Temat: the Uniates - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: RELACJE POMIĘDZY KLEREM UNICKIM I ŁACIŃSKIM W SCHYŁKOWYM OKRESIE UNII W OBWODZIE BIAŁOSTOCKIM
RELATIONSHIPS BETWEEN THE UNIATE AND LATIN CLEGRY IN THE LATE PERIOD OF THE UNION IN THE BIAŁYSTOK DISTRICT
Autorzy:: Matus, Irena
Tematy:: Uniate chuch
the Uniates
tithe
conversions; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/444283.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: In the Republic of Poland, the Uniate clergy was perceived as second-class in comparison to the Latin one. Contrary to expectations, the hierarchy was not made equal to the Roman Catholic clergy. A disastrous economic situation of the non-Latin priests resulted in their low level of education and, what is more, being disrespected. This applied to even well educated and well off Basilians. In the history of the union, the relationships between the clergy of both rites were varied, more ambitious in the case of hierarchy and simpler on the level of parish priesthood. As regards church dignitaries of both rites, the situation became more complicated after the partition of Poland, when the Russian authorities appointed a church board in Petersburg also for the Uniates. The conflicts were caused by imposing Latin control over Uniate matters and converting the Uniates into Roman Catholicism. The situation changed after 1805, when the department board for the Uniate matters was established. From then on, as the reconstitution of Orthodoxy was becoming more obvious, the relationship between the hierarchs of both rites was slackened. However, those between the strongly Latinized and Polonized (cooperating at the parish level) Uniates and Latin clergies in the 1830s were becoming more difficult. In 1835, the conversion into the Latin rite and providing mutual pastoral services were forbidden. The conflicts at the parish level concerned conversions of Greek Catholics and the division of a tithe (the tithe paid by the Uniates was often taken over by the Latin clergy). These conflicts escalated in 1828 when the Senate issued a ruling demanding a return of the tithe to the non-Latin priests. Its implementation was not easy, especially in the Bialystok borderland district. Consequently, special clerical and religious commissions were appointed that separated the tithe for the churches in Siemiatycze and Żurobice. Long-lasting disciplinary proceedings were conducted in the case of the Uniate church in Żerczyce, Mielnik, Ciechanowiec, Brańsk, Boćki and Drohiczyn in the Bielsk district and in Kuźnica in the Białystok district.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Z dziejów parafii unickiej p.w. Wniebowzięcia Pańskiego w Szarowoli w świetle XVIII-wiecznych wizytacji kościelnych
The history of the Uniate parish dedicated to the Ascension of Our Lord in Szarowola in the light of the eighteenth-century church visitations
Autorzy:: Frykowski, Janusz Adam
Tematy:: parafia unicka
cerkiew
paroch
unici
uposażenie
utensylia
paramenty
Uniate parish
Uniate church
the Uniates
salary
paraphernalia
paraments; Pokaż więcej
Wydawca:: Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/784078.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The village of Szarowola is located in the district of Tomaszów Lubelski, in the northern part of the poviat of Tomaszów, in the province of Lublin. It was founded in 1579 in the land of the village of Rogóźno, in the place called Porebrody, by the Orthodox priest Kunat. In the Old Polish period, it was part of the district and proviat of Bełz. After the fist partition of Poland it was in the Habsburg Monarchy, in the Napoleonic period in the Duchy of Warsaw, and after the Congress of Vienna in the Polish Kingdom, which was dependant on Russia. Originally, in that village there was an orthodox parish, and after the proclamation of the Union of Brest, a Uniate one. As an independent church unit, it survived until the end of the eighteenth century, when it was relegated by the Austrian authorities to the affiliate Uniate church and included in the parish of Łosiniec, where it functioned until the liquidation of the union. During the first period of its existence the parish of Szarowola organizationally was part of the deanery of Tyszowce, and at the end of the seventeenth century part of a newly created protopope’s district of Tomaszów. Analyzing the post-visitation protocols of the Bishops of Chełm, the author presented the appearance of the parish church and its furnishings, as well as the changes taking place during the period under study. It was established that the parish priest (paroch) supported himself by cultivation of arable land and meadows, which enabled him to run a farm, and he also received money from the faithful. The clergyman had a small presbytery with outbuildings at his disposal. In addition, the article attempted to show benefices of the Orthodox Church and the changes in the period under study. Finally, the author drew attention to the number of the faithful and priests working in the parish.
Obecnie, wieś Szarowola położona jest w gminie Tomaszów Lubelski, w północnej części powiatu tomaszowskiego, w województwie lubelskim. Lokowana została w 1579 r. na gruntach wsi Rogóźna, w miejscu zwanym Porebrody, przez popa Kunata. W okresie staropolskim administracyjnie związana była z powiatem i województwem bełskim. Po I rozbiorze Polski znalazła się w monarchii Habsburgów, w okresie napoleońskim w Księstwie Warszawskim, a po Kongresie Wiedeńskim w zależnym od Rosji Królestwie Polskim. Pierwotnie funkcjonowała tam parafia prawosławna, a po zawarciu unii brzeskiej, unicka. Jako samodzielna jednostka kościelna przetrwała do końca XVIII wieku, kiedy została przez władze austriackie zdegradowana do miana cerkwi filialnej i włączona do parafii w Łosińcu, w której funkcjonowała do likwidacji unii. Przez pierwszy okres funkcjonowania parafia w Szarowoli organizacyjnie przynależna była do dekanatu tyszowieckiego, a pod koniec XVII w. do nowoutworzonej protopopi tomaszowskiej. Analizując protokoły powizytacyjne biskupów chełmskich, przedstawiono wygląd świątyni parafialnej i jej wyposażenie, a także zmiany jakie zachodziły w tym zakresie w badanym okresie. Ustalono, ze parochowi do utrzymania służyły grunty orne i łąki, dzięki którym prowadził gospodarstwo, a ponadto różnorodne opłaty od wiernych. Duchowny miał do swojej dyspozycji niewielką plebanię wraz z zabudowaniami gospodarczymi. W miarę możliwości określono beneficjum cerkiewne i pokazano zachodzące w nim zmiany w badanym okresie. Na koniec zwrócono uwagę na liczbę wiernych oraz odtworzono liczbę duszpasterzy pracujących w tej parafii.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Uciemiężeni. Tułaczy los Leona Horoszewicza i Andrzeja Błyskosza – dołhobrodzkich obrońców wiary
The oppressed. The wandering fate of Leon Horoszewicz and Andrzej Błyskosz – the faith’s defenders from Dołhobrody
Autorzy:: Sarnacki, Mateusz
Tematy:: Cerkiew unicka
Dołhobrody
prześladowania unitów
Leon Horoszewicz
Andrzej Błyskosz
pielgrzymka unitów do papieża
Uniate Church
persecution of Uniates
pilgrimage of the Uniates to the Pope; Pokaż więcej
Wydawca:: Towarzystwo Nauki i Kultury Libra
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/20433516.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: W 1874 r. ostatni kapłan parafii unickiej w Dołhobrodach, Leon Horoszewicz, w związku ze sprzeciwem wobec „oczyszczeniu obrządku unickiego z naleciałości łacińskich” i przyjęciu prawosławia, musiał opuścić teren diecezji chełmskiej. Wyjechał z rodziną do Radomia, gdzie przebywał pod ścisłym nadzorem policji. Trzydzieści lat później Dołhobrody opuścił również dawny parafianin księdza Horoszewicza – Andrzej Błyskosz. Udał się on do papieża Piusa X z pielgrzymką, której celem było przekazanie petycji przeciw prześladowaniom unitów ze strony władz rosyjskich. Zmarł w trakcie pobytu w Rzymie, gdzie został pochowany na koszt papieża.
In 1874, the last priest of the Uniate parish in Dołhobrody, Leon Horoszewicz, had to leave the area of the Chełm diocese due to his opposition to the “purification of the Uniate rite of Latin influences” and the adoption of Orthodoxy. He left with his family for Radom, where he was kept under strict supervision of the police. Thirty years later, Andrzej Błyskosz, a former parishioner of Father Horoszewicz, also left Dołhobrody. He went to Pope Pius X on a pilgrimage, which aimed to deliver a petition against the persecution of the Uniates by the Russian authorities. He died during his stay in Rome, where he was buried at the Pope’s expense.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Gdzie te archiwalia?
Autorzy:: Sądej, Józef
Tematy:: archiwalia
dekanat sieniawski
Kościół greckokatolicki
Kościół rzymskokatolicki
unia brzeska
unici
archival material
the deanery of Sieniawa
the Greek Catholic
Church
The Roman Catholic Church
the Union of Brest
the Uniates; Pokaż więcej
Wydawca:: Stowarzyszenie Archiwistów Kościelnych
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/59526720.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: An abridged history of the common life of the Ruthenian and Polish population of the Orthodox, Greek Catholic and Latin rites. The description of the mix population living in the area of the two joined countries: the Kingdom of Poland and the Grand Duchy of Lithuania in the period before the Union of Brest (1595). The union was an agreement between the representatives of the laity and clergy belonging to the Orthodox and Catholic Churches. Both parts had been preparing for this union for many years. Within the borders of the First Republic of Poland, the so-called ‘eastern schism’ was put to an end, and in Poland itself, the so-called Modus Vivendi was created for many nations, religions and rites. It was not an easy task, taking into account centuries-old tradition, customs and discipline in both Churches. A number of difficulties, prejudices and counterarguments had to be overcome and at the same time the subjectivity of both Churches (Catholic and Orthodox) had to be maintained. The representatives of the Orthodox Church who signed their names under the provisions of the Union of Brest recognized the authority of the Pope of Rome and adopted the teaching of the general councils of the Western Church. The Eastern Church, from then on called Uniate or Greek Catholic, kept its own administration and the liturgy of its own rite according to the Julian calendar. The provisions of the Union of Brest were approved by the Holy See in Rome. The process of the liturgical, legal and disciplinary reforms the Greek Catholic Church underwent lasted from the times of the Union of Brest to the Second Vatican Council. The period of the World War II was the time of a great crisis inside the Greek Catholic Church, which was connected with its relations with the Latin Church and other nations. The disgraceful thing that needs to be mentioned is the attitude of most of the Greek Catholic clergy towards the extreme Ukrainian nationalism during and after World War II. After World War II, the administration of the Greek Catholic Church was liquidated both in the Ukrainian Soviet Socialist Republic, Czechoslovakia and the Polish People’s Republic.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Duchowe dziedzictwo męczenników Z Pratulina
Spiritual legacy of the Martyrs from Pratulin
Autorzy:: Sobolewski, Zbigniew Kazimierz
Tematy:: duchowość
męczeństwo
wiara
obrona wiary
apostolstwo
wierność
trwanie w wierze
jedność kościoła
unici z Pratulina
spirituality
faith
defending of faith
apostolate
faithfulness
perseverance in faith
unity of the Church
the Uniates of Pratulin; Pokaż więcej
Wydawca:: Wyższe Seminarium Duchowne im. św. Jana Pawła II Diecezji Siedleckiej
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/2056655.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Diecezja siedlecka obchodzi w tym roku 20. rocznicę ogłoszenia błogosławionymi Wincentego Lewoniuka i XII Towarzyszy, męczenników za wiarę z Pratulina. Byli oni ludźmi prostymi, zwyczajnymi ale duchowo dojrzałymi, o czym świadczy nie tylko ich męczeństwo, ale całe życie. Męczennicy z Pratulina oddali swe życie za jedność Kościoła i wierność papieżowi. Ich wierność obietnicom chrztu świętego i umiłowanie Kościoła są wzorem do naśladowania dla współczesnych wiernych. W niniejszym artykule zostały ukazane wybrane aspekty duchowości męczenników z Pratulina, jakie przedstawiają dokumenty przygotowane dla beatyfikacji oraz liczne świadectwa im współczesnych. Zwróciliśmy uwagę na umiłowanie Eucharystii, modlitwy i ducha autentycznej pobożności, które cechują ich życie. Męczennicy uczą również miłości do Kościoła i troski o jego rozwój. Ukazaliśmy również ich przywiązanie do Ojca Świętego i jego nauczania. Ostatnim rysem charakteryzującym męczenników jest ich pobożność maryjna i przywiązanie do Matki Bożej. Analizując te i inne elementy duchowości męczenników została ukazana ich aktualność we współczesnym Kościele.
This year the diocese of Siedlce celebrates 20th anniversary of the beatification of Vincent Lewoniuk and 12 Companions, the Pratulin Martyrs for the faith. They were simple and ordi-nary people but spiritually matured what proves their martyrdom as well as their entire lives. The Martyrs of Pratulin sacrificed their lives for the unity of the Church and faithfulness to the Pope. Their faithfulness to the baptismal vows and love to the Church are clear patterns for the faithful of today to be followed. In this article we consider some selected aspects of the spirituality of the Pratulin Martyrs, that are presented in the documents prepared for their beatification purposes and also numerous testimonies of their contemporaries. We will also point to their love for the Eucharist, prayer and the spirit of authentic piety that mark their lives. We will also present their commitment to the Pope and his teaching. The last feature that characterize the Martyrs is their devotion to Our Lady. The author, analyzing these and other elements of the spirituality of the Martyrs, poses the question about their relevance for the modern Church.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 6.

Tytuł:: Kult relikwii Jozafata Kuncewicza w Białej Podlaskiej w XVIII-XIX wieku
The cult of Josaphat Kuntsevychs relics in Biała Podlaska in the 18th and 19th centuries
Autorzy:: Sęczyk, Piotr
Tematy:: Kościół grekokatolicki św. Jozafat Kuncewicz Bazylianie unici diecezja unia brzeska kasata
Greek Catholic Church St. Josaphat basil Uniates the diocese the Union of Brest dissolution; Pokaż więcej
Wydawca:: Towarzystwo Nauki i Kultury Libra
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/564131.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Od 1765 r. relikwie bł. Jozafata Kuncewicza przechowywano w cerkwi klasztoru bazylianów w Białej Podlaskiej, wywarły one duży wpływ na szerzenie na Podlasiu unii brzeskiej. Miasto stało się miejscem kultu religijnego zarówno grekokatolików i rzymsko-katolików. Święto ku czci Jozafata obchodzono dwa razy do roku 26 września i 12 listopada, do uświetnienia nabożeństw sprowadzano kapelę instrumentalną z Leśnej Podlaskiej, oraz urządzano widowiska pirotechniczne. Relikwie przechowywano w trumnie, bogato zdobioną z szklanymi okienkami, zawierała większą część ciała męczennika od głowy do pasa bez jednego ramienia. W celu zapewnienia bezpieczeństwa relikwiom papieże kilkakrotnie wydawali dekrety, nakazywali sporządzać oględziny relikwiarza, trumnę zamykano dwoma zamkami, opieczętowywano i zabijano gwoździami. Mimo wielu wysiłków w zapewnieniu bezpieczeństwa, grobowiec w XIX w. został kilkakrotnie sprofanowany przez nowicjusza z miejscowego klasztoru, prawosławnych duchownych, ludzi świeckich na polecenie władz carskich. Szerzenie kultu zostało przerwane przez kasatę klasztoru bazylianów w 1864 r., nowy proboszcz parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny Mikołaj Liwczak zniósł doroczne odpusty ku czci świętego, następnie usuną relikwie z cerkwi na czas remontu budynku. Ostatecznie szczątki Jozafata pogrzebano potajemnie w podziemiach cerkwi w 1873 r.
Since 1765, the relics of Blessed Josaphat Kuntsevych were stored in the Basilian monastery church in Biała Podlaska. They had an enormous impact on spreading the Union of Brest in Podlasie region. The town became a place of religious worship for both Greek and Roman Catholics. A feast in honor of Josaphat was celebrated twice a year, on September 26 and November 12. To add even more honor to the services, the instrumental band from Leśna Podlaska was invited and pyrotechnic spectacles were arranged. The relics were stored in a coffin, which was richly decorated with glass windows. It contained most of the martyr’s body from the head to the waist without one arm. In order to ensure the safety of the relics, pops issued several decrees, ordered inspections of the reliquary casket and the coffin itself had two locks, the seal and nails hammered. Despite numerous efforts to ensure security, in the 19th century the tomb was repeatedly desecrated by a novice of a local monastery, Orthodox clergy and lay people at the behest of tsarist authorities. The spread of the worship was halted by the dissolution of the Basilian monastery in 1864. The new pastor of the Nativity of the Blessed Virgin Mary’s parish – Mikołaj Liwczak abolished annual carnivals in honor of the Saint and then removed the relics from the church for the renovation of the building. Eventually, the Josaphat’s remains were buried secretly in the church’s basement in 1873.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 7.

Tytuł:: „Dyjalog” Kasjana Sakowicza (1642) jako druk i rękopis XVII-wieczne spory kalendarzowe i problem obiegu idei w kulturze staropolskiej
Pamiętnik Literacki Z. 3 (2017)
Autorzy:: Choptiany, Michał (1984– )
Wydawca:: Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk
Powiązania:: 49. K. Sakowicz, Dyjalog, abo Rozmowa Maćka z Dyjonizym, popem schizmatyckim wileńskim o Wielkiejnocy ruskiej roku 1641 w pięć niedziel po katolickiej, a w półszósty niedziel po żydowskiej przypadłej. Wyd. 2. Kraków 1642.
37. Notwendige und gründtliche Bedennckhen. Von dem allgemeinen, uhralten und nu mehr bey sechtzehen hundert Jaren gebrauchten Römischen Kalender [...]. Heidelberg 1584.
8. T. Chynczewska-Hennel, Z polemik XVII-wiecznych. Głos w sprawie kalendarza Kasjana Sakowicza. „Latopisy Akademii Supraskiej” 2013, vol. 4, s. 91-101.
21. D. Herlicius, Prodromus und erster Theil Gründtlicher Wiederlegung oder Refutation des newen Bäbstischen Calenders [...]. Alten Stettin 1605.
55. S. V. Suharêva, Prosimetrum w polskojęzycznej polemice na Ukrainie po Unii Brzeskiej. „Religious and Sacred Poetry” 2013, t. 1, nr 1.
7. M. Choptiany, „Mnoho se bohow narodiło”. Z badań nad księgozbiorem Jana Brożka w kontekście jego dwóch „Apologii kalendarza rzymskiego powszechnego” (1641). W zb.: Zbiory specjalne w bibliotekach polskich. Problematyka badawcza i organizacyjna. Szczecin 2015.
58. M. B. Topolska, Czytelnik i książka w Wielkim Księstwie Litewskim w dobie renesansu i baroku. Wrocław 1984.
52. K. Sakowicz, O Wielkiej Nocy ruskiej roku 1641 […]. W zb.: Roksolański Parnas. Antologia. Wybór, oprac. R. Radyszewskyj. Kraków 1998.
36. J. Niedźwiedź, Wielopiśmienność Wielkiego Księstwa Litewskiego. Nowe perspektywy badawcze. „Wielogłos” 2014, nr 2, s. 11-21.
16. D. Frick, Kith, Kin and Neighbors: Communities & Confessions in Seventeenth-Century Wilno. Ithaca, N. Y. – London 2013.
20. J. Sz. Herburt, Zdanie o narodzie ruskim [...]. W zb.: Dokumienty objasniajuszczije istoriju Zapadno-Russkago kraja i jego otnoszenija k Rossii i k Polszy / Documents servant à éclircir l’histoire des Provinces Occidentales de la Russie ainsi que leur rapports avec la Russie et la Pologne. S. Pietierburg / St. Pétersbourg 1865.
46. W. Rościszewski(?), Latosie cielę, albo Dyjalog o kalendarzu Latosowym. B. m. 1604.
51. K. Sakowicz, Kalendarz stary, w którym jawny i oczywisty błąd okazuje się około święcenia Paschy [...]. Wilno 1640.
42. J. Partyka, Rękopiśmienne księgi szlacheckie – źródła i inspiracje. W zb.: Staropolska kultura rękopisu. Praca zbiorowa. Red. H. Dziechcińska. Warszawa 1990, s. 77-91.
14. K. Drzymała, Ks. Stanisław Grodzicki SJ. Kraków 1973.
30. M. Ławreszuk, Paschalia Kościoła prawosławnego. Metody obliczania daty Paschy. „Elpis” 2012, z. 25/26.
9. Ch. Clavius, Operum mathematicorum tomus quintus [...]. Moguntiae: Sumptibus Antonii Hierat, excudebat Reinhardus Eltz, 1612.
17. Gregorian Reform of the Calendar. Proceedings of the Vatican Conference to Commemorate Its 400th Anniversary, 1582–1982. Ed. G. V. Coyne, M. A. Hoskin, O. Pedersen. Città del Vaticano 1983.
47. H. Rutkowski, Gregoriańska reforma kalendarza. W zb.: Kultura polska a kultura europejska. Prace ofiarowane Januszowi Tazbirowi w sześćdziesiątą rocznicę urodzin. Red. nauk. M. Bogucka, J. Kowecki. Warszawa 1987, s. 122-130.
50. K. Sakowicz, Epanorthosis, abo perspektywa i objaśnienie błędów, herezyjej i zabobonów w grekoruskiej Cerkwi dyzunickiej [...]. Kraków 1642.
2. S. Barącz, Kasjan Sakowicz. Szkic bibliograficzny. Poznań 1889.
18. S. Grodzicki, O poprawie kalendarza. Kazanie dwoje. Wyd. 2. Wilno 1587.
23. Katalog der Raczyńskischen Bibliothek in Posen. T. 1. Bearbeitet von M. E. Sosnowski, L. Kurtzmann. Posen 1885.
28. S. Kutrzeba, Catalogus codicum manu scriptorum Musei Principum Czartoryski Cracoviensis. T. 2. Cracoviae 1913.
33. J. Muszyńska, Ile kapusty i grochu jest w „grochu z kapustą”. „Prace Filologiczne” 2013, t. 64, cz. 1, s. 211-224.
39. A. Oszczęda, Z kroniki do sylwy. Wokół problemów rękopisu i druku w początkach XVII wieku. Część 1: Pieśń o zdobyciu Smoleńska Marcina Paszkowskiego. Uwagi o autorstwie i migracji tekstu. „Pamiętnik Literacki” 2011, z. 4, s. 175-180.
38. Z. Nowak, Kontrreformacyjna satyra obyczajowa w Polsce XVII wieku. Gdańsk 1968.
15. D. Frick, Dzwony Wilna. Mierzenie czasu w mieście wielu kalendarzy. W zb.: Czas i kalendarz. Red. Z. J. Kijas. Kraków 2001.
25. E. Koller, Strittige Zeiten. Kalenderreformen im alten Reich 1582–1700. Berlin–Boston 2014.
32. J. Moskałyk, Zasada jedności wiary Kościoła według „Harmonii” Adama H. Pocieja. „Roczniki Teologii Dogmatycznej” 2012, nr 4, s. 33-48.
44. T. Przypkowski, Udział polskich astronomów w reformie kalendarza. W: J. Dobrzycki, M. Markowski, T. Przypkowski, Historia astronomii w Polsce. T. 1. Red. T. Rybka. Wrocław 1975.
48. K. Sakowicz, Dyjalog, abo Rozmowa Maćka z Dyjonizym, popem schizmatyckim wileńskim o Wielkiejnocy ruskiej roku 1641 w pięć niedziel po katolickiej, a w półszósty niedziel po żydowskiej przypadłe. Wyd. 1. Wilno (?) 1641 (?).
29. J. Latosz, Przestroga rozmaitych przypadków z nauki gwiazd i obrotów niebieskich na rok pański 1602 pospolity, a od początku świata 6182 [...]. B. m. [1601].
53. K. Sakowicz, Okulary kalendarzowi staremu, przy których i responsa katolickie na obiekcyje starokalendarzan są położone, i pożytki ruskiemu narodowi z przyjęcia rzymskiego kalendarza ukazane [...]. Kraków 1644.
22. A. Karpiński, Tradycja tekstu w „Wieku rękopisów”. Uwagi o rękopiśmiennym funkcjonowaniu dzieła literackiego. W zb.: Staropolska kultura rękopisu. Praca zbiorowa. Red. H. Dziechcińska. Warszawa 1990, s. 27-42.
27. D. Kraus, Novi Cycli Paschalis Elucidator, daß ist deß newen astronomischen Instrument [...]. B. m. [Braniewo?], 1624.
13. J. Dubowicz, Kalendarz prawdziwy Cerkwi Chrystusowej. Wilno 1644.
54. J. Stradomski, Z historii literacko-kulturowych związków państwa polsko-litewskiego z południową Słowiańszczyzną. „Slavia Meridionalis” 2008, t. 8, s. 255-296.
41. J. Partyka, Rękopisy dworu szlacheckiego doby staropolskiej. Warszawa 1995.
3. B. Bieńkowska, Staropolski świat książek. Wrocław 1976.
43. Pisma polityczne z czasów pierwszego bezkrólewia. Wyd. J. Czubek. Kraków 1906.
26. D. Kraus, Examen Kalendarii Krügeriani, das ist nochtwendiger Anhang an dess M. P. Krügeri 1621 und 22 Jahres Calender [...]. Brunori 1622.
4. M. Bogucka, Przyczynek do dyskusji o reformie kalendarza w Niemczech u schyłku XVI w. W: Człowiek i świat. Studia z dziejów kultury i mentalności XV–XVIII w. Warszawa 2008, s. 349-352.
59. A. Ziemlewska, Rozruchy kalendarzowe w Rydze (1584–1589). „Zapiski Historyczne” 2006, z. 1, s. 107-124.
24. W. Kicki, Zwierciadło ich mościom panom tak duchownym, jako i świeckim w greckiej wierze będącym z strony kalendarza także i o zwierzchności papieskiej. Kraków 1630.
https://doi.org/10.1515/9783110358940 Link otwiera się w nowym oknie
56. M. Szegda, Sakowicz Kalikst. Hasło w: Polski słownik biograficzny. T. 34. Kraków 1992–1993, s. 343–345.
57. J. Tazbir, Książka rękopiśmienna w Polsce i Rosji (XVI−XVIII w.). „Przegląd Historyczny” 1986, z. 4, s. 657-675.
40. A. Oszczęda, Z kroniki do sylwy. Wokół problemów rękopisu i druku w początkach XVII wieku. Część 2: Wiersz Macieja Stryjkowskiego w lwowskim rękopisie Ossolineum. „Pamiętnik Literacki” 2013, z. 3. s. 231-248.
62. S. Żebrowski [M. Łaszcz], Zwierciadło roczne, na trzy części rozdzielone [...]. Kraków 1603.
1. U. Augustyniak, Państwo świeckie czy księże? Spór o rolę duchowieństwa katolickiego w Rzeczypospolitej w czasach Zygmunta III Wazy. Wybór tekstów. Oprac. U. Augustyniak. Warszawa 2013.
10. P. Crüger, Diatribe Paschalis von Rechter Feyrzeit des Jüdischen und Christlichen Osterfests. Dantzigkt 1625.
31. L. Marinelli, O rękopiśmiennym i anonimowym charakterze poezji polskiego baroku: cenzura jako hipoteza konieczna. W zb.: Staropolska kultura rękopisu. Praca zbiorowa. Red. H. Dziechcińska. Warszawa 1990, s. 43-66.
35. J. Niedźwiedź, Pisma w Wilnie od XV do XVIII wieku. Rekonesans. „Terminus” 2008, z. 1, s. 113-136.
61. S. Żebrowski [M. Łaszcz], Probatia. Proby na minucyje Latosowe [...]. Kraków 1598.
5. A. Brückner, Spory o unię w dawnej literaturze. „Kwartalnik Historyczny” (Lwów) 1896, z. 3, s. 578-644.
19. S. Grodzicki, O poprawie kalendarza kazanie dwoje. Wyd. 3. Wilno 1589.
60. A. Ziemlewska, Ryga w Rzeczypospolitej polsko-litewskiej (1581–1621). Toruń 2008.
11. P. Crüger, Hemerologium perpetuum, ein immerwehren der Calender, sampt seiner Erklärung [...]. B. m., 1617.
12. P. Crüger, Recompens des Frühstucks so D. David Herlicius M. Petro Krügernangefertiget [...]. Dantzigk 1617.
6. P. Burke, The Renaissance Dialogue. „Renaissance Studies” 1989, t. 2, z. 1.
45. W. Rościszewski(?), Latosie cielę, albo Dyjalog o kalendarzu Latosowym. B. m. r.
34. J. Niedźwiedź, Kultura literacka Wilna (1323−1655). Retoryczna organizacja miasta. Kraków 2012.
Opis:: Streszcz. ang.
Zadanie finansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ramach programu Działalność upowszechniająca naukę 2016-2018: "Pamiętnik Literacki" – zwiększenie potencjału naukowego, poziomu umiędzynarodowienia i stopnia oddziaływania pisma przez efektywne upowszechnianie w Internecie
Anex 1: Porównanie drukowanego i rękopiśmiennego przekazu „Dyjalogu” Kasjana Sakowicza. s. 70-76.
Anex 2: Błędy i winy władców unickich i dyzunickich. s. 76-77.
Aneks 2: Błędy i winy władców unickich i dyzunickich. s. 76-77.
Aneks 1: Porównanie drukowanego i rękopiśmiennego przekazu „Dyjalogu” Kasjana Sakowicza. s. 70-76.
Abstract eng.
Dostawca treści:: RCIN - Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych

Książka

na półce

Skocz do pozycji: 8.

Tytuł:: Biblioteka bazylianów w Białej Podlaskiej
The Basilian library in Biała Podlaska
Autorzy:: Wereda, Dorota
Tematy:: Cerkiew unicka
zakon bazylianów
biblioteki zakonne
księgozbiory bazyliańskie
kultura książki
Biała Podlaska
the Basilians
Uniates
Greek Catholics
book collection
Katarzyna Radziwiłłowa née Sobieska; Pokaż więcej
Wydawca:: Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/783813.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The Basilian monastery in Biała Podlaska was founded in 1690 by Katarzyna Radziwiłłowa, née Sobieska. The monks from the above-mentioned monastery were obliged to raise the level of the religious life of the people who lived in the Radziwiłł family’s lands in Biała Podlaska. The monks, who conducted pastoral and missionary work, preached sermons and looked after pilgrims, and used the monastic library, including the collections of sermons, theological, historical, medical and art history books, dictionaries and prints popularizing Marian cult, as well as occasional panegyrics commemorating events related to the Radziwiłł family. The books kept in the library were bought by monks and donated by the founders, the priests of the Latin rite and Basilian monks working in Biała Podlaska and other places. The surviving collection of the library in Biała Podlaska shows the extensive contacts and interests of the monks. The monastic library had the books published in a number of publishing houses in Poland and Western Europe. The books were bought by the monks who studied in Rome, on their way back to Poland. The surviving collection of the Basilian library in Biała is evidence of the users’ high intellectual culture and their openness to inspirations from different intellectual backgrounds. The analysis of the collection confirms the great role of the congregation as a liaison between Latin and Byzantine cultures. Using knowledge in pastoral work contributed to the adaptation of the ideas included in the books to the level of the reader, who is often excluded from the circles of the writing culture. The Basilian book collections were an essential tool for establishing new boundaries between cultures.
Bazyliański klasztor w Białej Podlaskiej został ufundowany w 1690 roku przez Katarzynę z Sobieskich Radziwiłłową. Zakonnicy z bialskiego klasztoru zostali zobowiązania do podniesienia poziomu życia religijnego poddanych w bialskich dobrach Radziwiłłów poprzez działalność misyjną. Wsparciem dla pracy duszpasterskiej, kaznodziejskiej, misyjnej, obsługi pielgrzymów była biblioteka klasztorna gromadząca zbiory kazań oraz książki o tematyce teologicznej, historycznej, medycznej, z zakresu historii sztuki, słowniki, druki popularyzujące kult maryjny oraz okolicznościowe panegiryki upamiętniające wydarzenia związane z rodem Radziwiłłów. Książki do biblioteki były kupowane przez zakonników oraz przekazywane jako dary od fundatorów, duchownych obrządku łacińskiego oraz zakonników pracujących w bialskiej lub innych placówkach bazyliańskich. Zachowana część zasobu bialskiej biblioteki wskazuje na rozległe kontakty i zainteresowania zakonników. W klasztornym księgozbiorze znajdowały się książki opublikowane w wielu krajowych ośrodkach wydawniczych i typografiach kilkudziesięciu miast Europy Zachodniej. Książki były kupowane przez zakonników studiujących w rzymskich placówkach oświatowych, w drodze powrotnej do kraju zaopatrujących się w tamtejszych księgarniach. Zachowana część księgozbioru klasztoru bazylianów w Białej jest świadectwem wysokiej kultury intelektualnej jego użytkowników i otwartości na inspiracje z różnych środowisk intelektualnych. Analiza księgozbioru potwierdza ogromną rolę zgromadzenia jako pośredników pomiędzy kulturą łacińskiego i bizantyjskiego kręgu kulturowego. Wykorzystanie wiedzy w pracy duszpasterskiej przyczyniało się do przetwarzania idei zawartych w książkach do poziomu odbiorcy często wykluczonego z kręgów kultury piśmienniczej. Księgozbiory bazyliańskie były istotnym narzędziem do wytyczania nowych granic kręgów kulturowych.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 9.

Tytuł:: „Wiersz na powrót z Sejmu Warszawskiego Jaśnie Wielmożnego Ferdynanda Dąbrowy Ciechanowskiego , biskupa chełmskiego, senatora, w dniach stycznia 1812 roku zdziałany przez X.M. Laurysiewicza, parocha peresołowickiego”
„Poem for the return from the Warsaw Sejm of the most honourable Ferdynand Dabrowa Ciechanowski, bishop of chelm, senator, in the days of january in the year of 1812 created by X. M. Laurysiewicz , parson of peresolowice”
Autorzy:: Puzio, Katarzyna
Tematy:: ulotna poezja okolicznościowa
epoka Księstwa Warszawskiego
unici polscy
odwołania biblijne
wysoki styl retoryczny
ephemeral commemorative poetry era of the Duchy of Warsaw
Polish Uniates
biblical references
high rhetorical style; Pokaż więcej
Wydawca:: Łódzkie Towarzystwo Naukowe
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/690346.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: The paper presents Wiersz na powrót z Sejmu Warszawskiego Jaśnie Wielmożnego Ferdynanda Dąbrowy Ciechanowskiego … (Poem for the Return from the Warsaw Sejm of the Most Honourable Ferdynand Dabrowa Ciechanowski...), an unquoted in references example of informal commemorative political poetry of the Duchy of Warsaw era. Published in the form of an ephemeral print, probably in Lublin in 1812, it was discovered in the collection of Hieronim Lopacinski Provincial Public Library. The poem, written in the high rhetorical, panegyric and laudatory style is a document of primarily historical value which depicts an important moment in the political (the Second Sejm of the Duchy) and religious (Uniates) life of the era.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "the Uniates" wg kryterium: Temat