaptacja koncentruje się na Kalibanie, który próbuje przetrwać po tym, jak Prospero i inni opuszczają wyspę. W odróżnieniu od postkolonialnych przeróbek sztuk Szekspirowskich w tej wersji Kaliban nie jest pochłonięty myślami o zemście. Jako że jest sam na wyspie, skupia się głównie na potrzebie interakcji społecznej. Na podstawie zarówno strukturalnych porównań pomiędzy Burzą a Robinsonem Crusoe Daniela Defoe, jak i podobnych tematów takich jak wyspa, relacja pan – sługa, ekspansja kolonialna i polityka władzy, celem niniejszego artykułu jest omówienie adaptacji Croucha jako przykładu transformacji typowych motywów dla robinsonady w odpowiedzi na ideologiczne adaptacje tekstów Shakespeare’a. Wśród tego typu transformacji wymienić można pojęcie przeżycia, które w dziele Croucha ukazane jest poprzez percepcję tubylców. Tym razem zamiast osoby obcego, który zmaga się z życiem na nieznanym terytorium, przedstawiona jest osoba tubylca, który staje się niewolnikiem na wyspie w znajomym sobie środowisku. Izolacja jest kolejnym motywem użytym w sposób alternatywny. Nie jest ona przedstawiona jako stymulator wprowadzania cywilizacji tylko jako trauma psychologiczna Kalibana, którą analizuje za pomocą opowieści jako element postdramatyczny. Nie tylko narracja jest tu wykorzystana w inny sposób. Inne postdramatyczne elementy to między innymi izolacja na niezamieszkałej wyspie, która wzmocniona jest zabawkowymi stateczkami i odgłosem morza. W artykule odchodzę od analizy dzieła Croucha jako postkolonialnej odpowiedzi na sztukę Shakespeare’a. Skupiam się natomiast na tym, w jaki sposób użycie motywów wyspy i izolacji zbliża dzieło do robinsonady. Kolejnym celem jest odpowiedź na pytanie, czy adaptacja może też być odczytana w relacji do takiego dzieła, które niekoniecznie jest pierwotnym tekstem źródłowym.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 10.

Tytuł:: Reflection on parenting in selected works of Amalia Schoppe
Der Erziehungsgedanke in ausgewählten Werken von Amalia Schoppe
Autorzy:: Sowa, Agnieszka
Wydawca:: Classiques Garnier
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "robinsonade" wg kryterium: Temat