Temat: typical neuroleptics

Skocz do pozycji: 1.

Tytuł:: Zmiany dermatologiczne u osób leczonych neuroleptykami klasycznymi i lekami przeciwpsychotycznymi II generacji
Dermatological disorders in psychiatric patients treated with typical and atypical neuroleptics
Autorzy:: Urban, Małgorzata
Tematy:: typical neuroleptics; Pokaż więcej
Wydawca:: Medical Communications
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/945752.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Skin reactions deserve a particular attention because they are the most common among all adverse drug reactions. Dermatological disorders can be merely one and the only symptom of adverse drug reaction, but they can also be an element of the whole group of symptoms. Therefore, skin is regarded as a signalling organ. Neuroleptics constitute a group of drugs giving a large number of side effects. These symptoms are connected with various organs and body systems. Since the introduction of the first typical neuroleptic drug, psychiatrists have observed dermatological disorders in patients treated with these neuroleptics. Most of these disorders are treated effectively and they are not dangerous for the patient. Hyperpigmentation, photosensitivity, urticaria and pruritus are most often observed. However, there is insufficient data dealing with dermatological disorders in patients treated with atypical neuroleptics drugs. Aim: The aim of the study was to establish and compare types of dermatological disorders in patients with mental disorders, treated with typical and atypical neuroleptics. Material and methods: In the study 42 patients hospitalised and treated with neuroleptic drugs in a psychiatric hospital took part. In the assessment of the group analysis of medical documentation was used – psychiatric diagnosis according to ICD-10, dermatological diagnosis and current neuroleptic therapy. Results and conclusions: 42.9% of the subjects were treated with typical neuroleptic and 57.1% with atypchlorical one. Sebaceous gland diseases dominated in both groups, and additionally allergic disorders in patients treated with atypical neuroleptics.
Reakcje skórne zasługują na szczególną uwagę, ponieważ są najpowszechniejsze wśród wszystkich reakcji polekowych. Reakcja skórna może być jedynym objawem niepożądanego odczynu polekowego bądź też tylko jednym z elementów całego zespołu objawów. Z tego powodu uważa się skórę za narząd sygnałowy organizmu. Leki przeciwpsychotyczne stanowią grupę leków dającą stosunkowo dużo objawów ubocznych. Objawy te dotyczą różnych narządów i układów. Od czasu wprowadzenia pierwszego leku przeciwpsychotycznego psychiatrzy obserwowali występowanie zmian skórnych u pacjentów leczonych kolejnymi klasycznymi neuroleptykami. Większość tych zmian jest łagodna, dobrze poddaje się leczeniu i nie stanowi ryzyka dla zdrowia pacjentów. Najczęściej obserwuje się hiperpigmentację, fotowrażliwość, pokrzywkę i świąd skóry. Niewiele jest natomiast danych dotyczących występowania zmian skórnych u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi II generacji. Cele: Ustalenie i porównanie rodzaju zmian dermatologicznych występujących u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, leczonych neuroleptykami klasycznymi i lekami przeciwpsychotycznymi II generacji. Materiały i metody: Analiza dokumentacji medycznej 42 pacjentów hospitalizowanych na oddziałach psychiatrycznych dotyczącej rozpoznania psychiatrycznego według ICD-10, rozpoznania dermatologicznego, aktualnej terapii neuroleptykami. Wyniki i wnioski: W badanej grupie 42,9% pacjentów było leczonych jednym neuroleptykiem klasycznym, a u 57,1% zastosowano monoterapię lekiem przeciwpsychotycznym II generacji. W przypadku monoterapii neuroleptykiem klasycznym dominowały choroby gruczołów łojowych, natomiast u leczonych lekiem II generacji – choroby gruczołów łojowych oraz choroby alergiczne.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 2.

Tytuł:: Badania porównawcze utajonej klinicznie agresji u chorych na schizofrenię leczonych klasycznymi neuroleptykami i risperidonem
Comparative study on clinically latent aggressiveness in outpatients with schizophrenia treated with classical antipsychotics and with risperidone
Autorzy:: Tsirigotis, Konstantinos
Gruszczyński, Wojciech
Tematy:: aggressiveness
hostility
risperidone
schizophrenia
typical neuroleptics
agresywność
klasyczne neuroleptyki
risperidon
schizofrenia
wrogość; Pokaż więcej
Wydawca:: Medical Communications
Powiązania:: https://bibliotekanauki.pl/articles/944220.pdf Link otwiera się w nowym oknie
Opis:: Objective: The use of neuroleptics causes not only regression of psychotic symptoms; neuroleptics affect also the patients’ mental state which is changing not only due to medications effects but also secondarily, as a result of regression of psychotic symptoms. The aim of this study was evaluation of subjectively felt “silent” (clinically latent) hostility and aggressiveness in patients with paranoid schizophrenia treated with typical neuroleptics and risperidone. Material and methods: Sixty patients (30 patients treated with typical neuroleptics and the other 30 – with risperidone) were examined with the Polish version of the following tools: Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI), Adjective Check List (ACL) and Stern Activities Index (SAI). Results: The statistical analysis of the obtained results yielded many statistically significant differences within the intensity of hostility and aggressiveness in the examined groups. Conclusions: The results of this study showed a higher severity of psychological and personality problems in patients treated with typical neuroleptics, as compared to those treated with risperidone. In patients with paranoid schizophrenia treated with risperidone a lower severity of psychopathological, especially schizophrenic and paranoid, symptoms and lower hostility and aggressiveness were found. Considering that risperidone improves verbal functions, it can be assumed that this entails an improvement in the patients’ communicative competences, thereby improving also their interpersonal relationships. The results of this study indicate a higher susceptibility of people in this group to social influences and less hostility and negativity experienced by them.
Cel: Zażywanie leków przeciwpsychotycznych powoduje nie tylko ustąpienie objawów psychotycznych – leki wpływają także na stan psychiczny pacjentów, który zmienia się w związku z działaniem leku, lecz również wtórnie, w wyniku ustąpienia objawów psychotycznych. Celem pracy była ocena subiektywnie odczuwanej „niemej” (klinicznie utajonej) wrogości i agresywności u chorych na schizofrenię paranoidalną leczonych za pomocą klasycznych neuroleptyków i risperidonu. Materiał i metody: Zbadano 60 chorych na schizofrenię (30 leczonych za pomocą klasycznych neuroleptyków i 30 pacjentów leczonych za pomocą risperidonu), stosując polskie wersje następujących narzędzi: Minnesota Multiphasic Personality Inventory (Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości, MMPI), Adjective Check List (Test Przymiotnikowy, ACL) i Stern Activities Index (Wskaźnik Upodobań Sterna, SAI). Wyniki: W wyniku przeprowadzonej analizy statystycznej otrzymanych wyników uzyskano wiele różnic statystycznie istotnych w zakresie nasilenia wrogości i agresywności w badanych grupach. Wnioski: Uzyskane w pracy rezultaty wskazują na większe nasilenie problemów psychologicznych i osobowościowych u osób leczonych za pomocą klasycznych neuroleptyków w porównaniu z osobami leczonymi za pomocą risperidonu. U chorych na schizofrenię paranoidalną przyjmujących risperidon objawy psychopatologiczne występują z mniejszą intensywnością, zwłaszcza schizofreniczne i paranoidalne oraz wrogość i agresywność. Przyjąwszy, że risperidon poprawia funkcje werbalne, można założyć, że pociąga to za sobą poprawę kompetencji komunikacyjnej pacjentów, w związku z czym mogą poprawiać się również ich stosunki interpersonalne. Wyniki prezentowanych badań wskazują na większą podatność osób w tej grupie na wpływy społeczne, a także na mniej odczuwaną przez nie wrogość i negatywizm.
Dostawca treści:: Biblioteka Nauki

Artykuł

na półce

Skocz do pozycji: 3.

Tytuł:: Development and validation of method for the determination in serum aripiprazole.
Opracowanie i walidacja metody oznaczania aripiprazolu w surowicy.
Autorzy:: Synowiec, Anna
Opis:: Schizofrenia jest to choroba mózgu, która zaburza każdy poziom funkcjonowania człowieka, która nawet obecnie, w epoce leków przeciwpsychotycznych, może prowadzic do degradacji osobowości i głebokiego upośledzenie funkcjonowania. Korzenie pojęcia tkwią w XIX-wiecznej psychiatrii, gdzie niejasne i ogólnikowe pojęcie szału i obłąkania (versania) poddano próbom klasyfikacji. Najbardziej uderzającym objawem schizofrenii jest jej szeroki zakres psychoz o rozmaitej etiologii. Oznaki i objawy schizofrenii są różnorodne i złożone, najczęściej obejmują zaburzenia postrzegania (omamy), myślenia przyczynowo - skutkowego (urojenia), zachowania celowego (awolicja) i ekspresji emocjonalnej (zblednięcie afektu lub jego spłycenie). Żadnego pojedynczego objawu nie można traktować, jako patognomonicznego lub definiującego chorobę, bo każdy z nich występuje u niektórych pacjentów, ale nie u wszystkich. Ryzyko zachorowania na schizofrenię wynosi dla populacji ogólnej 0,5 – 1 % w ciągu całego życia. Za najbardziej prawdopodobne wydaje się jednoczesny udział czynników biologicznych, zwłaszcza genetycznych, jak i środowiskowych. Przegląd piśmiennictwa z kilku ostatnich lat odnoszącego się do chorych na schizofrenię koncentruje się wokół trzech głównych zagadnień: podłoże genetyczne, zaburzenia neuroprzekaźnictwa w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), głównie w zakresie układu dopaminergicznego i serotonergicznego, jak również GABAergicznego, glutaminergicznego i noradrenergiczneg, oraz szeroko rozumianych czynników środowiskowych. Obecnie standardem w diagnozowaniu schizofrenii są dwa główne systemy klasyfikacji chorób psychicznych, w oparciu, o które rozpoznaje się schizofrenię. Są to: Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10), która została opracowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i jest stosowana w Polsce, podobnie jak w całej Europie, oraz Klasyfikacja DSM-IV (Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych, wydanie czwarte) wydana przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, jest stosowana w Stanach Zjednoczonych. W związku z coraz szerzej występującą zapadalnością na tę chorobę często utajoną i trudną do zdiagnozowania, wzrasta asortyment leków, które mają zastosowanie w leczeniu schizofrenii, począwszy od najstarszej grupy – pochodnych fenotiazyny, do leku najnowszego – aripiprazolu. Jest on pierwszym preparatem z nowej grupy neuroleptyków, określanych mianem stabilizatorów systemu dopaminergiczno – serotoninergicznego. Uważa się, że skuteczność arypiprazolu w leczeniu schizofrenii jest związana ze skojarzonym działaniem częściowo agonistycznym w stosunku do receptora dopaminowego D2 i serotoninowego 5HT1a oraz antagonistycznym w stosunku do receptora serotoninowego 5HT2a. Aripiprazol cechuje się dobra tolerancją, powoduje mniej objawów niepożądanych niż inne leki przeciwpsychotyczne, co sugeruje, że ten preparat może być chętniej od innych neuroleptyków stosowany w leczeniu długoterminowym. Analizę próbek pod kątem oznaczenia aripiprazolu prowadzono za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej HPLC z detektorem diodowym DAD, przy zastosowaniu aparatu firmy MERCK HITACHI. Technika HPLC – DAD umożliwia jednoczesną analizę wielu związków zapewniając równocześnie niskie granice wykrywalności analitów. Do opracowania metody została użyta surowica wolna od analitów (surowica kontrolna), do której dodawano analizowane substancje w ściśle określonym stężeniu. Materiałem badanym była próbka krwi od pacjenta z Kliniki Psychiatrii osób Dorosłych, Katedra Psychiatrii CMUJ. Próbka została pobrana nieinwazyjnie za zgodą Komisji Bioetycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego o nr. KBET/46/B/2010. W pracy podjęto próbę opracowania i walidacji metody oznaczania aripiprazolu w surowicy. Celem było wykorzystanie opracowanej metodyki do zbadania materiału pochodzącego od pacjenta chorego na schizofrenię. Ostatecznie określono przydatność opracowanej metodyki do analizy materiału pochodzenia klinicznego.
Schizophrenia is a brain disease that interferes with every level of human functioning, which, even now, in the era of antipsychotic drugs, may lead to degradation of the personality and profound impairment of functioning. The roots of the concept lie in the XIX-century psychiatry, where the unclear and vague concept of crazy and of insanity (versania) were tested for classification. The most striking symptom of schizophrenia is its wide range of varying aetiology of psychosis. Signs and symptoms of schizophrenia are diverse and complex, often include disturbances of perception (hallucinations), thought the cause - effect relationship (delusions), intentional behavior and emotional expression (affective pale or shallow). No single symptom can not be regarded as defining illness or because each of them occur in some patients, but not all.The risk of developing schizophrenia in the general population is 0.5 - 1% over the life course. The most likely seems to be the simultaneous participation of biological factors, especially genetic and environmental. Review of the literature of the last few years relating to schizophrenia focuses on three major issues: genetic, abnormal neurotransmission in the central nervous system (CNS), mainly in the dopaminergic and serotonergic, and GABA ergicznego, and broadly defined environmental factors .Now standard in the diagnosis of schizophrenia are two major classification systems of mental illness, based, on which is diagnosed with schizophrenia. These are: the International Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD-10), which was developed by the World Health Organization (WHO) and is used in Poland, as in Europe, and the DSM-IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, the fourth edition) published by the American Psychiatric Association, is used in the USA. As a result more and more frequent incidence of this disease is often hidden and difficult to diagnose, increasing range of drugs that are used in the treatment of schizophrenia, ranging from the oldest group - phenothiazines, the newest drug - aripiprazole. It is the first drug of a new group of antipsychotics, known as dopaminergic stabilizers serotonergic system. It is believed that the effectiveness of aripiprazole in schizophrenia is associated with the combined effects of partial agonists for dopamine D2 and serotonin 5HT1a and antagonistic to serotonin 5HT2a receptor. Aripiprazole is characterized by good tolerance, causes fewer side effects than other antipsychotics, which suggests that this formulation may be more likely than other antipsychotics used to treat long-term. Analysis of samples for determination of aripiprazole performed using high performance liquid chromatography with diode array detector DAD, using a apparatus MERCK HITACHI. HPLC - DAD for simultaneous analysis of many compounds while providing low detection limits of analytes. To develop the method we used serum-free analytes (serum control), which analyzed the substances were added at a specified concentration. The material studied was a sample of blood from a patient with the Department of Adult Psychiatry, Department of Psychiatry, Jagiellonian University Medical College. The sample was collected non-invasively with the approval of the Bioethics Committee of the Jagiellonian University of number KBET/46/B/2010. This paper attempts to develop and validate methods for the determination of aripiprazole in the serum. The aim was to use the methodology developed to examine the material coming from a patient with schizophrenia. Finally determined the usefulness of the methodology developed for the analysis of materials of a clinical trial.
Dostawca treści:: Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Inne

na półce

Informacja

Wyszukujesz frazę "typical neuroleptics" wg kryterium: Temat