Temat: tomos - Prolib Integro

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Autokefalia prawosławia ukraińskiego wbrew prawosławiu rosyjskiemu
Autocephaly of Ukrainian Orthodoxy against Russian Orthodoxy
Autorzy:: Moskałyk, Jarosław
Tematy:: autokefalia, tomos, prawosławie ukraińskie, prawosławie rosyjskie, ekumeniczny patriarchat konstantynopolitański, Bartłomiej I.
autocephaly, tomos, Ukrainian Orthodox, Russian Orthodox, Ecumenical Patriarchate of Constantinople, Bartholomew I.; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet Opolski. Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/595159.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Receiving autocephaly from Constantinople by Orthodoxy in Ukraine in 2019 means for him primarily a qualitative change in both the organizational and legal sense, but also in the conscious and mental sense. It is a real reference to the historical legacy and the prospect of total release from unwanted subordination. All that remains is the question of proper management of the value of full autonomy and the possibility of shaping an independent ecclesial vision. If the conclusions from the recent and ancient past are properly learned then all foundations for the creation of a unified Orthodox community with undoubted moral authority will exist.
Otrzymanie autokefalii z Konstantynopola przez prawosławie na Ukrainie w 2019 roku oznacza dla niego przede wszystkim zmianę jakościową zarówno w sensie organizacyjnym i prawnym, ale także świadomościowym i mentalnym. To rzeczywiste nawiązanie do spuścizny historycznej oraz perspektywa całkowitego uwolnienia się od niechcianego podporządkowania. Teraz pozostaje jedynie kwestia właściwego zagospodarowania wartością, jaką jest pełna autonomia i możliwość kształtowania niezależnej wizji eklezjalnej. Jeśli zostaną prawidłowo wyciągnięte wnioski z niedalekiej i dawnej przeszłości wówczas zaistnieją wszelkie podstawy ku stworzeniu zjednoczonej wspólnoty prawosławnej o niewątpliwym autorytecie moralnym.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Konflikt konfesyjny na Ukrainie przełomu lat 2018/2019
A confessional conflict on Ukraine 2018/2019
Autorzy:: Myślicki, Adam
Tematy:: Ukraina
Kościół Prawosławny Ukrainy
Ukraiński Kościół
Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego
Ukraiński Autokefaliczny Kościół Prawosławny
autokefalia
prawosławie
tomos
wojna hybrydowa
wojna informacyjna
Ukraine
Orthodox Church of Ukraine
Ukrainian Orthodox Church (Moscow Patriarchate)
Ukrainian Orthodox Church (Kiev Patriarchate)
Ukrainian Autocephalous Orthodox Church
autocephaly
Orthodox Church
Tomos
hybrid war
informational warfare; Pokaż więcej
Wydawca:: Polskie Towarzystwo Geopolityczne
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/540504.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Sobór zjednoczeniowy ukraińskiego prawosławia, który odbył się w dniu 15 grudnia 2018 roku, oraz nadanie tomosu o autokefalii przez patriarchę konstantynopolitańskiego Bartłomieja I w dniu 6 stycznia 2019 roku, zapoczątkowały trwający do chwili obecnej proces przechodzenia wspólnot religijnych Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, podległych Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, pod jurysdykcję nowo utworzonego Kościoła Prawosławnego na Ukrainie. Celem artykułu jest analiza rywalizacji o wiernych, przybierająca formę wojny informacyjnej. Ponadto, przeanalizowano najważniejsze akty prawne, przyjęte przez Radę Najwyższą Ukrainy, dające podstawę prawną przedmiotowemu procesowi, a także – w takim zakresie jak jest to możliwe – przestawiono ogólne dane statystyczne, obrazujące jego dynamikę.
The Unification Council of the Orthodox churches of Ukraine held on 15th December 2018 and the granting of the tomos on autocephaly by the Patriarch of Constantinople, the Bartholomew I on 6th January 2019, have initiated, lasting to date, the religious communities’ conversion process from the Ukrainian Orthodox Church (Moscow Patriarchate) subordinated to the Russian Orthodox Church, to the jurisdiction of newly established Orthodox Church of Ukraine. The article’s aim is the analysis of the rivalry on followers, that has transformed into the informational war. Furtherly, the most important laws providing the juridical foundation for the process implemented by the Verkhovna Rada of Ukraine were analysed, and – as widely as possible – the basic statistical data on its intensity was investigated.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: W świetle tomosu
In the Light of Tomos
Autorzy:: MOSKAŁYK, JAROSŁAW
Tematy:: Tomos
autokefalia
Kościół kijowski
patriarchat konstantynopolitański
Bartłomiej I
jurysdykcja
integralność terytorialna
autocephaly
Kyjev Church
Ecumenical Patriarchate of Costantinople
Bartholomew I
jurisdiction
territorial integrit; Pokaż więcej
Wydawca:: Towarzystwo Naukowe Franciszka Salezego
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/496541.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Thanks to the autocephaly of Ukrainian Orthodoxy in 2019, there is a fundamental change in the whole local Church in the religious, ecclesial, organizational, administrative and jurisdictional aspects. At the same time, there is a completely new perspective of self-realization in a fully autonomous Church based on communication with the Constantinopolitan patriarchate. This reality creates the right conditions for establishing proper relations with other Churches in the country, including Eastern Catholic and Latin, which previously had an ambiguous character. Ultimately, join the multilateral dialogue within the Christian, which aims to bring together and unite all Christians into one community of people of faith.
Dzięki nadaniu autokefalii prawosławiu ukraińskiemu w 2019 roku następuje zasadnicza zmiana w całym Kościele lokalnym w aspekcie religijnym, eklezjalnym, organizacyjnym, administracyjnym i jurysdykcyjnym. Przy tym pojawia się zupełnie nowa perspektywa samorealizacji w pełni autonomicznego Kościoła w oparciu o łączność z patriarchatem konstantynopolitańskim. Rzeczywistość ta stwarza odpowiednie warunki do nawiązania właściwych relacji z innymi Kościołami w kraju, w tym wschodnim katolickim i łacińskim, które wcześniej posiadały złożony charakter. Ostatecznie pozwala włączyć się w wielostronny dialog wewnątrz chrześcijański, który stawia sobie za cel zbliżenie i zjednoczenie wszystkich chrześcijan w jedną wspólnotę ludzi wiary.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 4.

Tytuł:: Rozmowy rządowe w sprawie przekazania oryginału tomosu o autokefalii cerkiewnej w Polsce przy patriarsze ekumenicznym Konstantynie VI
Government talks on the transfer of the original tomos on church autocephaly in Poland to the Ecumenical Patriarch Constantine VI
Autorzy:: Borkowski, Andrzej
Tematy:: Cerkiew prawosławna
II Rzeczypospolita
patriarcha ekumeniczny Konstantyn VI
Tomos
autokefalia
Ministerstwo Wyznań i Oświecenia Publicznego
Orthodox Church
Second Polish Republic
Ecumenical Patriarch Constantine VI
autocephaly
Ministry of Religious Affairs and Public Enlightenment; Pokaż więcej
Wydawca:: Uniwersytet w Białymstoku. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/59252721.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Z momentem wydania patriarszego i synodalnego Tomosu o autokefalii z 13 listopada 1924 roku rząd polski rozpoczął rozmowy w sprawie uroczystego przekazania powyższego aktu przez delegację patriarchatu. Na prośbę synodu biskupów prawosławnych w Warszawie rząd polski zobowiązał się do uzyskania akceptacji pozostałych autokefalicznych Kościołów prawosławnych na ogłoszenie polskiej autokefalii. Ustalenia związane z przyjazdem delegacji patriarchatu do Polski w celu przekazania oryginału Tomosu o autokefalii, rozpoczęto przy patriarsze ekumenicznym Konstantynie VI. W związku z planowanym przyjazdem delegacji do Polski na uroczystości ogłoszenia autokefalii, rząd polski zlecił wydanie opracowania naukowego dotyczącego Kościoła prawosławnego w Polsce. Po raz pierwszy w artykule został opublikowany jedyny zachowany oryginał Tomosu o autokefalii polskiej, przechowywany w archiwum patriarchatu ekumenicznego na Fanarze w Konstantynopolu.
Upon the issuance of the patriarchal and synodal Tomos on autocephaly on November 13, 1924, the Polish government began talks regarding the ceremonial transmission of the above act by the patriarchate's delegation. At the request of the synod of Orthodox bishops in Warsaw, the Polish government undertook to obtain the acceptance of the remaining autocephalous Orthodox Churches to declare Polish autocephaly. Arrangements related to the arrival of the patriarchate's delegation to Poland in order to deliver the original Tomos on autocephaly were initiated by the Ecumenical Patriarch Constantine VI. Due to the planned arrival of a delegation to Poland for the ceremony announcing autocephaly, the Polish government commissioned the publication of a scientific study on the Orthodox Church in Poland. For the first time, the article published the only preserved original of the Tomos on Polish autocephaly, kept in the archives of the Ecumenical Patriarchate at the Fanar in Constantinople.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 5.

Tytuł:: Ukrainian autocephaly: spiritual independence, or a tool for political manipulation?
Українська автокефалія: духовна незалежність, чи інструмент політичної маніпуляції?
Ukraińska autokefalia: duchowa niezależność, czy narzędzie manipulacji politycznej?
Autorzy:: Smolevyk, Dmytro
Opis:: From 431, autocephaly became a symbol of independence for the clergy. At the time of the most active development of the Christian religion, such independence was one of the most important factors of the spiritual independence of people. But at the end of the XVIII century, Enlightened absolutism and the Great French Revolution starts the process of humanity's transition from the medieval social feudal system to the system of modern times where political and individual freedoms become of primary importance. This leads to the formation of a constitutional movement and nation-states with new forms of government such as democracy. The political independence of the country is confirmed by self-government, the territorial one is declared by specific borders and, the spiritual one – by autocephaly.In 988, Kyiv officially became Christian, meaning it became part of the great Christian civilization centered in Constantinople. The church divisions of 1054 and 1448 also affected the religious life of Ukrainians as a nation at the crossroads of Eastern and Western Europe. Thus, the Florentine Union will soon lead to the creation of the Ukrainian Greek Catholic Church, and the creation of the Moscow Patriarchate and the decline of Constantinople will cause the transfer of the Kyiv metropolitanate to the jurisdiction of Moscow, and in the future to the Russian Empire, USSR and Russian Federation.After the proclamation of Ukraine's independence in 1992, Filaret (Denisenko), former head of the Ukrainian Orthodox Church of the Moscow Patriarchate and vicar of the Moscow Patriarch, together with the bishops of the Ukrainian Autocephalous Orthodox Church, revived in 1989, with the support of the authoritie, created the Kyiv Patriarchate.For many years, Filaret fought for autocephaly for Ukrainian Orthodoxy with the support of the Ukrainian authorities and the clergy. Finally, in 2018, the Ukrainian Orthodox Church of Kyiv Patriarchate together with the Ukrainian Autocephalous Orthodox Church, some hierarchs of the Ukrainian Orthodox Church of Moscow Patriarchate and the President of Ukraine Petro Poroshenko appealed to the Patriarch of Constantinople Bartholomew I with a request to grant autocephaly to the Ukrainian Orthodox Church. After dealing with all the arising issues with the Patriarch and a round of preparations, the Patriarchate of Constantinople issued a document canceling the transition of the Kyiv metropolitanate to the Moscow patriarchate in 1686 and renewed the spiritual dignity of the senior priests of the Ukrainian Orthodox Church of Kyiv Patriarchate and the Ukrainian Autocephalous Orthodox Church. Then on 15th December, as a result of the unification council, the Orthodox Church of Ukraine was created (de jure, because de facto the Ukrainian Orthodox Church of Moscow Patriarchate continue to coexist with the Ukrainian Orthodox Church of Kyiv Patriarchate in the territory of Ukraine).But the tomos, which was handed over after the unification council, received considerable criticism, even from Filaret. Although it confers autocephaly on the Orthodox Church of Ukraine, it also limits it. Thus, all foreign parishes passed to the Patriarchate of Constantinople, all decisions must be agreed with the Ecumenical Patriarch, the Orthodox Church of Ukraine must buy myrrh exclusively from Istanbul, and the rights of the newly created church are much narrower than in other autocephalous churches.Therefore, the fact of granting Ukraine a tomos on autocephaly cannot be called the acquisition of final spiritual independence. It is just another step towards gaining this independence, but this time a very significant one. It is very possible that all these restrictions will lead to negative consequences in the future, and the struggle for the spiritual independence of Ukraine will gain new momentum. Filaret has already started a new stage of this struggle, leaving the Orthodox Church of Ukraine and re-establishing the Kyiv Patriarchate
Poczynając od 431 r., autokefalia funkcjonuje jako symbol niezawisłości dla duchowieństwa. W czasie najbardziej aktywnego rozwoju religii chrześcijańskiej taka niezawisłość była jednym z najważniejszych czynników duchowej niezależności narodu, ale od końca XVIII wieku oświecony absolutyzm i wielka rewolucja francuska rozpoczynają proces przejścia ludzkości od średniowiecznego systemu feudalnego społeczeństwa do systemu nowoczesnego, w którym wolność polityczna i indywidualna stają się niezwykle ważne. W XVIII wiecznej Europie feudał przestaje już być tym samym pomazańcem bożym, którym był wcześniej, a społeczeństwo szuka nowych dróg porozumienia religijnego pomiędzy państwem a Bogiem. I tym nowym usankcjonowaniem religijnej łączności państwa z Bogiem dla prawosławia staje się – autokefalia. Krajowa niezależność polityczna została potwierdzona przez samorząd, niezależność terytorialna – przez pewne granice, a niezależność duchowa – przez autokefalię. W 988 r. Kijów oficjalnie przyjmuje chrześcijaństwo. To znaczy, że zostaje częścią wielkiej cywilizacji chrześcijańskiej z centrum w Konstantynopolu. Podziały kościelne z 1054 i 1448 r. wpłynęły również na życie religijne Ukraińców, jako narodu znajdującego się na skrzyżowaniu Europy Wschodniej i Zachodniej. Tak więc Unia Florencka w przyszłości doprowadzi do powstania Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, utworzenia Patriarchatu Moskiewskiego i upadku Konstantynopola oraz do przeniesienia metropolii kijowskiej pod jurysdykcję Moskwy, a w przyszłości Imperium Rosyjskiego, ZSRR i Federacji Rosyjskiej.Wydarzenia 1924 r. w Polsce, podczas których Polski Kościół Prawosławny otrzymał tomos o autokefalii, odegrały kluczową rolę w walce ukraińskiego duchowieństwa prawosławnego o niepodległość. Ukraina przez większą część swojej historii była częścią Rzeczypospolitej, a Ukraińcy, podobnie jak Białorusini, byli ludnością prawosławną tego państwa.Po ogłoszeniu niepodległości Ukrainy w 1992 r. Filaret (Denisenko), były prymas Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego i namiestnik Patriarchy Moskiewskiego, wraz z biskupami Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, odrodzonego w 1989 r., przy wsparciu władzy utworzył Patriarchat Kijowski.Przez wiele lat Filaret walczył o autokefalię dla ukraińskiego prawosławia przy wsparciu władz ukraińskich i duchowieństwa. A w 2018 r. UKP PK wraz z UAKP, niektórymi hierarchami UKP PM i prezydentem Ukrainy Petrom Poroszenko zaapelowali do patriarchy Konstantynopola Bartłomieja z prośbą o udzielenie autokefalii Ukraińskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Po przygotowaniu i uzgodnieniu wszystkich kwestii z patriarchą Patriarchat Konstantynopola wydał dokument, anulujący przejście metropolii kijowskiej do patriarchatu moskiewskiego w 1686 r., oraz odnowił duchową godność prymasów UKP PK i UAKP. A 15 grudnia, w wyniku zebrania zjednoczeniowego, powstała jedyna (de iure, bo de facto na terytorium Ukrainy nadal współistnieje UKP PM) Kościół Prawosławny Ukrainy.Tomos, który został przekazany już po tym zebraniu zjednoczeniowym, spotkał się z poważną krytyką, w tym ze strony Filareta. Mimo że nadaje KPU autokefalii, to także ją ogranicza. Tak, wszystkie zagraniczne parafie przeszły na Patriarchat Konstantynopolitański, wszystkie decyzje muszą być uzgodnione z Patriarchatem Ekumenicznym, KPU musi kupować krzyżmo wyłącznie ze Stambułu, a prawa nowo utworzonego kościoła są znacznie węższe niż w innych kościołach autokefalicznych.Dlatego przyznanie Ukrainie tomosu dotyczącego autokefalii nie można uznać za ostateczne uzyskanie religijnej niezależności. Jest to, choć ogromny, ale tylko kolejny krok w kierunku uzyskania tej niezależności. Bardzo możliwe, że wszystkie te ograniczenia doprowadzą w przyszłości do negatywnych konsekwencji, a walka o religijną niezależność Ukrainy nabierze nowego rozmachu. Filaret rozpoczął już nowy etap tej walki, opuszczając KPU i odnawiając Patriarchat Kijowski.
З 431 р. автокефалія стала символом самостійності для духовенства. В часи найактивнішого розвитку християнської релігії така незалежність була однією з найважливіших факторів духовної незалежності народу. Але вже з кінця XVIII ст. освічений абсолютизм та велика французька революція запускають процес переходу людства від середньовічного соціального феодального устрою до устрою нового часу, в якому набувають першочергової вагомості політична та індивідуальна свобода, що спонукає до формування конституційного руху та національних держав з новими формами правління, що набувають форму демократії. Феодал перестає бути божим обранцем для нації. Це призводить до потреби в духовному визнані, але іншим способом. Якщо політичну незалежність країни підтверджували самоуправлінням, територіальну – визначеними кордонами, то духовну – автокефалією.В 988 р. Київ офіційно стає християнським, а тобто стає частиною великої християнської цивілізації з центром у Константинополі. Церковні поділи 1054 та 1448 рр. також впливають на релігійне життя українців, як нації, що знаходиться на перетині Східної та Західної Європи. Таким чином, Флорентійська унія в майбутньому призведе до створення Української греко-католицької церкви, а створення Московського патріархату та занепад Константинополя – до переходу Київської митрополії під юрисдикцію Москви, а в майбутньому Російської імперії, СРСР та Російської Федерації. Ключову роль в боротьбі українського православного духовенства за незалежність відіграли події 1924 року в Польщі, під час яких Польська православна церква отримала томос про автокефалію. Україна значну частину своєї історії була в складі Речі Посполитої, а українці, як і білоруси були православним населенням цієї держави. Набуття автокефалії ППЦ стало визначним не тільки для Польщі, як держави, але і для українських православних, що складали найбільшу частину православного населення в Польщі.Після проголошення незалежності України, в 1992 р. Філарет (Денисенко), колишній предстоятель Української православної церкви Московського патріархату і місцеблюститель Московського патріарха, разом з архієреями Української автокефальної православної церкви, що відродилася в 1989 р., за підтримки влади, створили Київський патріархат. Філарет довгі роки за підтримки влади України та духовенства боровся за автокефалію для українського православ’я. І в 2018 р. УПЦ КП разом з УАПЦ, деякими ієрархами УПЦ МП та президентом України Петром Порошенком звернулися до Константинопольського патріарха Варфоломія з проханням надати українській православній церкві автокефалію. Після узгодження всіх питань з патріархом та підготовки, Константинопольський патріархат видає документ про скасування переходу Київської митрополії до Московського патріархату 1686 р. і поновлює в духовному сані предстоятелей УПЦ КП і УАПЦ. А 15 грудня в результаті об’єднавчого собору була створена єдина (де-юре, тому що де-факто на території України продовжила паралельно існувати УПЦ МП) Православна церква України.Але томос, що був переданий вже після об’єднавчого собору зазнав значної критики, в тому числі й від Філарета. Він хоч і надає автокефалію ПЦУ, але водночас і обмежує її. Так, всі закордонні парафії перейшли до Константинопольського патріархату, всі рішення повинні узгоджуватися зі Вселенським патріархом, миро ПЦУ повинна купувати виключно зі Стамбулу, а права новоствореної церкви значно вужчі, ніж в інших автокефальних церков. Тому надання Україні томосу про автокефалію не можна назвати набуттям остаточної духовної незалежності. Це, хоч і величезний, але черговий крок до здобуття цієї незалежності. Дуже можливо, що всі ці обмеження приведуть до негативних наслідків в майбутньому, а боротьба за духовну незалежність України набере нових обертів. І Філарет вже поклав початок новому етапу цієї боротьби, залишивши ПЦУ і знову поновивши Київський патріархат.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "tomos" wg kryterium: Temat